κόκκινος κουρσάρος

Εσύ τελικά με ποιους είσαι;

2011-01-25T10:19:00.000-08:00

Τις τελευταίες μέρες, 250 πολιτικοί πρόσφυγες, φιλοξενούνται στο ανεκμετάλλευτο υπόγειο της Νομικής Σχολής με σκοπό να αρχίσουν απεργία πείνας για να πετύχουν νομιμοποίηση, ίσα εργασιακά δικαιώματα με εμάς τους ντόπιους

Του Στέλιου Φωτεινόπουλου

Εσύ που δεν τοποθετείς πολιτικά τον εαυτό σου πουθενά και που θεωρείς πως η αλήθεια ενυπάρχει σε όλους τους ανθρώπους το ίδιο, που κάθε φορά που λες ότι φοβάσαι τους μετανάστες, συμπληρώνεις ενοχικά ότι δεν είσαι ρατσιστής, εσύ που κρυφοχαμογελάς ανακουφισμένος όταν ακούς στις ειδήσεις ότι θα χτιστεί τείχος και σχεδόν ταυτόχρονα ντρέπεσαι για αυτό αλλά ξέρεις εσύ: “δεν υπάρχει άλλη λύση”..

Εσύ πότε θα πάρεις θέση, ξεκάθαρη πρώτα από όλα για το ποιός είσαι, και ύστερα με ποιούς θέλεις να ζεις; Το πολιτικό σύστημα και η αντανάκλαση του στο κοινωνικό επίπεδο, οι κοινωνικές σχέσεις, πολλές φορές μέσα στην πολυσυλλεκτικότητά τους, δημιουργούν την ψευδαίσθηση, ότι μπορούμε ταυτόχρονα να παίρνουμε διττές θέσεις, να ισορροπούμε σε παραπάνω από μία βάρκες. Η Αυτόματη ποινικοποίηση οποιουδήποτε αντισυστημικού λόγου (τελευταία το αντισυστημικό, ταυτίζεται για λόγους απομόνωσης του, με το αντικοινωνικό), οδηγεί αναπόφευκτα στον φοβικό παραλογισμό. “Τί προτιμάς, να κραυγάζεις να φύγουν οι μετανάστες από την Νομική εκχωρώντας ένα κομμάτι του εαυτού σου στον εθνικισμό, ή να φοβάσαι να περπατήσεις στον δρόμο μη σε βιάσουν?” Αλήθεια δεν γνωρίζω πολλούς μετανάστες που έφυγαν από δικτατορίες, πολέμους, άφησαν οικογένειες και διέσχισαν τέσσερις και πέντε χιλιάδες χιλιόμετρα για να δουλέψουν και ξαφνικά αποφάσισαν να αλλάξουν “ασχολία”, ούτε άλλους που μπορούν να κάνουν μπάνιο για να είναι καθαροί και δεν κάνουν γιατί “αυτοί παιδί μου είναι βρωμιάρηδες, απολίτιστοι”.

Τις τελευταίες μέρες, 250 πολιτικοί πρόσφυγες, φιλοξενούνται στο ανεκμετάλλευτο υπόγειο της Νομικής Σχολής με σκοπό να αρχίσουν απεργία πείνας για να πετύχουν νομιμοποίηση, ίσα εργασιακά δικαιώματα με εμάς τους ντόπιους. Προσπαθούν για αυτό που τους κατηγορούσαν οι “συμπατριώτες” μας στο παρελθόν, ότι δεν έχουν δηλαδή χαρτιά και ότι ρίχνουν τους μισθούς. Όταν λοιπόν η πολιτεία δείχνει ανίκανη ή και σκόπιμα αδυνατεί να δημιουργήσει διαδικασίες ενσωμάτωσης ή και προώθησης στην Ευρώπη όσων το επιθυμούν, δημιουργεί η ίδια την περιθωριοποίηση, την εξαθλίωση και όπως είναι λογικό την παραβατικότητα. ¨Η χειραφέτηση των μεταναστών πρέπει να παρουσιαστεί με “κοντά ποδάρια” και οι δύο μεγάλες παρατάξεις, σαν να υπερασπίζονται το προηγούμενο καθεστώς, βάζουν ταφόπλακα σε οποιαδήποτε συζήτηση. Στο άσυλό τους απ’ ό,τι φαίνεται, χωράνε μόνο τραμπουκισμοί και οπλισμένοι μαφιόζοι της νύχτας που τους χρησιμοποιούν στα πάρτυ τους για face control.. Αθλιότητα και υποκρισία στην τιμή του ενός και μάλιστα κουνώντας μας το δάχτυλο.

Για αυτό σου λέω, πρέπει να αποφασίσεις τελικά με ποιούς εισαι. Τι άνθρωπος είσαι, τι κοινωνία θέλεις, τι αρχές και αξίες υπερασπίζεσαι. Πρέπει να διαλέξεις βάρκα και θάλασσα. Το “δεν έχω τίποτα με τους ανθρώπους” να μετασχηματιστεί σε “ έχω κάτι πολύ σημαντικό που με δένει με αυτούς τους κυνηγημένους και θυμώνω όταν η κοινωνία μου τους συμπεριφέρεται όπως οι δικτατορίες που τους ξέβρασαν”.

Η γη που ζούμε είναι αυτή που μας έλαχε από την ιστορία, ο πολιτισμός όμως είναι αυτός που κερδίσαμε. Το αίμα είναι το ίδιο κόκκινο σε όλους τους ανθρώπους. Ας σταθούμε δίπλα τους, ας τους επιβραβεύσουμε για τον άθλο τους και την διάθεση τους για ζωή.

REDNotebook

Είναι φορές που λες...

2011-01-09T11:45:00.001-08:00

Είναι φορές που λες πως...

...οι σκέψεις που κάνεις
...οι μικρές μάχες που δίνεις
...τα κόκκινα όνειρα που βλέπεις

...ΔΕΝ πάνε χαμένα!

Κι ας έχουν στο μεταξύ κοροϊδέψει, λοιδορήσει, σχολιάσει!
Δεν πειράζει!
Οσο τα όνειρα θα βγαίνουν... Οσο θα υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν τις ίδιες σκέψεις και δίνουν τις ίδιες μικρές μάχες, χαλάλι!

ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ * ΜΙΚΡΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ

Πρόσκληση ΣΥΝεργασίας προς το ΠΑΜΕ

Τη διαμόρφωση ενός ενιαίου εργατικού μετώπου θέτουν ως πρώτο στόχο οι δυνάμεις του ΣΥΝ «για την υπεράσπιση των εργατικών δικαιωμάτων, την ακύρωση του Μνημονίου και εφαρμοζόμενων αντεργατικών πολιτικών».

Σύμφωνα με την απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΝ, που δημοσιοποιήθηκε χθες, μεταξύ των προτεραιοτήτων είναι η «ανάληψη με επιμονή και σταθερότητα ενωτικών πρωτοβουλιών για κοινές δράσεις με τις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς που δραστηριοποιούνται στο συνδικαλιστικό κίνημα, και ιδιαίτερα με το ΠΑΜΕ, παρά τη σεχταριστική και διασπαστική πολιτική της ηγεσίας του».

Το «μέτωπο» πολλοί αγάπησαν

Στον ΣΥΝ θεωρούν ότι αυτή η έστω και έμμεση πρόσκληση προς την ηγεσία του ΚΚΕ για κοινή δράση σε συνδικαλιστικό επίπεδο δεν θα έχει αποτέλεσμα. Θεωρούν όμως, όπως αναφέρει και η απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας του κόμματος, ότι «η συνδικαλιστική Αριστερά πρέπει να αρχίσει να συζητά μεταξύ της. Να πιάσει το νήμα μιας πιο δυναμικής και ενωτικής παρέμβασης μέσα από το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα».

Στο ίδιο κείμενο γίνεται αναφορά και στην Αριστερά που «κατακερματισμένη και πολλές φορές απομακρυσμένη από την κοινωνία δεν μπορεί να πείσει στα καλέσματά της τους εργαζόμενους για ενωτικούς αγώνες».*

Πλάνο 30/900 ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ,ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ ΜΑΣ

2011-01-09T00:19:00.000-08:00

Πρώτη παρουσίαση του πλάνου 30/900 (Aθήνα, 13/12/2010)
H λέξη “κρίση” έχει μπει για τα καλά στην δημόσια φλυαρία. Kαι αν δεν έχει συμβεί ήδη, σε λίγο καιρό θα είναι μια λέξη κενή νοήματος. Θα σημαίνει γενικά τα ζόρια, γενικά την φτώχια, ή γενικά τα κυβερνητικά μέτρα. Eκείνο πάντως που ισχύει ήδη είναι ότι η κρίση, τόσο σαν αιτίες όσο και σαν γεγονότα, έχει πλαστογραφηθεί. Eίτε από δόλο, είτε από άγνοια. Kαι ένα βασικό στοιχείο της πλαστογράφησης είναι η παραδοχή ότι “η κρίση άρχισε” είτε το φθινόπωρο του 2008, είτε κάπου μέσα στο 2009, είτε μετά τις εκλογές του 2009, είτε όποτε το πήρε χαμπάρι ο καθένας.
Έχουμε υποστηρίξει, και έχουμε αποδείξει, ότι οι διεθνείς εξελίξεις μετά την περιβόητη χρεοκοπία της περιβόητης αμερικανικής Lehman Brothers, αποτελούν μόνο την πιο πρόσφατη φάση εκείνου που θα έπρεπε να λέγεται καπιταλιστική κρίση. Kαι καθόλου το σύνολό της. H πραγματική κρίση μετράει τουλάχιστον 2 δεκαετίες. Eπιμένουμε και θα επιμένουμε σ’ αυτό. Διαφορετικά, όχι μόνο η τωρινή φάση της παραμένει “μυστηριώδης” αλλά, το χειρότερο, η προπαγάνδα έχει μεγάλα περιθώρια για να σκορπάει στα μυαλά και στις συνειδήσεις τα βολικά της ψέμματα. Προετοιμάζοντας το ακόμα χειρότερο μέλλον, και ακυρώνοντας τις όποιες εύστοχες δράσεις θα έπρεπε (ήδη) και πρέπει να αναλάβουμε όσοι και όσες βρίσκονται στα χαμηλά των κοινωνικών ιεραρχιών.
Λοιπόν, αυτή η τελευταία φάση είναι η λογική συνέπεια (το τονίζουμε: η λογική συνέπεια) διαδικασιών που ξεκίνησαν διεθνώς απ’ την δεκαετία του 1980. Kαι στο κέντρο αυτών των διαδικασιών υπάρχει εκείνο που στο παρελθόν ονομάστηκε δομική αντινομία του καπιταλισμού. Aς δούμε το θέμα πιο συγκεκριμένα.
Kαπιταλισμός είναι βέβαια ένα συγκεκριμένος τρόπος οργάνωσης των κοινωνιών, που έχει σαν βασικό του χαρακτηριστικό την μέγιστη κατά το δυνατόν εκμετάλλευση της εργασίας, της δημιουργικότητας, για την παραγωγή και την κατανάλωση εμπορευμάτων. H εκμετάλλευση της εργασίας και η παραγωγή εμπορευμάτων μεγιστοποιείται κατά κύματα αυτά τα 150 ή 200 χρόνια του καπιταλισμού, μέσα απ’ την χρήση μηχανών και την εξέλιξη της τεχνικής.
Tα τελευταία 30 έως 40 χρόνια λοιπόν, σαν απάντηση σε αγώνες εργατικούς, κοινωνικούς και κυρίως παγκόσμιους που όχι μόνο περιόρισαν αισθητά την κερδοφορία των αφεντικών αλλά έφτασαν ως το σημείο να αμφισβητήσουν την εξουσία τους, αγώνες των δεκαετιών του ‘60 και του ‘70, η εκ νέου μηχανοποίηση πολλών επιμέρους σχέσεων και κοινωνικών πεδίων που θα μπορούσαν να αποφέρουν κέρδη και, κυρίως, να αποκαταστήσουν τον έλεγχο των καπιταλιστικών προσταγών, έγινε η λυδία λίθος ενός καινούργιου, θαυμαστού κόσμου. Tόσο η οργάνωση της εργασίας όσο και η οργάνωση του ελεύθερου χρόνου και της κατανάλωσης άρχισαν να περιστρέφονται όλο και πιο εντατικά γύρω από ένα μεγάλο φάσμα καινούργιων μηχανών και τεχνολογιών.Oι υπολογιστές, η ψηφιακή τηλε-επικοινωνία, η ρομποτική, οι βιοτεχνολογίες, η γενετική, οι νανοτεχνολογίες, το διαδίκτυο, είναι, για να το πούμε κάπως σχηματικά, το καινούργιο μηχανολογικό (και ιδεολογικό) περιβάλλον, που επαναστατικοποίησε κυριολεκτικά αυτό που λέγεται καπιταλισμός. Aπ’ την δεκαετία του ‘80, μιλούσαν για την επερχόμενη “τρίτη βιομηχανική επανάσταση”, το “τρίτο κύμα”, κλπ.

Aυτή η καπιταλιστική επανάσταση, που συνεχίζεται ακόμα, έγινε πάνω στην ίδια βασική ιδέα όπως και οι προηγούμενες, και είχε το ίδιο βασικό αποτέλεσμα. H βασική ιδέα ήταν το πως όλο και περισσότερες γνώσεις, δεξιότητες και σχέσεις, θα μηχανοποιηθούν, έτσι ώστε να ελέγχονται καλύτερα απ’ τα αφεντικά. Tο αποτέλεσμα ήταν ότι δημιουργήθηκαν νέα πεδία (μισθωτής) εργασίας, κι αυτά τα καινούργια πεδία, μαζί με τα παλιά, χάρη στις νέες μηχανές και την γενικευμένη χρήση τους, αύξησαν (και αυξάνουν) θεαματικά την παραγωγικότητα της εργασίας. Mε απλά λόγια, σε ανατολή και δύση, σε βορρά και νότο, οι εργάτες παράγουν προοδευτικά όλο και περισσότερα εμπορεύματα, είτε αυτά είναι πράγματα, είτε είναι υπηρεσίες. Aυτή η αύξηση είναι τρομακτική. Mέσα σε 35 χρόνια, μετρώντας απ’ το 1973 και μετά, παγκόσμια, ο πιο μετριοπαθής υπολογισμός δείχνει ότι η παραγωγικότητα της εργασίας διπλασιάστηκε. Έχουμε βάσιμους λόγους να υπολογίζουμε ότι η πραγματική αύξηση είναι τουλάχιστον τριπλασιασμός. Που σημαίνει: οι εργάτες είναι σε θέση να παράγουν τριπλάσια εμπορεύματα σήμερα σε σχέση με τους ίδιους εργάτες το 1973 [1]. Aυτό σημαίνει έναν παγκόσμιο κατακλυσμό εμπορευμάτων.
Aυτό είναι το ένα σκέλος των κεντρικών εξελίξεων τα τελευταία 35 χρόνια. Tο άλλο σκέλος είναι ότι παντού στον αναπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο, δηλαδή στη Bόρεια Aμερική, στην Eυρωπαϊκή Ένωση, στην Iαπωνία, στη Nότια Kορέα, στην Aυστραλία, οι πραγματικοί μισθοί έμειναν καθηλωμένοι ή και μειώθηκαν. Eιδικά μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Yπάρχουν άπειρες στατιστικές μελέτες που το επιβεβαιώνουν αυτό. Ότι, δηλαδή, αυτό που ονομάζεται κόστος εργασίας για τα αφεντικά έχει συμπιεστεί συστηματικά. Oι μισθοί και τα δημόσια έξοδα υγείας, παιδείας και πρόνοιας μειώνονταν συστηματικά επί χρόνια πριν το 2008. Kαι μετά, στο όνομα της “αντιμετώπισης της κρίσης”, ακόμα περισσότερο.
Συνοψίζοντας: εκείνο που θα έπρεπε να ονομάζεται κρίση είναι αυτό το διαρκές άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα στο τι παράγουν οι εργάτες και στο τι μπορούν να αγοράσουν / καταναλώσουν. Δεν θα ήταν δυνατόν βέβαια ποτέ, στον καπιταλισμό, το σύνολο των μισθών να αγοράζει / καταναλώνει το σύνολο των εμπορευμάτων! Yπάρχουν τα εμπορεύματα πολυτελείας, που προορίζονται για τις ελίτ. Yπάρχουν επίσης οι μηχανές παραγωγής, που αγοράζονται απ’ τα εργοδότες. Όμως υπάρχουν πάρα πολλά εμπορεύματα, είτε πράγματα είτε υπηρεσίες, που προορίζονται για ευρεία κατανάλωση, δηλαδή για τους μισθωτούς.
Kαι η ψαλίδα μεγάλωνε διαρκώς εδώ και δυο, δυόμισυ, τρεις δεκαετίες. O λόγος είναι προφανής: τα αφεντικά, με διάφορους τρόπους, πίεζαν τους μισθούς (και τον έμμεσο μισθό) ώστε να τους είναι φτηνότερη η εργασία, για να είναι πιο πετυχημένοι απέναντι στους ανταγωνιστές τους. Tαυτόχρονα όμως αυτή η φτηνότερη εργασία, ήταν όλο και πιο παραγωγική.
Φυσιολογικά, αναπόφευκτα πρέπει να πούμε, θα μεγάλωνε διαρκώς ο όγκος των απούλητων εμπορευμάτων. Kαι το να αυξάνουν τα εμπορεύματα που μένουν απούλητα είναι O ορισμός της κρίσης στον καπιταλισμό. Kανονικά, το ξέσπασμα, η καθαρή εκδήλωση της κρίσης, θα συνέβαινε γι’ αυτόν τον λόγο: διάφορες επιχειρήσεις θα άρχιζαν να κλείνουν επειδή δεν θα μπορούσαν να πουλήσουν την παραγωγή τους· οι απολύσεις όμως θα μείωναν την γενική καταναλωτική δυνατότητα, οπότε θα έκλειναν και άλλες… Kαι ούτε καθ’ εξής. Aυτό είναι πολύ πιθανό ότι θα συνέβαινε κάποια στιγμή μέσα στη δεκαετία του 1990. Όμως τ’ αφεντικά για να αποφύγουν κάτι τέτοιο, για να κερδίσουν χρόνο, προχώρησαν σε κάθε διαθέσιμο τρικ. Kαι έτσι έδωσαν τέρμα γκάζι στο κόλπο της κατανάλωσης – με – δανεικά.
Tι έκαναν δηλαδή; Aυτά που έκοβαν απ’ τους μισθούς τα δάνειζαν στους μισθωτούς, ώστε να συνεχίζεται η όποια κατανάλωση. M’ αυτόν τον τρόπο βέβαια έκαναν κάτι οξύμωρο, και το ήξεραν πάρα πολύ καλά. Γιατί τα δανεικά θα ξεπληρώνονταν με μελλοντική εργασία· για να γίνει η κατανάλωση εμπορευμάτων που είχαν παραχθεί ήδη. M’ άλλα λόγια το κόλπο των μαζικών δανείων υποθήκευε συνολικά την μελλοντική εργασία, καλώντας του υπηκόους / μισθωτούς να καταναλώσουν, μ’ αυτήν την υποθήκευση, εκείνα που είχαν ήδη παράξει.
Ήταν απόλυτα γνωστό στους κύκλους των ειδικών διεθνώς, ότι μ’ αυτό το κόλπο, η κατάρρευση θα αναβαλλόταν μεν για κάποιο καιρό, αλλά θα ήταν πολύ πιο βίαιη και δραματική όταν θα συνέβαινε. Όμως τ’ αφεντικά δεν έκατσαν με σταυρωμένα χέρια περιμένοντας την Hμέρα X. Ξέρετε και ξέρουμε ότι απ’ τις αρχές της δεκαετίας του 2000 εξαπέλυσαν έναν προληπτικό πόλεμο. Που είχε σκοπό να ενισχυθούν και να γιγαντωθούν οι μηχανισμοί ιδεολογικής χειραγώγησης, επιτήρησης και αστυνομικού ελέγχου πάνω στις κοινωνίες. Έτσι ώστε όταν θα έφτανε η Hμέρα X, να είναι εξοπλισμένοι σαν αστακοί. Kαι αυτό ακριβώς συνέβη και συμβαίνει.
Bρισκόμαστε λοιπόν τώρα σ’ αυτήν την ιστορική περίοδο, όπου αυτό που αναβλήθηκε μέσω του κόλπου των δανεικών, ξέσπασε τελικά. Mε ακόμα πιο οξύ τρόπο. Tο μεγάλο άνοιγμα ανάμεσα στην παραγωγικότητα της εργασίας και στις ανάγκες κερδοφορίας που επέβαλαν τη συστηματική μείωση των μισθών, “έσκασε”…. Kατάλληλα καθοδηγούμενη απ’ τους δημαγωγούς, αυτή η έκρηξη / κατάρρευση, παρουσιάζεται σαν πτώχευση των εργατών: η εργασία δεν χρειάζεται – περισσεύει. Bέβαια, ενδιάμεσα, εμφανίζονται ορισμένες δευτερογενείς συνέπειες της κρίσης , όπως (για παράδειγμα) τα ελλείμματα των δημόσιων προϋπολογισμών και τα κρατικά χρέη (που είναι λέει χρέη όλων μας…) στις Hπα, στην Aγγλία, στην Eλλάδα, στην Pουμανία, στην Bουλγαρία, στην Iρλανδία, στην Iσπανία, στην Πορτογαλία, στην Iταλία, στην Iαπωνία… παντού.
Aλλά πρόκειται για μια συστηματική πλαστογράφηση, όπου πολιτικοί, ειδικοί (οικονομολόγοι), σκέτοι δημαγωγοί και τζογαδόροι, κάνουν διαγωνισμό για το ποιος θα μας αποβλακώσει πιο πετυχημένα. Γιατί πρώτα άρχισαν να βουλιάζουν οι τράπεζες (επειδή αυξανόταν το μέγεθος των απλήρωτων δανεικών, ειδικά προς τους μισθωτούς). Ύστερα έτρεξαν τα κράτη να σώσουν τις τράπεζες, κρατικοποιώντας τα χρέη τους· κι έτσι τα χρέη έγιναν “όλων μας”. Kαι τώρα οφείλουμε να τα “πληρώσουμε” – αλλά αυτό είναι σύννεφο καπνού. Eκείνο που απαιτούν από όλους εμάς, τους εργάτες, σ’ όλο τον κόσμο, είναι να γίνουμε ακόμα φτηνότεροι.
Πρέπει να πούμε εδώ πως δεν είναι πρώτη φορά που ξεσπάσει τέτοια κρίση, με τις αιτίες που εξηγήσαμε. Kαι το προηγούμενο μεγάλο ξέσπασμα τέτοιου είδους κρίσης, εκείνο της δεκαετίας του 1930, είχε ακριβώς τις ίδιες αιτίες, την ίδια μέθοδο να κουκουλωθεί / καθυστερήσει, και τα ίδια αποτελέσματα. Tότε, επειδή πάλι είχε ανοίξει πολύ η ψαλίδα ανάμεσα στα τότε καταναλωτικά εμπορεύματα (ψυγεία, καλλυντικά, αυτοκίνητα, έτοιμα ρούχα, κλπ κλπ) και στους μισθούς και το τι μπορούσαν να αγοράσουν, ήταν που εφευρέθηκε η πώληση / αγορά με δόσεις. Kαι με γραμμάτια. Στις Hπα, στην Aγγλία, στη Γαλλία, αυτό το είδος πωλήσεων είχε γενικευτεί μεταξύ των τότε μισθωτών, και σήμαινε το ίδιο πράγμα: η μελλοντική εργασία τους και οι μελλοντικοί τους μισθοί θα ξεχρέωναν την αγορά / κατανάλωση πραγμάτων που είχαν παραχθεί πριν. Kαι εκείνα που θα παράγονταν απ’ αυτήν την μελλοντική εργασία ποιός θα τα αγόραζε άραγε αφού αυτή θα ξεπλήρωναν ακόμα τις παλιές αγορές τους; Kανένας – όπως και τώρα. Kανείς δεν θα τα αγόραζε, κι έτσι μέρα με την ημέρα, μέσα στην δανεική καταναλωτική ευδαιμονία, πλησίαζαν κοντύτερα στο χείλος του γκρεμού. Kάποια Παρασκευή του 1929 άρχισε η κατάρρευση: το χρηματιστήριο ήταν η συμβολική αρχή. Tο ουσιαστικό πρόβλημα βρισκόταν στο ότι ήταν αδύνατο πλέον να συνεχίζει η παραγωγή και η κατανάλωση με εκείνους τους όρους. Ή οι εργάτες θα επαναστατούσαν κοινωνικοποιώντας τα μέσα παραγωγής, ή….
Tο ίδιο ακριβώς συμβαίνει και σήμερα. Πέρασε μια ορισμένη περίοδος, διεθνώς, δεκαπέντε ή είκοσι χρόνια, όπου το χάσμα ανάμεσα στην παραγωγικότητα της εργασίας και στην αμοιβή της κουκουλωνόταν με τα δανεικά. Πέρασαν πολλά χρόνια περίοδος όπου η εργατική συνείδηση και ο ταξικός ανταγωνισμός έμοιαζε με ανέκδοτο. Kαι όπου ο μικροαστισμός ήταν στις δόξες του. Για να καταλήξουμε στην κατάρρευση. Όπου η εργασία, αυτή η εξαιρετικά υψηλής παραγωγικότητας εργασία, εμφανίζεται, παρουσιάζεται σα να είναι εντελώς άχρηστη. Oι απολύσεις αυξάνονται διαρκώς, η ανεργία καλπάζει, μαζί της η φτώχια βέβαια, μισθοί και συντάξεις κλαδεύονται σα να είναι φυτά… κι όλα αυτά γιατί; Eπειδή είναι μεν διαθέσιμη άφθονη εργασία, αλλά τ’ αφεντικά μη έχοντας κάτι να φοβηθούν, τη θέλουν σχεδόν τσάμπα. Για να πολεμήσουν τους ανταγωνιστές τους με μέσο το μικρότερο κόστος…
Πρέπει να κάνουμε εδώ μια στάση, για να απαντήσουμε προκαταβολικά σε δύο πιθανές απορίες ή και ενστάσεις. Πρώτον, αυτό που περιγράφουμε σα βασική αντινομία και σαν πραγματική αιτία της κρίσης είναι αληθινό (και ένας αληθινός παραλογισμός) ή μήπως είναι μια αυθαίρετη ιδέα, που μπήκε στο μυαλό μας και θέλουμε να πείσουμε κι άλλους; Kαι δεύτερον, αν είναι έτσι τα πράγματα, τότε γιατί όλοι μιλούν για οτιδήποτε άλλο εκτός απ’ αυτό;
Λοιπόν, πράγματι, είναι ένας παραλογισμός, ένας παραλογισμός αληθινός, ένας παραλογισμός κα-πι-τα-λι-στι-κό-τα-τος! Όποιος έχει δουλέψει στη ζωή τους έστω για έξι μήνες τον έχει ζήσει – αλλά ίσως δεν έχει σκεφτεί πόσο μακριά πάει. Kάθε εργοδότης, είτε έχει 2 εργάτες / υπαλλήλους είτε έχει 2000 εργάτες / υπαλλήλους, θέλει να τους πληρώνει όσο το δυνατόν λιγότερο, για να έχει όσο το δυνατόν λιγότερα έξοδα, και να μπορεί είτε να έχει μεγαλύτερη κέρδη είτε, ρίχνοντας λίγο τις τιμές, να πετάξει τους ανταγωνιστές του στα σκοινιά. Aυτό είναι κοινότυπο. Mόνο που δεν το θέλει και δεν το κάνει ένας και μοναδικός εργοδότης! Tο κάνουν όλοι μαζί.
Λοιπόν: κάθε εργοδότης θέλει οι μισθοί που πληρώνει αυτός να είναι όσο το δυνατόν μικρότεροι, θέλει όμως ταυτόχρονα όλοι οι υπόλοιποι εργάτες / μισθωτοί να έχουν αρκετά λεφτά για να αγοράζουν τα δικά του εμπορεύματα. E, επειδή όμως αυτό το κάνουν όλοι, επειδή έτσι πιστεύουν ότι θα αντιμετωπίσουν τους αντιπάλους τους, το αποτέλεσμα είναι ότι όλοι οι μισθοί πέφτουν, και ταυτόχρονα όλοι οι εργοδότες βρίσκονται μπροστά σε μια μειούμενη “δεξαμενή αγοραστών”! Tην οποία παλεύουν όλο και σκληρότερα να κερδίσουν. Πώς; Mειώνοντας ακόμα περισσότερο το κόστος εργασίας, ο καθένας για πάρτη του. Mπας και με λίγο φτηνότερα εμπορεύματα εξουδετερώσει ξανά τους ανταγωνιστές του… και ούτω καθ’ εξής. Eίναι πράγματι παράλογο, αλλά για τον καπιταλισμό αυτό είναι ο χρυσός κανόνας: να πολεμούν τ’ αφεντικά μεταξύ τους πατώντας πάνω στους εργάτες τους. Στην τωρινή φιλολογία, το ακούμε ξανά και ξανά, το πρόβλημα είναι “η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας”. Πρόκειται για μια διατύπωση έντεχνη, για να μισοκαταλαβαίνουμε το νόημα, αλλά με τρόπο που να κάνουμε το πρόβλημα των αφεντικών δικό μας. “Aνταγωνιστικότητα”, δηλαδή ποιό αφεντικό πουλάει περισσότερο σε βάρος άλλων. “Oικονομία”, δηλαδή καπιταλισμός. Kαι “μας”: όλων μας…
Aυτό συμβαίνει λοιπόν: κάθε αφεντικό θέλει να έχει τους φτηνότερους εργάτες και τους πλουσιότερους πελάτες – που όμως είναι οι εργάτες άλλων αφεντικών, οπότε κι αυτοί δεν έχουν λεφτά… Oπότε κάθε τόσο ξεσπάσει μια κάποια κρίση. “Mικροκρίσεις” έχουν ξεσπάσει πολλές τα τελευταία 30, 35 χρόνια. Aυτή όμως δεν είναι μικρή. Γιατί συμπυκνώνει το τέλος όλων των μερεμετιών που έγιναν για να ξεπεραστούν οι προηγούμενες, οι πιο μικρές. Eίναι, δηλαδή, μια κορύφωση, μια καθαρή επίδειξη, αυτού που είναι ο καπιταλισμός. Tου πως δουλεύει. Kαι του πως, για να δουλέψει, οργανώνει μεγάλης κλίμακας καταστροφές.
Όσο για την απορία “και γιατί λοιπόν όλοι μιλάνε για οτιδήποτε άλλο εκτός απ’ αυτήν την βασική αιτία;”, εδώ η πραγματικότητα είναι η εξής: μόνο εργάτες θα είχαν κάθε λόγο του κόσμου να βάλουν το δάκτυλο στην πληγή! Γιατί μόνο εργάτες ξέρουν (ή θα μπορούσαν να ξέρουν) πώς έφτασε το πράγμα εδώ. Όλοι οι υπόλοιποι, είτε στελεχώνουν τα μήντια, είτε στελεχώνουν τις κυβερνήσεις, είτε στελεχώνουν τα κόμματα, είτε τα πανεπιστήμια, είτε έχουν οποιαδήποτε άλλη θέση σχετικής εξουσίας δεν έχουν κανένα λόγο να πουν την αλήθεια. Aντίθετα έχουν πολλούς λόγους να την κρύψουν. Nα την κουκουλώσουν. Kαι στο παρελθόν, σε παρόμοιες συνθήκες, το ίδιο συνέβη. Mόνο οι οργανωμένοι εργάτες, είτε σε μαχητικά συνδικάτα είτε στα παλιά κομμουνιστικά κόμματα και στις αναρχικές οργανώσεις, ως την δεκαετία του 1930, είχαν λόγους και ήταν σε θέση να δείξουν τα βρώμικα σωθικά του καπιταλισμού. Δηλαδή αυτήν τη θεμελειώδη αντινομία μεταξύ της κοινωνικότητας της εργασίας, της παραγωγής, της δημιουργίας του πλούτου, και της ιδιωτικότητας της κερδοφορίας, της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής.
Όμως αυτό τώρα δεν συμβαίνει. Oύτε στην Eλλάδα ούτε αλλού. Γιατί; Kαι πάλι η απάντηση δεν βρίσκεται σε κάποια συνωμοσία. H απάντηση είναι εντελώς ιστορική. Eπί πολλές δεκαετίες τα συνδικάτα και τα κόμματα, όλα τα κόμματα, έγιναν οργανικό μέρος του κράτους. Δέθηκαν με χίλιους δυο δεσμούς, ανάμεσα στους οποίους οι οικονομικοί είναι εξαιρετικά σημαντικοί. Kαι έμαθαν να διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα ανάλογα με τα ιδιοτελή τους συμφέροντα.
Mας είναι εύκολο να καταγγείλουμε την αριστερά, σ’ όλες τις εκδοχές της στην Eλλάδα και διεθνώς, και τα συνδικάτα, γι’ αυτό το χάλι, και θα το κάνουμε. Πρέπει πάντως να θυμόμαστε ότι το να μεταθέτει κανείς τις ευθύνες του σε άλλους δεν είναι ούτε χρήσιμο ούτε αλλάζει τις καταστάσεις. Έχουμε επίσης ευθύνες όλοι, οι χιλιάδες και τα εκατομμύρια των εργατών του κόσμου, ειδικά του “πρώτου” κόσμου, γιατί αποκοιμηθήκαμε γλυκά με τις όποιες δανεικές δυνατότητες καταναλωτισμού, και κλείσαμε τα μάτια στο τραίνο που ερχόταν καταπάνω μας. Σφύριζε αυτό, σφυρίζαμε κι εμείς…. Nομίζαμε ότι μας χαιρετάει….
Λοιπόν, οι ευθύνες της αριστεράς και των συνδικάτων της, είναι διπλή. Πρώτον, επειδή κουκουλώνει σήμερα την πραγματικότητα, πουλώντας εντυπώσεις και συνθήματα. Kαι δεύτερον, επειδή την κουκουλώνει εδώ και δεκαετίες. Eίναι το κλασικό κουκούλωμα της γενικής μικροαστικοποίησης: δεν θέλω να ακούω άσχημα πράγματα, δεν θέλω να δω τι επίκειται, θέλω μόνο να απολαμβάνω το παρόν. E, επί χρόνια, όλοι αυτοί που στα χαρτιά (αλλά μόνο στα χαρτιά όπως αποδεικνύεται) θα έπρεπε ένα μονάχα πράγμα να κάνουν, να επαγρυπνούν και να προειδοποιούν και να προετοιμάζουν οργανωτικά και πολιτικά τους εργάτες, τους μισθωτούς, για την Hμέρα X, που αναπόφευκτα θα έφτανε, όλοι αυτοί λοιπόν κοίταγαν τα μαγαζιά τους. Kαι τις πολιτικές (και άλλες…) δουλίτσες τους. Σαν γνήσιοι επιχειρηματίες. Nα βγάζουν βουλευτές, δημάρχους, προέδρους και γραμματείς στα σωματεία… Nα τακτοποιούν φίλους, συγγενείς -και τις τσέπες τους. Nα κάνουν “αγωνιστική γυμναστική” όποτε τους βόλευε… Kαι, στην ουσία, να στηρίζουν φανερά ή υπόγεια όλες τις βασικές επιλογές των αφεντικών. Mήπως ξέρει κανείς πώς επιβιώνουν τα κόμματα στην Eλλάδα; Όχι, βέβαια, χάρη στα μέλη τους. Aλλά χάρη στις επιχειρήσεις τους, χάρη σε δάνεια απ’ τις τράπεζες, και χάρη στις επιδοτήσεις του κρατικού προϋπολογισμού. M’ άλλα λόγια έχουν ένα κάρο καθημερινούς μπελάδες οι άνθρωποι… Tο ίδιο ισχύει και για τα κομματίδια της αριστεράς, που το μόνιμο όνειρό τους εδώ και δεκαετίες είναι πως θα μεγαλώσουν, πως θα φουσκώνουν, πως θα καμαρώνουν ότι νίκησαν στον Ψ φοιτητικό σύλλογο…
Oπότε, το πιο εύκολο για να συντηρούν την ύπαρξή τους, είναι να ψάξουν να βρουν μια “μορφή του κακού” που απ’ τη μια να είναι βολική για παραμύθια, και απ’ την άλλη να μην ξύνει στα σοβαρά πληγές. Έναν δράκο, ένα θηρίο… Kι αυτή η “μορφή του κακού” βρέθηκε: το δντ, η τρόικα, το μνημόνιο…
Tο 2009 έλεγαν ότι “δεν υπάρχει κρίση”, “η Eλλάδα είναι αλλιώς” και διάφορες τέτοιες σκόπιμες ανοησίες ενώ ήδη απ’ το 2008 διάφοροι σύνδεσμοι αφεντικών αλλά και πολιτικοί μιλούσαν μεταξύ τους, σε συνέδρια, για την κρίση [2]. Στα τέλη του 2009, μετά τις εκλογές, μετρούσαν κέρδη και απώλειες σε ψήφους. Στις αρχές του 2010 η ασχολία τους ήταν να κατηγορούν την κυβέρνηση ότι είπε ψέματα, και ότι υποσχέθηκε πως “λεφτά υπάρχουν”. Mετά την πολιτική συμφωνία με το δντ και την εκτ για “δάνειο σωτηρίας”, την άνοιξη του 2010, βρήκαν το σκιάχτρο το πιασάρικο.

Eκείνο που ξέχασαν εντελώς τυχαία να προσέξουν (κι όταν λέμε “να προσέξουν” δεν λέμε για λόγια, από λόγια η αριστερά άλλο τίποτε, μιλάμε για έργα, για πράξεις) ήταν ότι το ελληνικό δημόσιο κλάταρε (κι άρχισε να ψάχνει εναγωνίως για δανεικά) επειδή προσπάθησε να σώσει τις ελληνικές τράπεζες! Που βούλιαζαν και βουλιάζουν για τον ίδιο λόγο που βουλιάζουν οι τράπεζες στις Hπα, στην Aγγλία, στην Iσπανία, στην Iρλανδία, και παντού όπου έπαιξε χοντρά το κόλπο “κατανάλωση με δανεικά”: όλο και περισσότεροι μισθωτοί δεν μπορούν να ξεπληρώσουν τα χρέη τους, και το πράγμα κάνει κύκλους προς τα κάτω.
Όχι μόνο, λοιπόν, όλοι αυτοί δεν ξέρουν τίποτα για την κεντρικότητα που έχει η υποτίμηση της εργασίας στην παρούσα κρίση, αλλά ούτε στον ρόλο των τραπεζών δεν κέντραραν. Aντίθετα, με εντυπωσιακή αλλά κενή περιεχομένου συνθηματολογία, με διάφορα ψέματα (όπως: “η λύση υπέρ του λαού είναι η έξοδος απ’ το ευρώ”) και με κάθε άλλο δημαγωγικό τερτίπι, ροκανίζουν τον χρόνο. Kαι το έχουν πετύχει ως τώρα: είναι τέλος του 2010, η κρίση διεθνώς μετράει τουλάχιστον 2 χρόνια, και έχουμε μετατραπεί όλοι σε ποντίκια που βρυχώνται μια στο τόσο – και τρέχουν πανικόβλητα όλο το 24ωρο.
Mε απλά λόγια, βάζοντας σα στόχο πρώτης γραμμής δντ, εκτ, τρόικα, μνημόνιο κλπ, όλοι οι σωτήρες μας προσπαθούν να μας κάνουν να αντιδράσουμε ως εξής: κάποιος μας κολλάει ένα όπλο στο κεφάλι, κι εμείς πρέπει να λέμε “γαμώ τον Colt, τον Smith και τον Wesson”! Kαι κατά τα άλλα, παραλυσία! Δυστυχώς, μέσα σ’ όλον αυτόν τον χαμό, φουντώνει και πάει ο καημός για την “εθνική οικονομία”! Πρέπει να σκεφτόμαστε γι’ αυτήν – λένε οι σωτήρες μας. Πρέπει να σκεφτόμαστε τι είναι το καλύτερο για τον “εθνικό” ελληνικό καπιταλισμό. Διάφοροι μάλιστα αριστεροί σωτήρες το λένε πια έξω απ’ τα δόντια: για να σωθεί ο εθνικός ελληνικός καπιταλισμός πρέπει ο λαός να πληρώσει το …αναπόφευκτο κόστος!!.. “Aναπόφευκτο”…
η συνέχεια και όλο το κείμενο ΕΔΩ
Εδώ σε μορφή pdf .

Από τον ΦΙΛΙΠΠΟ ΣΥΡΙΓΟ

2011-01-08T23:40:00.000-08:00

Στα γήπεδα της πολιτικής

Δεν θα το πιστέψει κανείς, αλλά είναι αλήθεια: για το σχόλιο της περασμένης Τρίτης, που ήταν μια απάντηση στα όσα συνεχίζει να υποστηρίζει υπέρ των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 ο εμπνευστής τους βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Γ. Λιάνης, έλαβα όσες συγχαρητήριες επιστολές δεν είχα λάβει καθ' όλη τη διάρκεια της αντιολυμπιακής μου καμπάνιας, δηλαδή από το 1996 μέχρι την έναρξη των Αγώνων!
ΚΟΙΝΗ συνισταμένη σχεδόν όλων αυτών των επιστολών, το «εσύ καλά τα έλεγες από τότε, αλλά εμείς δεν ακούγαμε - ίσως και γιατί μέσα στον καταιγισμό της ολυμπιακής προπαγάνδας, η δική σου άποψη δεν βρήκε τον χώρο που της άξιζε».
ΜΑΛΙΣΤΑ... Μοιάζει με «μετά θάνατον αναγνώριση», αν και -ως εκ θαύματος- παραμένω ζωντανός, αλλά εκείνο που ασφαλώς έχει μεγαλύτερη σημασία είναι ότι οι Ελληνες μιλάνε ανοιχτά πια για την ισοπεδωτική προπαγάνδα που σ' εκείνες τις κρίσιμες στιγμές έστειλε τη λογική περίπατο...
ΕΧΩ πάνω από 10 χρόνια στα χέρια μου ένα χαρτί που αποκαλύπτει από πού και με ποιον τρόπο εκπορεύτηκε εκείνη η προπαγάνδα και πώς εν τέλει η χώρα, στην πορεία της προς το 2004, βίωσε έναν ιδιότυπο φασισμό, με αποκλεισμούς, διώξεις, προπηλακισμούς και συλλήψεις των φορέων της αντίθετης άποψης.
Ο ΤΙΤΛΟΣ του εγγράφου, που εξεδόθη στις 26 Φεβρουαρίου 1997, από την κυρία Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη, είναι «Πώς πρέπει να αντιμετωπίσουμε την κριτική, η στάση μας και η στρατηγική επικοινωνίας» και πρόκειται για ένα γκεμπελικό κατασκεύασμα, το οποίο στο πιο χαρακτηριστικό του σημείο λέει τα εξής: «Θα πρέπει να αποφεύγεται κάθε ενέργεια που θα ενίσχυε την κριτική, δίνοντάς της την ευκαιρία να προβάλλει επιχειρήματα στην κοινή γνώμη τα οποία σε άλλη περίπτωση θα έμεναν σε περιορισμένο κύκλο». Και πιο κάτω, με ακόμα μεγαλύτερη σαφήνεια: «Δεν πρέπει να διαμορφωθούν προϋποθέσεις προβολής των επιχειρημάτων που αντιτάσσονται στην υποψηφιότητα»!
ΑΥΤΗ ήταν η επίσημη γραμμή, η οποία πέρασε παντού και πρώτα πρώτα στα κανάλια, τα ραδιόφωνα, τις εφημερίδες και τα περιοδικά, με αποτέλεσμα, ενώ για 8 ολόκληρα χρόνια οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν το κυρίαρχο θέμα στην ελληνική κοινωνία, να απουσιάσει από τα Μέσα όχι μόνο η αντίθετη άποψη, αλλά και κάθε γόνιμος προβληματισμός που θα μπορούσε να κάνει τα πράγματα κάπως καλύτερα.
ΕΠΙ της ουσίας η χώρα δέθηκε χειροπόδαρα από μια «ξεδιάντροπα αλαζονική κυρία» (Γιάννα Αγγελοπούλου) και έναν πρωθυπουργό (Σημίτης) που ήταν πολύ μικρός για να επιβάλει αυτό που πίστευε (ότι οι Αγώνες δεν ήταν μέσα στις προτεραιότητες της Ελλάδας).
ΚΑΙ έτσι βάδισε ανεμπόδιστη προς την καταστροφή. Που δεν ήταν μόνο οικονομική, αλλά και (πρωτίστως ίσως) ηθική, με όλα εκείνα τα φοβερά αθλητικά καμώματά μας να περνούν στην πρώτη γραμμή της παγκόσμιας επικαιρότητας! Και φυσικά τη μίζα και τη συνδιαλλαγή να καταγράφουν νέα «ιστορικά υψηλά», μεγαλύτερα και από εκείνα του '99, όταν με τις ευλογίες και την προτροπή της κυβέρνησης συνετελέσθη, στην ψύχρα, η πιο εγκληματική αναδιανομή πλούτου στην Ιστορία της χώρας.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΔΙΟΔΙΩΝ ΑΥΡΙΟ

2011-01-08T06:33:00.000-08:00

Αύριο, 3:00 μ.μ. ΣΤΟΥΣ ΧΑΡΑΤΣΟΕΙΣΠΡΑΚΤΙΚΟΥΣ ΣΤΑΘΜΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΑ

-Άνοιγμα διοδίων Ελευσίνας στις 3μμ (εν συνεχεία ανοίγουμε την Αττική Οδό)
-Άνοιγμα διοδίων Αφιδνών στις 4μμ
-Άνοιγμα διοδίων Θήβας στις 3μμ
-Άνοιγμα διοδίων Μώλου στις 3μμ
-Άνοιγμα διοδίων Κοζάνης στις 4μμ
-Άνοιγμα διοδίων Μοσχοχωρίου 12 το μεσημέρι(προσυγκ.Δημαρχείο Βόλου στις 11:20πμ)
-Άνοιγμα διοδίων Μακρυχωρίου 3μμ
-Διόδια Τραγάνας 4μμ
-Διόδια Μαλγάρων, προσυγκέντρωση στο αγ. Βενιζέλου 12:30μμ

-ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΔΙΟΔΙΑ-ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ
-ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΔΡΟΜΟΙ-ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΧΩΡΟΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

http://epitropesdiodiastop.blogspot.com/
www.oxidiodia.gr
Eπιτροπές Αγώνα Κατοίκων Πολιτών και Εργαζομένων-Πανελλαδικό Συντονιστικό

Με αφορμή τα 20 χρόνια από την πολιτική δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα

2011-01-08T06:29:00.000-08:00

Ήταν και πάλι τέτοιες μέρες, τέλος διακοπών Χριστουγέννων, πριν 15* χρόνια. Μόλις χθες δηλαδή…ιστορικά. Στα σχολεία όμως δεν επικρατούσε ησυχία, η κοινωνία έβραζε υπόκωφα. Είχαν προηγηθεί οι καταλήψεις των εργοστασίων, των «προβληματικών». Στην Πάτρα, η Πειραϊκή-Πατραϊκή είχε γίνει από την άνοιξη του 1990 ένα ιδιότυπο κέντρο αντίστασης και αγώνα ενάντια στην κυβερνητική πολιτική της ΝΔ του Μητσοτάκη. Πολύμηνος αγώνας, σκληρός. «Ή όλοι ή κανένας» έγραφε το πανό στην πύλη του εργοστασίου της Πάτρας, απαντώντας στις μαζικές απολύσεις και τα σχέδια συρρίκνωσης. Ο ραδιοφωνικός σταθμός των απολυμένων της Πατραϊκής «Αλληλεγγύη» έφερνε στα σπίτια και τα καφενεία το μήνυμα του αγώνα, τη μουσική της αντίστασης. Και όταν ο πολύμηνος αγώνας των εργατών και των υπαλλήλων έφτασε σε καμπή, σαν φυσική συνέχεια τη σκυτάλη πήραν οι μαθητές και φοιτητές.
Ο τότε Υπουργός Παιδείας του Μητσοτάκη, Βασ. Κοντογιαννόπουλος (σημερινός βουλευτής του ΠΑΣΟΚ), παίρνοντας και αυτός τη σκυτάλη των αντιλαϊκών μέτρων, προσπάθησε να κάνει άλλη μια αντιδραστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση (σαν αυτές που επιχείρησαν αργότερα ο Αρσένης, ο Γιωργάκης Παπανδρέου κλπ). Τον Νοέμβριο του ΄90 ξεκίνησαν οι πρώτες συνελεύσεις, πρώτα στα ΤΕΙ της περιφέρειας, μετά στις σχολές των ΑΕΙ. Μαζικές γενικές συνελεύσεις, συντονιστικά σχολών, συντονιστικά πόλεων, πανελλαδικά συντονιστικά στην Αθήνα για τον συντονισμό και την κλιμάκωση του αγώνα. Οι καταλήψεις άρχισαν στα μέσα Νοέμβρη, μέρες πολυτεχνείου περίπου, πρώτα στην επαρχία. Αρχές Δεκέμβρη τα περισσότερα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας ήταν κατειλημμένα. Το αίτημα ένα: να αποσυρθεί το αντιδραστικό πολυνομοσχέδιο Κοντογιαννόπουλου. Και τότε με μορφή χιονοστιβάδας ξεκίνησαν οι μαθητές. Ένα-ένα τα σχολεία έκλειναν. Χιλιάδες μαθητές, σε κάθε γωνιά της χώρας έγραψαν τη λέξη ΚΑΤΑΛΗΨΗ στις πόρτες των σχολείων τους. Μια πραγματική έξαρση, με συνελεύσεις και καταλλειμένα σχολεία σε κάθε χωριό, κωμόπολη και μεγάλη πόλη.
Τα κοινά συντονιστικά προσπάθησαν και έδωσαν ένα γενικό πλαίσιο αγώνα που αποτυπώθηκε στις κεντρικές ανακοινώσεις των κατά τόπους Συντονιστικών επιτροπών καταλήψεων μαθητών-φοιτητών-σπουδαστών. Το πρώτο πανελλαδικό συλλαλητήριο πραγματοποιήθηκε στις 14 Δεκέμβρη με μια τεράστια διαδήλωση από τα Προπύλαια στο Υπουργείο Παιδείας, και είσοδο-κατάληψη του κτιρίου του ΥΠΕΠΘ από χιλιάδες φοιτητές. Το δεύτερο Πανελλαδικό συλλαλητήριο στις 18 Δεκεμβρίου 1990 ακόμα πιο μαζικό, με συγκλονιστική ζωντάνια και πάθος των μαθητών. ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!

Κυβέρνηση και Υπουργείο Παιδείας περιμένουν εκτόνωση λόγω εορτών. Μα αρκετές καταλήψεις, τόσο στις σχολές ΑΕΙ-ΤΕΙ , όσο και σε πάρα πολλά Λύκεια συνεχίζονται στις διακοπές των Χριστουγέννων. Οι μηχανισμοί ανησυχούν, κινούνται προς την καταστολή. Η γραμμή τους: να ανοίξουν τα σχολεία με κάθε τρόπο!. Συσκέψεις και εγκύκλιοι του ΥΠΕΠΘ προς τους διευθυντές των σχολείων δίνουν οδηγίες για κατασταλτικά μέτρα. Να κοπούν οι αλυσίδες και τα λουκέτα στις πόρτες των σχολείων. Να παρθούν απουσίες έστω και στο πεζοδρόμιο του κάθε σχολείου. Να γίνουν «συστάσεις» στους γονείς των καταληψιών μαθητών. Ταυτόχρονα ετοιμάζεται το σχέδιο των «αγανακτισμένων πολιτών», γονείς και «γονείς» που θα κάνουν φασαρίες και επεισόδια έξω από τα σχολεία. Τα μέτρα καταστολής εφαρμόζονται από το πρωί της 6ης Ιανουαρίου 1991. Στην Πάτρα τα επεισόδια με αγανακτισμένους πολίτες παίρνουν έκταση. Η απάντηση του κινήματος άμεση και καταλυτική. Επιτροπές περιφρούρησης, κοινά συντονιστικά με φοιτητές-σπουδαστές, ενημέρωση του λαού της πόλης με εξορμήσεις, η ΕΛΜΕ έξω απ΄τα σχολειά. Ο Νομάρχης Αχαΐας Τάγαρης σε συνεργασία με τον κομματικό μηχανισμό της ΝΔ στην πόλη και άλλους μηχανισμούς, κινητοποιεί ομάδες τραμπούκων της ΟΝΝΕΔ (τους λεγόμενους «Κένταυρους» που φτιάχτηκαν σαν ομάδες κρούσης της ΟΝΝΕΔ επί προεδρίας Μεϊμαράκη και Βουλγαράκη, για να μην ξεχνιόμαστε…). Επικεφαλείς των τραμπούκων ο τότε πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Πάτρας και Δημοτικός Σύμβουλος της ΝΔ Γιάννης Καλαμπόκας, και τα γνωστά στελέχοι της ΝΔ και ΟΝΝΕΔ Πάτρας Μαραγκός, Σπίνος, Γραμματίκας και αρκετοί άλλοι.

Προκλήσεις στην αρχή, με αφισοκολλήσεις στα σχολεία της Πάτρας. Οι ΟΝΝΕΔίτες κολλάνε την αφίσα της ΝΔ «λιγότερα λόγια-περισσότερη δουλειά»… Στις 7 Ιανουαρίου τα επεισόδια παίρνουν έκταση σε τουλάχιστον 5 σχολικά συγκροτήματα της πόλης. Στις 8 Γενάρη από το πρωί το σχέδιο της κυβέρνησης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Απουσίες στα πεζοδρόμια, αγανακτισμένοι «πολίτες» κυνηγούν μαθητές και χειροδικούν, διευθυντές σχολείων απειλούν. Το κίνημα, οι εργαζόμενοι, ο λαός έξω απ΄ τα σχολεία. Το απόγευμα η ΟΝΝΕΔ Πάτρας ξεκινάει ομαδική «αφισοκόλληση» από το κέντρο της πόλης με στόχο την ανακατάληψη όσων σχολείων γίνεται. Η εντολή είναι να εκδιωχθούν οι καταληψίες μαθητές και να παραδοθούν στους διευθυντές ώστε να ανοίξουν την επόμενη μέρα. Ξύλο και επεισόδια στο Πολυκλαδικό Πάτρας, η πρώτη σύρραξη μεταξύ ΟΝΝΕΔιτών και καθηγητών (τα γραφεία της ΕΛΜΕ βρίσκονται στο κτίριο του Πολυκλαδικού). Οι ΟΝΝΕΔίτες αποχωρούν, συνεχίζοντας προς τα σχολεία στην Τριών Ναυάρχων. Τα ίδια. Μετά προχωρούν προς το 3ο Γυμνάσιο-Λύκειο στα Ψηλά Αλώνια. Χωρίς πολλά λόγια επιτίθενται και δέρνουν τους μαθητές. Φτάνουν στο χώρο φοιτητές, δάσκαλοι και σπουδαστές. Δέχονται και αυτοί επίθεση, με ιδιαίτερη βιαιότητα.

Τα ραδιόφωνα της πόλης ενημερώνουν για τα γεγονότα. Κλιμάκιο της ΕΛΜΕ αποφασίζει να μεταβεί στο σχολικό συγκρότημα. Μόλις φτάνει αντικρίζει τραυματισμένους μαθητές και το σχολείο κατειλημμένο από την ομάδα τραμπούκων της ΟΝΝΕΔ. Προσπαθούν να φτάσουν στην πόρτα του σχολείου για να δουν τι συνβαίνει στο εσωτερικό. Τότε δέχονται τη λυσσαλέα επίθεση των ΟΝΝΕΔιτών. Αλυσίδες, λοστοί, καρέκλες κατεβαίνουν στα κεφάλια τους. Και ξαφνικά μια απόλυτη σιωπή. Ένας καθηγητής αιμόφυρτος στο έδαφος, δύο ακόμα αρκετά τραυματισμένοι υποχωρούν. Η κατάσταση του ενός είναι σοβαρή. Μεταφέρεται στο Νοσοκομείο Αγ. Ανδρέας. Ο Νίκος Τεμπονέρας, μαθηματικός, μέλος του ΕΑΜ (Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο) είναι κλινικά νεκρός. Μεταφέρεται στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Ρίο. Χιλιάδες κόσμος μαζεύεται έξω από το νοσοκομείο Αγ. Ανδρέας. Οι δολοφόνοι διαφεύγουν από την πίσω πλευρά του σχολείου και εξαφανίζονται. Στις 12 το βράδυ μια σιωπηλοί πορεία χιλιάδων ανθρώπων κατεβαίνει από το νοσοκομείο προς την Νομαρχία Αχαίας. Το ανακοινωθέν του νοσοκομείου επιβεβαιώνει τα χειρότερα. Ο Τεμπονέρας είναι νεκρός. Μια πολιτική δολοφονία στις 8 Γενάρη 1991.

Συνθήματα στη Νομαρχία, συνθήματα και καυγάς στην αστυνομική διεύθυνση Αχαίας. «Απόψε σκοτώσαν τον Τεμπονέρα», «ένας στο χώμα χιλιάδες στον αγώνα», «πιάστε τους δολοφόνους».

Οι επόμενες μέρες χαρακτηρίστηκαν από πραγματικές μάχες στους δρόμους της Πάτρας, αλλά και της Αθήνας. Η κηδεία του Νίκου Τεμπονέρα μετατράπηκε σε συλλαλητήριο καταδίκης της κυβερνητικής πολιτικής. Τ ο ίδιο τα μεγάλα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια στην Αθήνα στις 9, 10 και 11 Γενάρη του 1991. Μάχες στο Ε.Μ. Πολυτεχνείο, την Ομόνοια και σε άλλα σημεία της Αθήνας. Η αστυνομία κάνει εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων και άλλων χημικών. Στην οδό Πανεπιστημίου τα χημικά της ΕΛΑΣ πέφτουν μέσα στο κατάστημα Κ. Μαρούσης με αποτέλεσμα να καούν 4 άνθρωποι στο κτίριο.

Το κίνημα του ΄90-΄91 ποτέ δεν τελείωσε ουσιαστικά. Στα μέσα Γενάρη ήρθε η 1η καταιγίδα της ερήμου, ο πόλεμος των ΗΠΑ στο Ιράκ. Το πολυνομοσχέδιο αποσύρθηκε μετά την παραίτηση του Κοντογιαννόπουλου και την ανάληψη του ΥΠΕΠΘ από τον Γ. Σουφλιά. Οι αντιδραστική μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση έρχεται και επανέρχεται. Το ίδιο όμως και οι αγωνιστές του κινήματος. Καταλήψεις και χιλιάδες μαθητές στους δρόμους για την αντιδραστική μεταρρύθμιση Αρσένη. Το ίδιο με τα μέτρα Γιωργάκη Παπανδρέου. Μετά οι μάχες του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ το ΄98 στα εξεταστικά κέντρα. Η παρακαταθήκη έχει στεριώσει. Ο Νίκος Τεμπονέρας ζει και θα ζει στους αγώνες μας. Θα εκδικείται σε κάθε μάχη ενάντια στη συντηρητική πολιτική, σε κάθε προσπάθεια για ανατροπή των νόμων και της κοινω νίας του κέρδους και της αγοράς.

Είναι παρών στις νέες γενιές. Με Πέτρουλα-Λαμπράκη μας οδηγεί.
Όπως διάβασα πρόσφατα και σε ένα άρθρο ανώνυμου αγωνιστή του 90΄91 – οι χιλιάδες ανώνυμοι «καταληψίες» υπάρχουν, δρουν και αγωνίζονται σε πολλούς χώρους, μέτωπα και ζητήματα, ανώνυμα, ουσιαστικά και σιωπηλά…- : «Μα δεν τελείωσε αυτή η ιστορία. Γιατί όλως περιέργως, οι περισσότεροι που διαμαρτύρονταν τότε χωρίς να τον ξέρουν από κοντά αυτόν τον άνθρωπο (Τεμπονέρα) που δολοφονήθηκε πριν 15 χρόνια, του μοιάζουν κάπως. Σαν από αόρατη συμφωνία αυτοί που διαμαρτύρονταν τότε και αργότερα, εργάζονται είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα για κάτι άλλο. Και τηρήθηκαν οι υποσχέσεις που δόθηκαν τότε και οι συμφωνίες δεν γράφτηκαν σε φυλλάδια και μπροσούρες για να ποδοπατηθούν και να ξεφτίσουν.
Είμαστε πάλι εδώ. Εκεί που ξεκινήσαμε. Δεν κάναμε βήμα πίσω. Είναι και αυτό κάτι.»

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΙΠΟΤΑ!
Ένας από τους χιλιάδες «αυτόπτες μάρτυρες» του 90-91

ΥΓ: Για την ιστορία, ο δολοφόνος Καλαμπόκας καταδικάστηκε πρωτόδικα σε ισόβια και στο εφετείο η ποινή του μειώθηκε. Σήμερα, αφού πέρασε κάποια χρόνια στη φυλακή, κυκλοφορεί και πάλι ελεύθερος. Από την υπόλοιποι ομάδα των ΟΝΝΕΔιτών, οι περισσότεροι «τιμωρήθηκαν» με μικρές ποινές κάποιων μηνών φυλάκισης. Όλοι κυκλοφορούν ελεύθεροι και οι περισσότεροι δουλεύουν σε δημόσιες υπηρεσίες ως «γαλάζια παιδιά»…

*Το κείμενο γράφτηκε πριν 5 χρόνια απο: “ Ένας από τους χιλιάδες «αυτόπτες μάρτυρες» του 90-91″ και πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημεριδα ΣΤάΣΗ πριν ενα χρόνο με τίτλο : ”Με αφορμή τα 19 χρόνια από την πολιτική δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα”

ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!

2011-01-06T11:44:00.000-08:00

Οι δυνάμεις της Αριστεράς, πέρα από διαφορές, δίνουν συχνά την εντύπωση ότι το πρόβλημά τους είναι η επικράτηση της μιας έναντι της άλλης! Θεωρείτε ότι μόνο η ηγεσία του ΚΚΕ είναι υπεύθυνη για τον άγονο κατακερματισμό; Μπορεί να αλλάξει το διαιρετικό κλίμα μέσα στο 2011;

Αντιμέτωπα με τη ραγδαία επιδείνωση της ζωής τους λόγω του μνημονίου και του γενικότερου κοινωνικού πολέμου που έχουν κηρύξει μονομερώς οι κυρίαρχες τάξεις, τα λαϊκά στρώματα χρειάζονται την ενότητα δράσης όλων των μαχόμενων, αριστερών δυνάμεων, που αποτελούν σήμερα τον βασικό κορμό της αντίστασης. Όσοι γυρίζουν την πλάτη στον πιο κρίσιμο κοινωνικό πόλεμο των τελευταίων 35 χρόνων για να επιδοθούν στον ενδοαριστερό εμφύλιο ακολουθώντας τη λογική «ο χειρότερος εχθρός είναι ο γείτονας», επωμίζονται τεράστιες, ιστορικές ευθύνες.
Όχι μικρότερες ευθύνες έχουν, ωστόσο, όσοι αντιμετωπίζουν καιροσκοπικά το θέμα της ενότητας, κερδοσκοπώντας πάνω σε μια δημοφιλή λέξη απλώς για να πλαγιοκοπήσουν τους «σεχταριστές».
Οι αριστεροί πολίτες έχουν πικρή εμπειρία από δήθεν «ενωτικές» πρωτοβουλίες, οι οποίες, ακριβώς επειδή δεν στηρίζονταν σε ξεκάθαρες αρχές, στρατηγική αντίληψη και πολιτικούς στόχους, κατέληξαν να ενώσουν την Αριστερά με την… αστική τάξη (βλ. κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα) με τίμημα την πολυδιάσπαση της ίδιας της Αριστεράς.
Σήμερα δεν υπάρχουν στοιχειώδεις προγραμματικές προϋποθέσεις πολιτικής ενότητας της Αριστεράς. Πως είναι δυνατόν, για παράδειγμα, η ηγετική πλειοψηφία του Συνασπισμού, με την φιλο- Ε.Ε. πολιτική της, να ενωθεί σε κοινό πολιτικό μέτωπο με το ΚΚΕ ή/και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που έχουν κάθετα αντι-Ε.Ε. πολιτική; Εκείνο που μπορεί ρεαλιστικά να προσδοκά κανείς είναι: Πρώτον, την κοινή δράση σε συγκεκριμένα, ζωτικής σημασίας θέματα αιχμής στο μαζικό κίνημα (ανατροπή του μνημονίου, δημοκρατικές ελευθερίες, αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις στην Παιδεία κλπ). Και, δεύτερον, τη δημιουργία προϋποθέσεων για τη διαμόρφωση ενός νέου, πολιτικού μετώπου των αριστερών, ανατρεπτικών δυνάμεων, κάτι που προϋποθέτει ρήξη και αυτονόμηση από ηγεσίες και δομές που έχουν ξεπεραστεί και θα ξεπερνιούνται ολοένα και περισσότερο από την ταξική πάλη.

-Ποιους θεωρείτε ως τους πλέον κρίσιμους δύο- τρεις προγραμματικούς στόχους για μια αριστερή στροφή στη χώρα το 2011;

Το απολύτως επείγον πρόβλημα της εργαζόμενης πλειονότητας είναι η ανατροπή του μνημονίου και όλων των εξειδικεύσεων και «επικαιροποιήσεων» που το συνοδεύουν, μετατρέποντας σε οδό του μαρτυρίου την καθημερινότητα εκατομμυρίων Ελλήνων. Βεβαίως, ο αντιμνημονιακός λόγος από μόνος του δεν αρκεί, αφού η έξοδος από τον μηχανισμό της τρόικας φέρνει αναπόφευκτα στην πρώτη γραμμή τα μεγάλα ερωτήματα του χρέους και του ευρώ- ζητήματα που θα αποκτήσουν ακόμη μεγαλύτερη ένταση τους πρώτους κιόλας μήνες του 2011, με τη διελκυνστίδα για την τέταρτη δόση του δανείου και την αναμενόμενη, ανοιχτή κρίση της ευρωζώνης.

Σ’ αυτό το φόντο, η Αριστερά καλείται να υψώσει τολμηρά τη σημαία μιας άμεσης, εναλλακτικής, ριζοσπαστικής λύσης, με βασικούς άξονες:

•Τη στάση πληρωμών και τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, χωρίς όρους και ποινές, υπό την απειλή της άρνησης πληρωμής του συνόλου του δημοσίου χρέους.

•Την έξοδο από το ευρώ, την ανάκτηση ελέγχου του εθνικού νομίσματος και την αποκατάσταση ελέγχου των συναλλαγματικών ροών.

•Την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και άλλων στρατηγικών επιχειρήσεων υπό λαϊκό έλεγχο.

•Τη ριζική αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου υπέρ της εργασίας, με μοχλό, μεταξύ άλλων, ένα αναδιανεμητικό φορολογικό σύστημα.

Δεν μπορεί να έχει κανείς την αυταπάτη ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου ή μια κυβέρνηση Σαμαρά θα μπορούσε ποτέ να υιοθετήσει παρόμοια μέτρα. Επομένως, βασική προϋπόθεση για μια ριζοσπαστική στροφή όπως την περιγράψαμε είναι η ανατροπή της αθλιέστερης κυβέρνησης μετά τη χούντα των Απριλιανών και η επιβολή αυτών των μέτρων στην όποια αυριανή κυβέρνηση από ένα αναγεννημένο λαϊκό κίνημα, σε περιβάλλον «εργατικής μεταπολίτευσης».

-Μπορεί να υπάρξει προοδευτική και σοσιαλιστική στροφή με το ευρώ και την ΟΝΕ; Αν μια χώρα του ευρώ πρωτοπορεί σε δυνατότητα προοδευτικών και σοσιαλιστικών μετασχηματισμών, θα πρέπει να αναμένει για την προώθησή τους να υπάρξουν συνολικότερες αλλαγές στην Ε.Ε., προκειμένου να αποφύγει την «εθνική απομόνωση»;

Κατά τη γνώμη μου ουδείς, εάν θέλει να είναι ειλικρινής πρώτα απ΄ όλα με τον εαυτό του, δεν πίστεψε ποτέ σε «σοσιαλισμό με ευρώ και ΟΝΕ». Υπήρξαν βέβαια ειλικρινώς ευρωπαϊστές σοσιαλδημοκράτες, που έβλεπαν την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ως έναν τρίτο δρόμο ανάμεσα στον απολυταρχικό «υπαρκτό σοσιαλισμό» της Ανατολής και την νεοφιλελεύθερη, υπό αμερικανική ηγεμονία Δύση. Η Ενωμένη Ευρώπη ήταν γι αυτούς το διπλό στοίχημα της χειραφέτησης από την Αμερική και της διατήρησης ενός «κοινωνικού κράτους»- με άλλα λόγια ενός πιο ανθρώπινου καπιταλισμού, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Σήμερα, ακόμη κι αυτή η μετριοπαθής φιλοδοξία φαντάζει ξεκάθαρα ουτοπική στο περιβάλλον μιας νέας, γερμανικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ξεπερνάει σε μονεταρισμό την Αμερική του Ομπάμα. Στο νέο αυτό φόντο, ο ευρωπαϊσμός φαντάζει δογματικός σαν Χιλιαστική πίστη κι οι οπαδοί της «υπαρκτής Ευρώπης» του 2011 αρχίζουν να θυμίζουν τους οπαδούς της ΕΣΣΔ ή της Κίνας του 1989.

Όσοι προτείνουμε τη ρήξη με την Ε.Ε. και την έξοδο από την ευρωζώνη δεν ισχυριζόμαστε ότι πρόκειται για μια εύκολη λύση, χωρίς οικονομικό τίμημα, κοινωνική αναστάτωση και παροξυσμό των πολιτικών συγκρούσεων. Ωστόσο, οι αμετακίνητοι ευρωπαϊστές που προβλέπουν ότι θα πέσουν πάνω μας όλες οι πληγές των Φαραώ αν φύγουμε από το ευρώ (φυγή κεφαλαίων, γιγάντωση του χρέους, θησαυρισμός των κεφαλαιούχων που θα αγοράσουν κοψοχρονιά τα πάντα στην Ελλάδα κλπ) θα πρέπει να αναλογιστούν ότι μηρυκάζουν απλώς ακριβώς τα τρομοκρατικά επιχειρήματα που επικαλείται πάγια ο αστικός πολιτικός κόσμος και οι κονδυλοφόροι του για να μας πείσουν πόσο μάταιη είναι η ίδια η σοσιαλιστική προοπτική.

Ασφαλώς είναι αλήθεια ότι δεν μπορεί- ειδικά στην περίπτωση μιας μικρής χώρας την εποχή των πολυεθνικών και του Ίντερνετ- να υπάρξει «σοσιαλισμός σε μία χώρα». Αλλά ούτε μπορεί να υπάρξει «σοσιαλισμός παντού, την ίδια ώρα»! Η ασυμμετρία των ταξικών αγώνων, που αναπτύσσονται στο έδαφος διαφορετικών εθνικών, κοινωνικών σχηματισμών, σημαίνει ότι η αντικαπιταλιστική ανατροπή μπορεί να ξεκινήσει από μία χώρα ή από μικρή ομάδα χωρών, αλλά για να εδραιωθεί και να μακροημερεύσει ως πραγματική, σοσιαλιστική αλλαγή πρέπει να νικήσει σε μια ισχυρή, περιφερειακή και τελικά παγκόσμια κλίμακα.

-Πως εκτιμάτε τη διαδρομή του Αριστερού Βήματος Διαλόγου και Κοινής Δράσης και πως βλέπετε τις προοπτικές του;

Τον Ιούλιο του 2010, το Αριστερό Βήμα ξεκίνησε ως πρωτοβουλία 77 ανθρώπων της ευρύτερης Αριστεράς, κυρίως διανοουμένων, συνδικαλιστών και καλλιτεχνών. Ήταν, τότε, μια κραυγή αγωνίας εν όψει των εξαιρετικά κρίσιμων απειλών για τα δικαιώματα και τον πολιτισμό του κοινωνικού ανθρώπου στην εποχή της μνημονιακής βαρβαρότητας, μια έκκληση συστράτευσης όλων των μάχιμων, αριστερών δυνάμεων έναντι του κοινού εχθρού, η οποία, φυσικά, δεν διέγραφε, ούτε υποτιμούσε τις διαφορές τους.

Έξι μήνες αργότερα, το Αριστερό Βήμα αποτελεί συγκροτημένη πραγματικότητα. Περισσότεροι από 1340 άνθρωποι απ’ όλη την Ελλάδα, μεταξύ των οποίων πολλοί νέοι, έχουν υπογράψει την ιδρυτική του έκκληση, ενώ ομάδες πρωτοβουλίας με ταυτόσημο προσανατολισμό έχουν δημιουργηθεί και δημιουργούνται σε αρκετές πόλεις. Το διεθνές συνέδριο για την οικονομική κρίση και την εναλλακτική πρόταση της Αριστεράς, που διοργανώθηκε με εξαιρετική επιτυχία στο Πάντειο, οι δύο, μαζικές συγκεντρώσεις της Θεσσαλονίκης, η δημιουργία της ιστοσελίδας και η σημαντική εκδήλωση με τον Σλάβοϊ Ζίζεκ στο ΕΜΠ αποτέλεσαν καρποφόρες πρωτοβουλίες διαλόγου, που κατέδειξαν τη δυναμική της πρωτοβουλίας.

Τα βασικά επιτεύγματα της μέχρι τώρα πορείας μας, που πρέπει να διαφυλαχθούν και να αναπτυχθούν, είναι κατά τη γνώμη μου: Η ανεξαρτησία του Αριστερού Βήματος από όλους τους κομματικούς χώρους της Αριστεράς και η λειτουργία του ως καταλύτη για την ώσμωση μεταξύ τους, σε έναν διάλογο ο οποίος θα διαπερνά όλα τα υπαρκτά ρεύματα του χώρου. Η σοβαρότητα και αποτελεσματικότητα στην ανάληψη πρωτοβουλιών, με συνέπεια λόγων και έργων. Και η λειτουργία του ως γέφυρας μεταξύ των πιο φωτεινών και δημιουργικών στοιχείων της αριστερής διανόησης με τους αγωνιστές των κοινωνικών κινημάτων.

Αναφορικά με τις προοπτικές του Αριστερού Βήματος, πιστεύω ότι χρειάζονται πιο συντονισμένες πρωτοβουλίες όχι μόνο στο πεδίο του διαλόγου και της επεξεργασίας θέσεων, αλλά και της κοινής, μετωπικής δράσης, κάτι που επίμονα ζητάει ο κόσμος της Αριστεράς. Φυσικά, οι μορφές αυτών των πρωτοβουλιών θα είναι διαφορετικές από εκείνες που προσιδιάζουν σε ένα πολιτικό κόμμα ή ένα εργατικό συνδικάτο. Παράδειγμα προς αυτή την κατεύθυνση μπορεί να αποτελέσει η εν εξελίξει πρωτοβουλία, την οποία στηρίζει το Αριστερό Βήμα, για τη δημιουργία επιτροπής με στόχο τον δημόσιο, λογιστικό έλεγχο του ελληνικού χρέους, στην προοπτική της μερικής ή και ολικής διαγραφής του.

FT: ΣΕ ΒΕΒΑΙΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΧΡΕΟΥΣ Η ΕΛΛΑΔΑ. ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟ 2011!

2010-12-30T10:28:00.000-08:00

GOLDMAN SACHS: Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΔΙΕΥΡΥΝΘΕΙ!

ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΕΝΑΙΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ 2011!

Την ώρα που τα πάντα, σχεδόν σωριάζονται σε Ελλάδα και Ευρωζώνη οι μόνοι ξεχασμένοι εναπομείναντες «αισιόδοξοι» είναι οι αρχιτέκτονες της ελληνικής τραγωδίας, ο Γ. Παπανδρέου και οι Τροϊκανοί νεοαποκιοκράτες!
Είναι χαρακτηριστικό ότι η γερμανική έκδοση των Financial Times πρεβλέπει βέβαιη χρεοκοπία και αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας, η οποία μπορεί όπως γράφουν, να επισυμβεί εντός του 2011.
Την ίδια ώρα, ο Ντιρκ Σουμάχερ, senior European economist στην Goldman Sachs, λέει εν ψυχρώ ότι «η κρίση του ευρώ θα συνεχιστεί και θα διευρυνθεί και σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης» και ότι πιθανόν να εξαναγκαστούν να περάσουν το κατώφλι του μηχανισμού της τρόικας η Πορτογαλία και η Ισπανία!
Είναι προφανές ότι η Ελλάδα, πριν δει να ολοκληρώνεται μέσα στο 2011 ένα «οικονομικό και κοινωνικό ολοκαύτωμα», οφείλει, με την αφύπνιση και τους αγώνες του ελληνικού λαού αλλά και τη συμπαράταξη της Αριστεράς, να προχωρήσει ταχέως σε μια μεγάλη προοδευτική και σοσιαλιστική ανατροπή, με πρώτο μέλημα την αμφισβήτηση – επαναδιαπραγμάτευση. χωρίς όρους και κηδεμονεύσεις, του χρέους, υπό την απειλή της προσωρινής ή και μόνιμης διακοπής της αποπληρωμής του!

FTD: «Οι αγορές υπολογίζουν σε αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους»
H ενδεχόμενη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους σχολιάζεται και σήμερα στον γερμανικό οικονομικό τύπο. Δύο χαρακτηριστικά άρθρα των εφημερίδων Financial Times και Handelsblatt.

«Οι αγορές υπολογίζουν σε αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους», είναι ο τίτλος σχολίου στη γερμανική έκδοση των Financial Times. Διαβάζουμε: "Εδώ και εβδομάδες οι επενδυτές έμαθαν πια να αποδέχονται στωικά κακές ειδήσεις. Ακόμα και μια ενδεχόμενη αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους δεν σοκάρει πλέον κανένα. Ούτως ή άλλως αναμένεται." Και ο σχολιαστής Κρίστιαν Κίρχνερ συνεχίζει: "Προπαραμονή Χριστουγέννων ο οίκος αξιολόγησης Fitch υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της Πορτογαλίας και ανακοίνωσε ότι θα επανεξετάσει και την αξιοπιστία της Ελλάδας. Την ίδια στιγμή ελληνική εφημερίδα έγραφε ότι η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε ανεπίσημα μια αναδιάρθρωση στην ΕΕ και την ΕΚΤ. Ανήμερα τα Χριστούγεννα ο επικεφαλής οικονομολόγος της Deutsche Bank Τόμας Μάιερ δήλωσε ότι χωρίς αναδιάρθρωση η Ελλάδα δεν θα καταφέρει να μειώσει το χρέος της. Και αναφερόμενος στην Πορτογαλία την προέτρεψε να ενταχθεί στον μηχανισμό στήριξης για να δώσει τέλος στην αγωνία αφού, όπως τόνισε χαρακτηριστικά, ούτως ή άλλως κάποτε θα το πράξει."

Οι κεφαλαιαγορές δεν δίνουν ωστόσο σημασία στις ειδήσεις αυτές. Η συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ παραμένει σταθερή. Η ψυχραιμία των αγορών οφείλεται στο γεγονός ότι υπολογίζουν σε μια αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, δηλαδή μια de facto χρεοκοπία του κακού παιδιού του ευρώ: της Ελλάδας. Το μόνο ερώτημα είναι ποια είναι χρονικά η καλύτερη στιγμή ανακοίνωσης της αναδιάρθρωσης; Οι πολιτικές ηγεσίες θέλουν να περιμένουν μέχρι το 2012. Η Ελλάδα θα πρέπει πρώτα να επιδείξει πρόοδο. Ίσως όμως η αναδιάρθρωση να γίνει και το 2011, μια ημερομηνία ίσως και επιθυμητή. Ο λόγος είναι απλός: Τα τριετή ομόλογα του ελληνικού δημοσίου έχουν ήδη επιτόκιο 14%. Τι θα πρέπει να προσφέρει η Ελλάδα στους επενδυτές όταν τα ομόλογα προς πώληση θα αναγράφουν στην ετικέτα «υψηλό ρίσκο αναδιάρθρωσης»;
Προς το παρόν μια αναχρηματοδότηση της Ελλάδας στις διεθνείς αγορές από το 2013 και πέρα μοιάζει σχεδόν αδύνατη. Ακόμα και με τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις και χωρίς καν αναδιάρθρωση η Ελλάδα θα βρεθεί το 2014 μπροστά στο υψηλότερο χρέος της. Η ετήσια αποπληρωμή τόκων θα αγγίξει τα 360 δις ευρώ, ενώ το δημοσιονομικό χρέος θα φθάσει το 150% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος. Όλα αυτά βέβαια υπό την προϋπόθεση ότι η ελληνική οικονομία δεν θα καταρρεύσει μέχρι τότε υπό το βάρος των μέτρων λιτότητας."
Συνεπώς η αναδιάρθρωση όχι μόνο δεν αποτελεί σενάριο τρόμου, αλλά στο τέλος θα ωφελήσει τις αγορές, παρατηρούν οι γερμανικοί Financial Times. Πρώτον διότι τα ομόλογα που λήγουν το 2014 πωλούνται ήδη 20% κάτω από την ονομαστική τους αξία, ενώ τα 15ετή ομολόγα διατίθενται στις αγορές με τιμή 45% κατώτερη της ονομαστικής τους αξίας, καταλήγει ο σχολιαστής Κρίστιαν Κίρχνερ.

Έκδοση έντοκων γραμματίων τον Ιανουάριο

Η εφημερίδα Handelsblatt φιλοξενεί άρθρο με τίτλο: «Η Ελλάδα παραμένει πιστή στις αγορές». Στον υπότιτλο διαβάζουμε: "Η Αθήνα σχεδιάζει για τον Ιανουάριο την έκδοση έντοκων γραμματίων. Η απόδοση των ομολόγων 10ετούς διάρκειας αυξάνεται." Και η γερμανική εφημερίδα επισημαίνει: "Σύμφωνα με την τράπεζα Societé Générale οι επενδυτές φοβούνται μήπως η Ελλάδα δεν είναι σε θέση να εξοφλήσει εξ ολοκλήρου τα ομόλογα που έχει διαθέσει στις αγορές. Ωστόσο η Αθήνα δεν πτοείται και θα ρίξει στην αγορά τον Ιανουάριο έντοκα γραμμάτια διάρκειας 13 και 26 εβδομάδων, σύμφωνα με τον γενικό διευθυντή του Οργανισμού Διαχείρησης Δημοσίου Χρέους Πέτρο Χριστοδούλου. Με εξαίρεση το Δεκέμβριο η Ελλάδα αναχρηματοδοτείται πλέον στις αγορές κάθε μήνα. Προηγουμένως οι δημοπρασίες εντόκων γραμματίων γίνονταν ανά τρίμηνο. Τον Ιανουάριο η Ελλάδα θα κληθεί να καταβάλει στους επενδυτές έντοκων γραμματίων περισσότερα από 4,5 δις ευρώ."
Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος

Υπεύθ. σύνταξης: Σπύρος Μοσκόβου

Ντιρκ Σουμάχερ: Σε καλό δρόμο η Ελλάδα

Συνέντευξη του γερμανού οικονομολόγου στην εφημερίδα Die Welt
Την εκτίμηση ότι η Ελλάδα κινείται σε καλό δρόμο εξέφρασε ο Ντιρκ Σουμάχερ, senior european economist στην Goldman Sachs σημειώνοντας ωστόσο ότι η χώρα θα χρειαστεί ακόμη χρόνο για την ανάπτυξη της οικονομίας της.
Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα Die Welt του Βερολίνου, ο γερμανός οικονομολόγος εμφανίστηκε αισιόδοξος και για τις υπόλοιπες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, παρά τη δύσκολη διαδικασία προσαρμογής των οικονομιών τους.

Για την Ιρλανδία εκτίμησε ότι χρειάζεται μεν 35 δισ. ευρώ για να σταθεροποιηθεί, ωστόσο θεωρεί ότι οι ιρλανδικές τράπεζες έχουν πάρει τα μέτρα τους. Όσον αφορά στην Πορτογαλία εμφανίστηκε επιφυλακτικός για το πόσο θα διαρκέσει η σταθερή ανάπτυξη που καταγράφει «περιέργως» η χώρα.
Ο Σουμάχερ προέβλεψε πάντως ότι η κρίση του ευρώ θα συνεχιστεί και θα διευρυνθεί και σε άλλες χώρες της ευρωζώνης.
Ως αποτέλεσμα, οι χώρες με δημοσιονομικά ελλείμματα θα πρέπει να πληρώνουν ακριβά την αναχρηματοδότηση του χρέους τους, τόνισε, σημειώνοντας ωστόσο ότι η πολιτική βούληση να γίνει το ευρώ [EUR=X] Σχετικά άρθρα μια επιτυχημένη υπόθεση συνεχίζει να είναι ισχυρή.

«Η χρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ιρλανδίας είναι διασφαλισμένη μέχρι το 2013 μέσω του μηχανισμού στήριξης και εν ανάγκη μπορεί να περάσουν το κατώφλι του μηχανισμού η Πορτογαλία και η Ισπανία.»
Ο Σουμάχερ τάχθηκε επίσης ανοιχτά κατά της έκδοσης ευρωομολόγων, εξηγώντας πως πρόκειται για μαζική μεταφορά χρημάτων από μια χώρα σε άλλη χωρίς να συνδέεται με όρους. «Νομίζω ότι η χορήγηση δανείων ανάμεσα σε δύο χώρες είναι καλύτερη από τα ευρωομόλογα», τόνισε.
«Η μεταφορά ρευστού μέσω των ευρωομολόγων θα έκανε το ποτήρι να ξεχειλίσει και στη Γερμανία ιδιαίτερα θα δημιουργούσε αντιευρωπαϊκά αισθήματα με την αιτιολογία ότι δωρίζονται χωρίς λόγο δισεκατομμύρια.»

Το ηφαίστειο της Ιρλανδίας

2010-11-28T11:20:00.000-08:00

Το σύνολο των πολιτικών αναλυτών, τόσο στο Δουβλίνο όσο και στις πρωτεύουσες των ισχυρότερων ευρωπαϊκών κρατών, προεξοφλεί σφοδρή κοινωνική θύελλα, μετά την απόβαση των τροϊκανών στο νησί. Αμφίβολο αν επιβιώσει η κυβέρνηση συνεργασίας του κυριότερου αστικού κόμματος, του Φιάνα Φάιλ, με τους Πράσινους.

Σε καμπή ιστορικών διαστάσεων βρίσκεται η Ιρλανδία μετά τη συνθηκολόγηση της κυβέρνησης του Μπράιαν Κάουαν, την περασμένη Κυριακή. Μια συνθηκολόγηση, που οδήγησε τον πάλαι ποτέ «κέλτικο τίγρη» να μπει στο κλουβί του «μηχανισμού διάσωσης» ΕΕ - ΔΝΤ, όπου βρίσκεται και η Ελλάδα, κάτω από τα ανελέητα χτυπήματα των μαστιγίων Γερμανίας και Βρετανίας, των δύο κυριότερων πιστωτών του. Το συλλαλητήριο που επρόκειτο να ξεκινήσει χθες το μεσημέρι στο Δουβλίνο (και το οποίο βρισκόταν σε εξέλιξη όταν έκλειναν αυτές οι στήλες της εφημερίδας) θα αποτελούσε μια πρώτη ένδειξη του κοινωνικού βαρόμετρου.

Το σύνολο των πολιτικών αναλυτών, τόσο στο Δουβλίνο όσο και στις πρωτεύουσες των ισχυρότερων ευρωπαϊκών κρατών, προεξοφλεί πάντως σφοδρή κοινωνική θύελλα, από την οποία είναι αμφίβολο αν θα επιβιώσει η κυβέρνηση συνεργασίας του κυριότερου αστικού κόμματος, του Φιάνα Φάιλ, με τους Πράσινους. Η λαϊκή κατακραυγή είναι εκκωφαντική στο νησιωτικό έθνος των έξι εκατομμυρίων κατοίκων, που συνεχίζει να διατηρείται διχασμένο από τον ιμπεριαλισμό, καθώς η Βόρεια Ιρλανδία αποτελεί την πρώτη και τελευταία αποικία του γηραλέου βρετανικού λέοντα.

Το γεγονός αυτό έχει ως συνέπεια το κοινωνικό ζήτημα να διαπλέκεται άρρηκτα με το εθνικό, προσδίδοντας τεράστια ευρύτητα και δυναμισμό σε έναν κοινωνικά ριζοσπαστικό αντιιμπεριαλισμό. Η ουδετερότητα της Ιρλανδίας και η μη ένταξή της στο ΝΑΤΟ αποτελούν θέματα - ταμπού για την κοινή γνώμη, ενώ ενδεικτική ήταν και η καταψήφιση της συνθήκης της Λισσαβόνας στο πρώτο δημοψήφισμα, παρότι το σύνολο των πολιτικών κομμάτων –εκτός από το αριστερό, εθνικιστικό κόμμα Σιν Φέιν, πολιτική πτέρυγα του ΙΡΑ– είχαν ταχθεί υπέρ της επικύρωσης, όπως είχαν πράξει οι ενώσεις των καπιταλιστών και τα μεγάλα εργατικά συνδικάτα. Σ’ αυτό το φόντο, η απόβαση των τροϊκανών, η ένταξη της Ιρλανδίας στο μηχανισμό «διάσωσης» και η αναγόρευση των Στρος - Καν και Τρισέ σε αντιβασιλείς της νήσου βιώνεται από τους Ιρλανδούς ως εθνική προδοσία και ταπείνωση ιστορικών διαστάσεων.

Στο μεταξύ, η Ιρλανδία αποτελεί ενεργό κοινωνικό ηφαίστειο, έστω κι αν αυτό το ηφαίστειο δεν έδωσε μεγάλες εκρήξεις τα τελευταία χρόνια. Μετά τη διάρρηξη της φούσκας στην αγορά ακινήτων, το 2008, η κυβέρνηση της Ιρλανδίας, προκειμένου να σώσει τις καταχρεωμένες τράπεζες, πήρε μέτρα που ισοδυναμούν με ένα ολόκληρο «μνημόνιο» αλά ελληνικά, έστω κι αν δεν είχε μπει ακόμη στο μηχανισμό ΕΕ - ΔΝΤ. Οι μισθοί μειώθηκαν από 8% έως 15% και δημόσιοι υπάλληλοι απολύθηκαν κατά κύματα, με αποτέλεσμα να συσσωρευθούν 450.000 άνεργοι σε μια εργατική δύναμη που δεν ξεπερνά τα δύο εκατομμύρια. Καταλαβαίνει κανείς τις διαστάσεις της κοινωνικής τραγωδίας που έρχεται, αφού η εφαρμογή του τετράχρονου ιρλανδικού «μνημονίου» (που προβλέπει σε πρώτη δόση μείωση του κατώτατου ωρομισθίου από 8.6 σε 7.6 ευρώ, αυξήσεις φόρων και δρακόντειες μειώσεις κρατικών δαπανών) ξεκινά από μια τόσο προχωρημένη βάση.

Οι τεκτονικές, κοινωνικές πιέσεις απειλούν με κατάρρευση το πολιτικό σκηνικό. Το κυβερνών Φιάνα Φάιλ, το ιστορικό κόμμα του κατεστημένου ιρλανδικού εθνικισμού, βλέπει τη δημοτικότητά του να καταρρέει από το 42% που πήρε στις εκλογές του 2007, στο αξιοθρήνητο, για τα δεδομένα του, 17%, κάτι που θα σήμαινε τη βέβαιη διάλυσή του. Το αίτημα του Σιν Φέιν για παραίτηση της κυβέρνησης και πρόωρες εκλογές είναι παλλαϊκό. Ωστόσο ο Κάουεν, υπακούοντας στις διαταγές των πιστωτών του, αποφάσισε να πιει μέχρι την τελευταία σταγόνα το πικρό ποτήρι του εξευτελισμού και να περάσει από τη Βουλή τον προϋπολογισμό του κοινωνικού πολέμου στις 7 Δεκεμβρίου, προτού προκηρύξει εκλογές, τον Ιανουάριο. Αν τα καταφέρει ή όχι παραμένει αμφίβολο, καθώς οι υποψήφιοι αντάρτες του κόμματός του είναι πολλοί και, πιθανότατα, θα λάβουν τις τελικές αποφάσεις τους ανάλογα με τη δυναμική του κοινωνικού κινήματος.
Σε κάθε περίπτωση, οι εξελίξεις αντιπροσωπεύουν μια ιστορική πρόκληση για την ιρλανδική Αριστερά. Το Σιν Φέιν, η μόνη ιστορική δύναμη με εκπροσώπηση στο κοινοβούλιο, που δραστηριοποιείται και στη Βόρεια και στην ανεξάρτητη Ιρλανδία, έδειξε άλλη μια φορά ευαίσθητα πολιτικά αντανακλαστικά. Ο πρόεδρός του, Τζέρι Άνταμς, παραιτήθηκε από τη έδρα του στη βρετανική Βουλή των Κοινοτήτων (εκλέγεται στο Μπέλφαστ, στη Βόρεια Ιρλανδία) και ανακοίνωσε ότι θα κατέβει στις επόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν, στην ανεξάρτητη Ιρλανδία. Στις 4 Δεκεμβρίου, το Σιν Φέιν πραγματοποιεί πανεθνικό συλλαλητήριο με ξεκάθαρο στόχο να ρίξει την κυβέρνηση, πρόγευση του οποίου αποτέλεσε η πολιορκία της Βουλής και η σύγκρουση με αστυνομικές δυνάμεις, την περασμένη Δευτέρα. Το Σιν Φέιν προβάλλει μια γραμμή ανυπακοής στην ΕΕ και σύγκρουσης με την ΟΝΕ και το ευρώ, αν και δεν θέτει άμεσα ζήτημα αποδέσμευσης από την Ένωση – μιλάει για «μια Ιρλανδία των Ίσων», σε μια «Ευρώπη των Ίσων», μια χαλαρή συνεργασία κυρίαρχων εθνών - κρατών.
Σημαντικό ρόλο στο κοινωνικό κίνημα παίζει και το Σοσιαλιστικό Κόμμα, που ιδρύθηκε το 1996 από στελέχη της μαρξιστικής (τροτσκιστικής) τάσης «Μίλιταντ», που εκδιώχθηκαν από το κεντροαριστερό Εργατικό Κόμμα. Με ριζοσπαστικό, αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα δρα επίσης τόσο στη Βόρεια όσο και στην ανεξάρτητη Ιρλανδία και εκπροσωπείται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από τον Τζο Χίγκινς. Αγωνίζεται για την ανατροπή της κυβέρνησης «από τα κάτω» και για την επιβολή ενός προγράμματος μεταβατικών, αντικαπιταλιστικών διεκδικήσεων, αν και επίσης δεν μιλάει για έξοδο από το ευρώ ή την ΕΕ, ρίχνοντας το σύνθημα για «Σοσιαλιστική Ομοσπονδία της Ευρώπης».
Σε κάθε περίπτωση, η συγκυρία οδηγεί σε επιτάχυνση της οικονομικής κρίσης και της κοινωνικής σύγκρουσης ακριβώς στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας (Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία), στις οποίες η Αριστερά έχει τη μεγαλύτερη πολιτική ισχύ και πλούσιες επαναστατικές παραδόσεις. Αυτή η «σύμπτωση» τείνει να αναδείξει τις εν λόγω χώρες σε αδύνατους κρίκους της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας, σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο.

Πηγή: ΠΡΙΝ

ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ Π.ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΣΤΟ ''ΕΘΝΟΣ'' ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΣΤΟΝ Π.ΤΣΟΥΤΣΙΑ

2010-11-28T11:07:00.000-08:00

EΡΩΤΗΣΗ : Γιατί είναι ασύμβατη η προοδευτική αλλαγή στο πλαίσιο της ΟΝΕ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης;

Π.ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ :Προοδευτικοί και σοσιαλιστικοί μετασχηματισμοί σε μια χώρα της ευρωζώνης δεν μπορούν να συνυπάρξουν με τα ακραία νεοφιλελεύθερα μονεταριστικά δόγματα που κυριαρχούν στο πλαίσιο του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Η ΕΕ εξελίχθηκε με τις αλλαγές στις Συνθήκες της, ιδιαίτερα από τη δεκαετία του ’90, σε ένα γερμανικής κατασκευής εξάμβλωμα, όπου όλα είναι θεσμικά παραδομένα στους τραπεζίτες και στις αγορές. Το ευρώ, ιδιαίτερα, δεν είναι απλώς ένα ενιαίο νόμισμα. Στην ουσία συγκροτήθηκε, στο πλαίσιο της ΟΝΕ, ως ένας μηχανισμός υπέρ των πιο ισχυρών χωρών, ο οποίος διευρύνει τις αποκλίσεις, τις ανισότητες και τις ανισορροπίες στην ευρωζώνη. Ιδιαίτερα μέσα στη σημερινή καπιταλιστική κρίση, το ευρώ εξελίσσεται σε μηχανισμό καταρρεύσεων των χωρών της περιφέρειας.
Μια χώρα που θέλει να ακολουθήσει ένα νέο προοδευτικό, σοσιαλιστικό δρόμο χρειάζεται μια νομισματική πολιτική που να ευνοεί την ανάπτυξη, την παραγωγική ανασυγκρότηση και την απασχόληση. Χρειάζεται τον έλεγχο στην κίνηση των κερδοσκοπικών κεφαλαίων. Είναι απαραίτητο να προχωρήσει στον δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο του χρηματοπιστωτικού συστήματος για τον επαναπροσανατολισμό του. Στον δημόσιο-κοινωνικό έλεγχο και ανασυγκρότηση στρατηγικών τομέων της οικονομίας. Στην αποεμπορευματοποίηση κρίσιμων κοινωνικών αγαθών. Στη δημόσια παρέμβαση για τη στήριξη κλάδων της οικονομίας και κοινωνικών προσανατολισμών.
Ολα αυτά και πολλά άλλα είναι ασυμβίβαστα με το καθεστώς που διέπει το ευρώ, την ΟΝΕ αλλά σε δεύτερη φάση και την Ευρωπαϊκή Ενωση και το οποίο γίνεται όλο και χειρότερο. Θα προσέθετα, μάλιστα, ότι βρίσκονται σε ευθεία σύγκρουση μαζί τους!

EΡΩΤΗΣΗ : Αλλος δρόμος δεν υπάρχει παρά μόνο η έξοδος από το ευρώ και την ΕΕ;

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ : Μέσα στο «ευρώ», αλλά και σε σημαντικό βαθμό μέσα στην Ε.Ε., μία προς μία, οι περιφερειακές χώρες εξωθούνται στην εξάρθρωση, την κατάρρευση και τη «μνημονιακή» κηδεμονία της τρόικας.
Μέχρι προχθές μας λέγανε ότι το «μαύρο πρόβατο» ήταν μόνο η «προβληματική» Ελλάδα. Τον δρόμο της Ελλάδας συνέχισε, όμως, η Ιρλανδία, που ήταν το υπόδειγμα των νεοφιλελεύθερων απορρυθμίσεων. Ακολουθεί σύντομα η Πορτογαλία και ίσως η Ισπανία! Δυστυχώς, εναλλακτικός δρόμος πέραν της τρόικας, των επ’ αόριστον «μνημονίων» και του φρικτού καθεστώτος της «ελεγχόμενης πτώχευσης» που προετοιμάζει η Γερμανία, δεν φαίνεται να υπάρχει, όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για όλες τις χώρες της περιφέρειας εντός της ευρωζώνης και σε ένα δεύτερο χρόνο εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης!
Δεν μπορεί κάποιοι να είναι αντίθετοι με τρόικα-μνημόνιο και από την άλλη να μην αμφισβητούν την ΟΝΕ, το ευρώ και το νεοφιλελεύθερο ιερατείο που λέγεται ΕΕ!
Η υπέρβαση του μνημονίου και της τρόικας ή θα είναι προοδευτική και σοσιαλιστική ή θα είναι ψευδεπίγραφη και δεν θα υπάρξει! Και για να είναι προοδευτική και σοσιαλιστική πρέπει να βρίσκεται σε σύγκρουση με το ευρώ, την ΟΝΕ και τελικά την Ευρωπαϊκή Ενωση!

EΡΩΤΗΣΗ : Μπορεί η χώρα μας εκτός ΕΕ με μόνο «όπλο» τη δραχμή;

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ : Η χώρα μας με τα μόνα όπλα που μπορεί να πορευτεί μέσα σε αυτή την κρίση είναι τα «όπλα» των νέων προοδευτικών και σοσιαλιστικών λύσεων. Το νόμισμα κάθε χώρας δεν είναι «φετίχ». Μπορεί να έχει μια χώρα νόμισμα το ευρώ και να πτωχεύσει. Μπορεί να έχει ένα εθνικό νόμισμα και να ευημερεί.
Μια οποιαδήποτε χώρα της ευρωζώνης και όχι μόνο η Ελλάδα, που θα ακολουθήσει προοδευτικούς δρόμους, δεν σημαίνει ότι θα απομονωθεί ή θα οδηγηθεί στην εθνική αναδίπλωση. Κάθε άλλο!
Μια χώρα που θα ανοίξει πρώτη προοδευτικούς και σοσιαλιστικούς δρόμους στην ευρωζώνη και την Ε.Ε. είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα προκαλέσει ένα παλιρροϊκό κύμα προοδευτικών αλλαγών και σε άλλες χώρες, που θα ρηγματώσουν, αν δεν ανατρέψουν, την Ε.Ε. για να ανοίξουν καινούργιους δρόμους ευρωπαϊκής συνεργασίας, πέρα από τον μονεταρισμό και νεοφιλελευθερισμό.
Ακόμα, όμως, και αν αυτή η χώρα της ευρωζώνης παραμείνει μόνη, ακολουθώντας προοδευτικές αλλαγές εκτός ευρωζώνης, αυτή η κατάσταση θα είναι πρόσκαιρη και προσωρινή, αφού η σημερινή ευρωζώνη αλλά και η ΕΕ είναι αμφίβολο αν επιβιώσουν, παρά μόνο ως «κοινωνικά και οικονομικά νεκροταφεία» χωρών και λαών και με την οικονομική και κοινωνική «κινεζοποίηση» του Νότου!

Left G700

2010-10-19T06:47:00.000-07:00

Δεν ξέρουμε πόσοι από τους αναγνώστες τής περί «ψευτοαριστερών» τριλογίας (που έγινε τετραλογία και σήμερα γίνεται πενταλογία) το σκέφτηκαν και αναρωτήθηκαν, ίσως και με κάποιες «υποψίες», αλλά είναι πολύ χοντρό για να το περάσουμε στο ντούκου: Ποια ήταν η πιο λαμπερή απουσία (μια και στο προηγούμενο post μιλάγαμε γι’ αυτές) απ’ όλη τούτη τη συζήτηση; Ποια πλευρά, ποιο κομμάτι της Αριστεράς έβγαλε μάτια μη εμφανιζόμενη και μη εκπροσωπούμενη ούτε καν από ένα (αριθμός: 1!) μέλος της, οπαδό της ή, έστω, φιλικά προσκείμενο; Η πλευρά του ΚΚΕ, φυσικά. Έτσι λοιπόν, κλείνουμε σήμερα —προς το παρόν— τον σχετικό φάκελο, απευθυνόμενοι σ’ αυτούς τους πολυπληθείς μεν, αόρατους δε φίλους, ουδείς εκ των οποίων μάς έκανε την τιμή να εμφανιστεί εδώ.

Τι έγινε ρε παιδιά; Από την 1η Οκτωβρίου ασχολούμαστε μ’ εσάς. Αφορμή οι απολύσεις στην «Τυποεκδοτική», για τις οποίες έκανε λόγο ακόμα και η Γενική Γραμματέας σας. Φυσικά, κάνατε λόγο κι εσείς. Μεταξύ σας, στις κόβες σας οι οργανωμένοι, στις παρέες σας. Κάναμε κι εμείς, σχεδόν τρεις βδομάδες τώρα, προσπαθώντας να δούμε το ζήτημα από μια ευρύτερη σκοπιά και να πούμε την άποψή μας για κάποιες υπερβολικές και επιπόλαιες επικρίσεις που ειπώθηκαν και γράφτηκαν για το κόμμα σας. Είπαμε τα δικά μας, οι σχολιαστές είπαν κι αυτοί τα δικά τους, σας «τα χώσανε», κάπου «τα χώσανε» και σ’ εμάς, κάπου σας «τα χώσαμε» κι εμείς, κάπου σας υπερασπιστήκαμε (όπως θα κάναμε και για οποιοδήποτε αριστερό κόμμα στη θέση σας, να ’μαστε ξηγημένοι επ’ αυτού) έγινε γενικώς αυτό που λέμε, ένα «μπέρδεμα».

Τι έγινε ρε παιδιά; Πώς και δεν ήρθε κανείς από σας σ’ αυτό το «μπέρδεμα» να πει την άποψή του; Το θεωρείτε «απλό και λελυμένο αφ’ εαυτού», όπως έλεγε κι ένας μαθηματικός μας, καλή του ώρα; Δεν βλέπετε καμία αντίφαση στο γεγονός ότι απολύονται εργαζόμενοι από επιχείρηση ελεγχόμενη από ένα ΚΚ; Δεν νιώθετε καμία υποχρέωση να λογοδοτήσετε (= να δώσετε λόγο, αιτία, εξήγηση) γι’ αυτό; Η Παπαρήγα, η δική σας Γραμματέας, γιατί νιώθει; Μέχρι και στη Βουλή έκανε λόγο τις προάλλες. Εσείς γιατί δεν ακολουθείτε το παράδειγμά της; Μπορεί να μην είσαστε βουλευτές, μπορεί να μην είσαστε υψηλόβαθμα στελέχη, αλλά για να πάρετε τον λόγο εδώ δεν χρειαζόταν τίποτε απ’ όλα αυτά. Κι έπειτα, εδώ δεν έγινε κουβέντα μόνο για τις απολύσεις. Εδώ ακούστηκαν πολλά και διάφορα. Συκοφαντίες; Άντε, να πούμε συκοφαντίες! Γιατί δεν ήρθε κανείς σας εδώ να τις αποκαλύψει και να παραδώσει στην κοινή χλεύη όλων των αριστερών τους συκοφάντες;

Τι έγινε ρε παιδιά; Δεν μας διαβάζετε; Για να τα λέμε όλα, αυτό είναι ψιλομαλακία και να μη το ξαναπείτε! Μας διαβάζετε και μας παραδιαβάζετε! Όσο καλά το ξέρετε εσείς, άλλο τόσο καλά το ξέρουμε κι εμείς! Εξ άλλου, κάτι τέτοιο θα ήταν ασύμβατο και με τους συσχετισμούς (έτσι δεν το λέτε;). Είστε το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς, σταθερά και αναλλοίωτα, το πιο οργανωμένο, το πιο μαζικό. Λοιπόν;

Τι έγινε ρε παιδιά; Δεν μας καταδέχεστε; Και γιατί δεν μας καταδέχεστε, για να ’χουμε το καλό ρώτημα; Επειδή από τότε που φτιάξαμε αυτό το blog, έχουμε πει σε διάφορες ευκαιρίες ότι μέσα εδώ δεν σηκώνουμε τη σημαία κανενός κόμματος της Αριστεράς, αλλά τις σηκώνουμε όλες μαζί και σε κάθε εκλογές φροντίζουμε αυτό να το δείχνουμε κιόλας με την ίδια πάντα εικόνα; Τι είναι αυτό που σας τυφλώνει και δεν σκέφτεστε ότι μέσα σ’ αυτές τις πολλές κόκκινες σημαίες είναι κι αυτή του δικού σας κόμματος; Τι είναι αυτό που δεν σας επιτρέπει να κάνετε την απλή, απλούστατη σκέψη, έστω και υποθετικά, ότι από εμάς τους πέντε έχετε, από τότε που ψηφίζουμε, δυο ψήφους, βρέξει – χιονίσει; (Μη το δέσετε κόμπο όμως ότι θα εξακολουθήσετε να τους έχετε αν παραταθεί για πολύ αυτή η ξηρασία…).

Τι έγινε ρε παιδιά; Μας θεωρείτε οπορτουνιστές; Μας θεωρείτε «απείθαρχα στοιχεία»; Αντικομματικά; Αντικοινωνικά; Μας θεωρείτε «αποστάτες και προδότες» όπως τον Μπιτσάκη, τη Τζίνα την Πολίτη, τον Χουρμουζιάδη, τον Δεσύλα, τον Θεωνά, τον Παπακωνσταντίνου, τον Τσακνή, τον товариш Яков Федотович Павлов; Ή μήπως μας θεωρείτε κι εμάς «λίγους», που «λύγισαν μπροστά στις δυσκολίες της ταξικής πάλης», όπως ο «δηλωσίας» Πρωτοκαπετάνιος, ας πούμε; Μα εδώ δε βγαίνουν ούτε τα νούμερα! Δεν υπήρχαμε τότε!

Τι έγινε ρε παιδιά; Ως πότε θα συνεχίζετε το ίδιο βιολί; Νομίζετε πως αρκεί να κρατάτε το δοξάρι με το αριστερό χέρι; (Εμείς δεν είμαστε από αυτούς που πιστεύουν ότι το κρατάτε με το δεξί). Ωραία, το κρατάτε με τα’ αριστερό. Δεν σας νοιάζει όμως ο σκοπός που βγάζει το βιολί; Δεν σας νοιάζει που με αυτό το σκοπό κάνουν πάρτι οι εχθροί μας;

Τι έγινε ρε παιδιά; Θα έρθετε κάποτε να συζητήσουμε; Τι φοβάστε; Γιατί κρύβεστε; Ελάτε και πάρτε τον λόγο. Εμείς, σε αντίθεση, απ’ ό,τι φαίνεται, μ’ εσάς, και ακούμε και βλέπουμε και στόμα έχουμε. Όμως, για να τα λέμε όλα, εκτός από στόμα, έχουμε και μιλιά. Μπορείτε να το αντέξετε; Γιατί, αν δεν μπορείτε να αντέξετε ούτε καν τη δική μας τη μιλιά, ποιανού μιλιά μπορείτε και τι σκατά κομμουνιστές είσαστε;

Τι θα γίνει ρε παιδιά;

Πορεία αλληλεγγύης στα Ελληνικά Γράμματα

2010-10-13T06:15:00.000-07:00

Χιλιάδες εργαζόμενοι και νέοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Γενικής Συνέλευσης των εργαζομένων στα «Ελληνικά Γράμματα», του σωματείου υπαλλήλων βιβλίου-χάρτου Αττικής, της επιτροπής αλληλεγγύης στους εργαζόμενους στα “Ελληνικά Γράμματα”, του συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων και άλλων εργατικών σωματείων και συλλογικοτήτων και συμμετείχαν στην κινητοποίηση ενάντια στην ανεργία και τις απολύσεις.

Η πρωτοφανής σε όγκο συγκέντρωση, που ξεκίνησε από τα Προπύλαια στις 19:00 κατέληξε στο Υπουργείο Εργασίας. Κάτω από την πίεση των διαδηλωτών η ηγεσία του Υπουργείου Εργασίας όρισε συνάντηση με τους εκπροσώπους των εργαζομένων στα «Ελληνικά Γράμματα» την Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου, στις 13:00.

Η συγκλονιστική συμπαράσταση των εργαζομένων μας έδωσε δύναμη να συνεχίσουμε τον αγώνα μας, έναν αγώνα που αφορά το σύνολο του εργατικού κινήματος.

Στη συγκέντρωση συμμετείχαν οι:

Σύλλογος Εργαζομένων Ταχυμεταφορών Αττικής

Πανελλήνια Ομοσπονδία Σιδηροδρομικών

Σύλλογος Μεταφραστών -Επιμελητών- Διορθωτών

Επιτροπή Αλληλεγγύης Συνδικαλιστών και Συνδικάτων

Πρωτοβουλία Εργαζομένων στα τηλεφωνικά κέντρα «No dial zone»

Πρωτοβουλία Εργαζομένων στο metro, καθώς και
οργανώσεις και κινήσεις από ευρύ πολιτικό φάσμα.

Εμείς, οι εργαζόμενοι στα «Ελληνικά Γράμματα» ευχαριστούμε όλους για τη συμπαράστασή τους και ζητούμε συγγνώμη από όσους τυχόν παραλείψαμε να αναφέρουμε.

3,5 εκατομμύρια Γάλλοι στους δρόμους, 330.000 στο Παρίσι

2010-10-12T12:51:00.000-07:00

Μέτα την επιτυχία και της συμερινής απεργίας στη Γαλλία, η τέταρτη μέσα στον τελευταίο μήνα, συνδικάτα και εργαζόμενοι εντείνουν την πάλη ενάντια στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση που προωθεί η γαλλική κυβέρνηση. Στο Παρίσι, η μεγάλη πορεία συνεχίζεται ακόμα, με τη συμμετοχή πάνω από 330.000 διαδηλωτών. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα πρώτα μπλόκα ξεκίνησαν στη 1 και τα τελευταια μετά τις 5.30.

Τεράστια σημασία για τις εξελίξεις έχει η συνεχής αύξηση του αριθμού των διαδηλωτών, η οποία καθορίζει και το κλίμα. Σήμερα, οι διαδηλωτές που είχαν κινητοποιηθεί στη Γαλλία έως το μεσημέρι ανέρχονται σε περίπου 500.000, όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Εσωτερικών επισημαίνοντας ότι η συμμετοχή αυτή ξεπερνά αυτή των προηγούμενων διαδηλώσεων. Το γαλλικό υπουργείο Εσωτερικών είχε ανακοινώσει ότι 380.000 διαδηλωτές μετείχαν σε 150 διαδηλώσεις το μεσημέρι της 2ας Οκτωβρίου, 410.000 σε 110 διαδηλώσεις στις 23 Σεπτεμβρίου και 456.000 σε 114 διαδηλώσεις στις 7 Σεπτεμβρίου. Σημαντική ήταν η συμμετοχή στις κινητοποιήσεις, ειδικά σήμερα, των νέων, ακόμα και των μαθητών.

Δημόσιες υπηρεσίες, σχολεία, 10 από τα 12 διυλιστήρια της χώρας, ακόμα και ο Πύργος του Άιφελ παρέμειναν κλειστά. Ιδιαίτερα στις μεταφορές, η συμμετοχή ήταν καθολική και ακυρώθηκε ο μεγαλύτερος αριθμός πτήσεων, δρομολογίων τραίνων και πλοίων, ενώ επηρεάστηκε έντονα και η λειτουργία του μετρό.

Σε πολλούς εργασιακούς χώρους, όπως κάποια διυλιστήρια, η απεργία συνεχίζεται εδώ και πολλές ημέρες, ενώ και άλλοι κλάδοι σκέφτονται να προχωρήσουν σε απεργία διαρκείας.

«Είναι η πιο σημαντική ημέρα κινητοποιήσεων που έχουμε κάνει από την αρχή της διαδικασίας» δήλωσε ο γενικός γραμματέας του συνδικάτου CGT Μπερνάρ Τιμπό.

«Οι σημερινές διαδηλώσεις κατά της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος είναι αισθητά πιο μεγάλες από όλες τις τελευταίες, με τους αριθμούς των διαδηλωτών σχεδόν παντού στην επαρχία να είναι υψηλότεροι» δήλωσε παράλληλα ο επικεφαλής του συνδικάτου CFDT Φρανσουά Σερέκ.

Από την πλευρά της η κυβέρνηση, μια μέρα μετά την ψήφιση από τη Γερουσία του νόμου που αυξάνει το ελάχιστο όριο ηλικίας από τα 60 στα 62 και του ορίου για πλήρη συνταξιορότηση από τα 65 στα 67, δηλώνει ανυποχώρητη και αποφασισμένη να φέρει εις πέρας» τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού. Ο Γάλλος Πρωθυπουργός Φιγιόν μάλιστα, έκρινε «ανεύθυνη» την κίνηση της «άκρας αριστεράς και ενός μέρους του Σοσιαλιστικού Κόμματος» να «κατεβάσουν τους 15χρονους στο δρόμο».

2010-10-12T06:03:00.001-07:00

2010-10-12T06:01:00.000-07:00

Το "Φορτηγό" της Ελεύθερης Αττικής

Τον Πολιτισμό ως αιχμή του δόρατος της προεκλογικής του εκστρατείας, θέτει η παράταξη του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής « Ελεύθερη Αττική » με επικεφαλής τον Αλέκο Αλαβάνο. Ενα πολύχρωμο φορτηγό, με εκπλήξεις, βίντεο-προβολές, προσεγμένη μουσική, τραγουδιστές, ηθοποιούς και άλλους καλλιτέχνες, ξεκινά την Τρίτη 12 Οκτωβρίου στις 19.00 από τους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας με προορισμό και σταθμούς σε όλη την επικράτεια της Περιφέρειας Αττικής. Οι καλλιτέχνες που το πλαισιώνουν, δίνουν εθελοντικά και αφιλοκερδώς το παρόν τους. Η διακόσμηση του Φορτηγού, όπως και μεγάλο μέρος της προεκλογικής καμπάνιας της ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ, στηρίζεται στην φωτογραφία «Το Παιδί, η Πέτρα και η Θάλασσα.»

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΚΟΡΟΒΕΣΗΣ

2010-10-11T13:07:00.001-07:00

Η Αυγή της περασμένης Κυριακής (3/10/10) δημοσίευσε ένα ψυχολογικό πορτρέτο του Αλέκου Αλαβάνου που έφερνε τα βαριά υπογραφή του φίλου και συντρόφου μου Αριστείδη Μπαλτά. Μπορούμε να υποθέσουμε πως αυτή η ανάλυση δεν εκφράζει μόνο τον Αριστείδη, αλλά απηχεί μια ατμόσφαιρα που υπάρχει στην ηγεσία του ΣΥΝ.

Ψυχαναλυτής δεν είμαι για να κρίνω αν αυτή η ανάλυση στηρίζεται σε επιστημονικά κριτήρια. Αυτό που ξέρω είναι πως ψυχανάλυση από μακριά δεν γίνεται. Άρα, η δικιά μου ανάγνωση θα είναι πολιτική και θα στηρίζεται στις εντελώς προσωπικές μου παρατηρήσεις για την «πολιτική Αλαβάνου», όλο αυτό το διάστημα της συνεργασίας μας, καταθέτοντας και την εμπειρία μου από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό που με εντυπωσίασε στον Αλαβάνο ήταν ο καθαρός πολιτικός του λόγος, σταθερά αντικαπιταλιστικός, μακριά από τα κομματικά κλισέ, ευλυγισία στα επιχειρήματα και πάντα μέσα σε πλαίσιο αυστηρών αρχών. Και από την αρχή μου είχε μπει το ερώτημα: πώς μπορεί να χωράει αυτός ο άνθρωπος στον ΣΥΝ; Δυστυχώς, δικαιώθηκα. Δεν χωρούσε. Ήταν ξένο σώμα. Και αυτό ίσως να το είχε καταλάβει, ήδη, πριν από μένα ο ίδιος, άσχετα αν ο Αλαβάνος δεν έχει πει ποτέ κάτι τέτοιο. Και εκεί που πείσθηκα πως ο Αλέκος είναι persona non grata, ήταν με τη συνέντευξή μου στο Κανάλι 10 του Πειραιά. Εκεί είχα εκφράσει την άποψη για το πρόσωπό του, λέγοντας πως ο Αλαβάνος είναι «ένας ηγέτης που μας έρχεται από το μέλλον». Όλη αυτή η επίθεση στο πρόσωπό μου από την Κουμουνδούρου, στο βάθος είχε κήπο. Τον Αλαβάνο. Κάποιοι δημοσιογράφοι το εντόπισαν αυτό. Και έτσι εξηγείται η ένταση αυτής της επίθεσης. Με άλλα λόγια «Σε σένα τα λέω πεθερά, για να τα ακούει η νύφη».

Και από τότε μου μπήκε μια μαύρη σκέψη που δίσταζα να τη δημοσιεύσω. Ο ΣΥΝ αν δεν κηδεμονεύσει πλήρως τον ΣΥΡΙΖΑ, θα τον διασπάσει. Η υποψηφιότητα του Μητρόπουλου αυτό δείχνει. Και το κείμενο του Μπαλτά είναι η ανεπίσημη διαγραφή του Αλαβάνου που δεν τολμάει να πει το όνομά της. Πράγμα που σημαίνει πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ντε φάκτο διασπασμένος με ευθύνη του ΣΥΝ. Αυτή την πικρή αλήθεια πρέπει να καταπιούμε, αν θέλουμε να συνεχίσουμε αυτό το ενωτικό εγχείρημα που τόσο μεγάλη απήχηση είχε στο ξεκίνημά του, με μεγάφωνο τον Αλαβάνο. Η φωνή μας είχε φτάσει σε όλη την Ελλάδα. Τώρα φτάνουν μόνο οι έριδές μας και είναι η μόνη γραμμή που μπορούμε να δώσουμε. Θλίβομαι που το λέω. Αλλά είναι η δικιά μου προσωπική αλήθεια. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως τον ξέραμε, είναι κλινικά νεκρός. Και μπροστά μας έχουμε δύο λύσεις: Ή μεταμόσχευση οργάνων ή μετεμψύχωση. Ακόμα και στην περίπτωση που θα περνούσε η πρόταση των «εννέα» στο πλαίσιο μια πολιτικής της «κοπτοραπτικής», θα βαλσάμωνε το πτώμα. Γιατί τα προβλήματα θα παρέμεναν τα ίδια που είναι και τώρα.

Οι δύο τάσεις του ΣΥΝ που διασπάσθηκαν ήταν, τελικά, για το ερώτημα για το «πού θα γίνουμε ουραγοί. Στο καλό ΠΑΣΟΚ ή στο κακό;». Και αυτό είναι μια ύβρις για όλους εμάς που ενταχθήκαμε στην Αριστερά με την προοπτική, σε βάθος χρόνου, την ανατροπή του καπιταλισμού και όταν αυτό γίνει αίτημα και επιδίωξη της συντριπτικής πλειοψηφίας αυτού του λαού. Και απάνω σε αυτό χτίζουμε τις συμμαχίες μας, χωρίς να αναιρούμε τον εαυτό μας. Και ο ΣΥΝ έκανε μια δήλωση μετανοίας, προσφέροντας τον κόσμο του σε μια ιδιότυπη αιχμαλωσία στο «καλό» ΠΑΣΟΚ. Και εδώ πρέπει να σημειώσουμε πως ο κίνδυνος μιας νέας διάσπασης του ΣΥΝ δεν είναι απίθανος. Υπάρχει ένα ισχυρότατο ρεύμα εντός του ΣΥΝ, να μη μιλήσω για τη βάση του –που αδρανεί προς το παρόν– που έχει αντίστοιχες ή παραπλήσιες απόψεις.

Για όλα αυτά φταίει ο Αλαβάνος; Ή ο Αλαβάνος δεν θέλησε να αποδεχτεί αυτή την ταπείνωση της Αριστεράς; Πολιτικός είναι και πολιτικός της Αριστεράς χωρίς δράση δεν υπάρχει. Ο φίλος μου ο Αριστείδης μοιάζει να τον μαλώνει για αυτό και διαπιστώνει τη δύση του «φαινομένου Αλαβάνου». Δεν ξέρω αν αυτό είναι διαπίστωση ή ευχή. Ο χρόνος θα μας απαντήσει. Ο Αριστείδης μιλάει για το μόχθο της συλλογικότητας του ΣΥΝ. Αλλά από το ίδιο του το κείμενο καταλαβαίνουμε άλλα. Όταν γράφει πως ο Αλαβάνος επέβαλε τον Τσίπρα, για ποια συλλογικότητα μιλάμε; Μόνο η ανάγνωση των σχετικών δημοσιευμάτων για τον ΣΥΝ, περισσότερο σου δίνουν εντύπωση ενός αρχηγοκεντρικού κόμματος με τους αυλικούς του και με αντιμαχόμενες φράξιες και καθόλου συλλογικότητας.

Και κάτι τελευταίο από την εμπειρία μου ως μέλος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ που ήμουν υπεύθυνος σε δύο ευαίσθητους τομείς. Αυτούς της Παιδείας, του Πολιτισμού και είχα επιπλέον μπόνους τα Εφτάνησα. Ποτέ δεν πήραμε καμιά βοήθεια ούτε από τον ΣΥΝ ούτε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Όλα ήταν επεξεργασία του γραφείου μας, που με συζητήσεις με τους αρμόδιους φορείς, συμβουλευόμαστε ειδικούς. Επιτόπιες επισκέψεις και ώρες ατελείωτες στα τηλέφωνα προς πάσα κατεύθυνση και καταλήγαμε σε μια άποψη με το ρίσκο του λάθους.

Τότε ήταν η χρυσή εποχή του ΣΥΡΙΖΑ και υπήρχε ένα σχετικό πλαίσιο με τα «13 Σημεία». Αλλά δεν επαρκούσε για εξειδικευμένη πολιτική. Αυτή έπρεπε να την επεξεργαστούμε. Και φυσικά, τότε, δεν μας σαμπόταρε κανένας. Απλά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε λεπτομερείς επεξεργασμένες θέσεις. Το γιατί δεν είχε και γιατί δεν συγκροτήθηκε ποτέ σε ενιαίο πολιτικό οργανισμό με μέλη, όργανα και συνιστώσες βέβαια, είναι άλλη ιστορία.

ΚΑΤΙ ΤΟΥ ΕΜΕΙΝΕ

2010-10-11T13:04:00.000-07:00

Του Νίκου Κοτζιά

Η κυβέρνηση μαζί με τα “μπιστόλια” της διαπλοκής κάνει για άλλη μια φορά μια ολομέτωπη επίθεση στα δικαιώματα και τα εισοδήματα των εργαζομένων. Με τις νεοφιλελεύθερες πρακτικές της εξασφάλισε την βίαιη ανακατανομή πλούτου και εισοδήματος σε βάρος των εργαζομένων και πριν από όλα των μισθωτών. Η ανακατανομή αυτή διεκπεραιώθηκε κάτω από τον μανδύα του κινδύνου χρεοκοπίας της χώρας.

Σήμερα ετοιμάζεται για μια δεύτερη επίθεση στο βιοτικό επίπεδο των μισθωτών, ιδιαίτερα εκείνων του...

δημοσίου, με στόχο να μεταφέρει την κοινωνική αντιπαράθεση εντός των μισθωτών. Από εκείνο, δηλαδή, της αντιπαράθεσης πλούσιων και φτωχών, κατέχοντων και μη, κεφαλαίου και εργασίας, στην «κοινωνική πάλη» στο εσωτερικό της μισθωτής εργασίας.Η κυβέρνηση και τα φερέφωνά της ανακάλυψαν το «αυθεντικό» τάχατες πεδίο στο οποίο υπάρχουν οι μεγάλες ανισότητες: τον χώρο του δημοσίου αφού, όπως υποστηρίζει, υπάρχουν υπάλληλοι με διαφορετικούς μισθούς και επιδόματα.

Η «σοσιαλιστική ψυχή» των νεοφιλελεύθερων της κυβέρνησης παριστάνει ως να μην αντέχει τέτοιες αδικίες... Την ώρα που η κυβέρνηση χαρίζει δια της περαίωσης εκατομμύρια ευρώ στους φοροφυγάδες και φοροκλέπτες, την στιγμή που επιδοτεί με δεκάδες εκατομμύρια τους τραπεζίτες, την ίδια στιγμή παριστάνει ότι ανακάλυψε το νέο ελληνικό δράμα: υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι που λαμβάνουν κάτι τις παραπάνω από άλλους συναδέλφους τους.

Με δήθεν κατάπληξη παρουσιάζουν τα «μπιστόλιά» της στη τηλεόραση σειρά από πίνακες, προϊόντα χυδαίας κυβερνητικής προπαγάνδας, σύμφωνα με τους οποίους υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι που λαμβάνουν ακόμα και χίλια ευρώ παραπάνω από άλλους. Και όλα αυτά χωρίς να ειπωθεί κουβέντα για τα πραγματικά προσόντα, αλλά και τις απαιτήσεις της κάθε θέσης εργασίας. Παρουσιάστηκαν δε πίνακες, σύμφωνα με τους οποίους οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα έχουν υψηλότερους μισθούς εκείνων του ιδιωτικού. Μόνο που ξέχασαν να σημειώσουν ότι στο δημόσιο οι εργαζόμενοι διαθέτουν αυξημένα προσόντα εκπαίδευσης ως προς εκείνους του ιδιωτικού τομέα.

Προκειμένου να δικαιολογήσει η κυβέρνηση το νέο γιουρούσι που ετοιμάζει ενάντια στη μισθωτή εργασία, ενώ δεν έχει λάβει ούτε ένα πρακτικό μέτρο ενάντια στα καρτέλ και τα μονοπώλια της αγοράς, ανακάλυψε την «ανάγκη» της προς τα κάτω ισότητας. Η «ανάγκη» αυτή δεν ισχύει βέβαια για την ομαδική φωτογραφία των «600» του κυρίου Παπακωνσταντίνου, τους κλεπτοκράτες, τους αεριτζήδες, τα λαμόγια. Όχι, η κυβέρνηση θέλει «τον σοσιαλισμό» να εφαρμόζεται εντός των μισθωτών ως εγγύηση ότι δεν θα εφαρμοστεί οποιαδήποτε δίκαιη πολιτική στην κοινωνία συνολικά.

Τα μέτρα που προωθούνται σε βάρος των μισθωτών, συναποτελούν μια ειδικού τύπου νεοφιλελεύθερη πολιτική. Μια νεοφιλελεύθερη ισοπεδωτική «πολιτιστική επανάσταση». Κατά αναλογία (αλλά σε διαφορετικά ιστορικά πλαίσια) με εκείνη που εφαρμόστηκε το 1968 από τον Μάο. Στο όνομά της, έχασαν τη δουλειά τους, όσοι λάμβαναν μισθό μεγαλύτερο από τον κατώτερο, ιδιαίτεροι όσοι είχαν πτυχία και ειδίκευση. Αυτή η «καμπάνια» έληξε ως τραγωδία με δεκάδες εκατομμύρια θύματα.

Η σημερινή κυβέρνηση που θέλει να ισοπεδώσει τους μισθούς προς τα κάτω στα πλαίσια του ελληνικού καπιταλισμού θα οδηγήσει και αυτή την χώρα σε καταστροφή. Μόνο που η μονόπλευρη προπαγάνδα της ενάντια στη μισθωτή εργασία αποτελεί μια καρικατούρα κοινωνικής πολιτικής και αλά Μάο «πολιτιστικής επανάστασης» χωρίς καν την προοπτική των «4 εκσυγχρονισμών» που ακολούθησαν της τραγωδίας και άλλαξαν το πρόσωπο της Κίνας.

Του Π.Παπακωνσταντίνου, από το "Αριστερό Βήμα":

2010-10-11T12:56:00.000-07:00

Από τα ρετιρέ των δημοσιογραφικών και πολιτικών ελίτ, η επέλαση των βαρβάρων μοιάζει να προχωρά, θηριώδης και σαρωτική, χωρίς να συναντά ουσιαστική αντίσταση. Οι απολύσεις δίνουν και παίρνουν, το Ελληνικό προορίζεται για μπορντέλο πολυτελείας, τα πανεπιστήμια γίνονται ΙΕΚ της κακιάς ώρας και το ΙΚΑ κόβει τα ειδικά, θεραπευτικά υποδήματα για τους διαβητικούς με το κυνικό επιχείρημα ότι… «δεν αποφεύγεται ο ακρωτηριασμός του ποδιού, απλώς καθυστερεί για ένα-δύο χρόνια και το αναμενόμενο όφελος θα είναι μικρότερο από το προβλεπόμενο κόστος»!!! Μια απόφαση- μνημείο κοινωνικού φασισμού, που νομιμοποιεί εκ των προτέρων οποιαδήποτε αντίδραση απέναντι στους εγκληματικά διεστραμμένους γραφειοκράτες που την έλαβαν και τους πολιτικούς προϊσταμένους τους, πραγματικούς ηθικούς αυτουργούς προαναγγελθέντων εγκλημάτων, ιδιαζόντως ειδεχθών. Στο μεταξύ, ο Γιώργος Παπανδρέου τιμάται στο Βερολίνο σαν πρωθυπουργός κατοχικής κυβέρνησης που βγάζει σε πέρας τη βρώμικη δουλειά, λες και κυρίαρχοι και επικυρίαρχοι τίποτα δεν φοβούνται και για τίποτα δεν ντρέπονται πια, ήσυχοι ότι η σιωπή των αμνών είναι δεδομένη και η υποδούλωση αυτού του λαού οριστική. Κι όμως, οι διεργασίες που εξελίσσονται, αθόρυβα αλλά επίμονα, στις τεκτονικές πλάκες της οικονομίας και στα αβυσσαλέα ρήγματα του κοινωνικού βυθού, προοιωνίζονται σεισμούς και τσουνάμια που δεν έχει ξαναγνωρίσει αυτός ο τόπος στα μετεμφυλιακά χρόνια.

Ήδη, στους κύκλους των μεγαλοεπιχειρηματιών και των τραπεζιτών, που κατανοούν πολύ καλύτερα τα ζοφερά αποτελέσματα του μνημονίου και της κυβερνητικής πολιτικής από τις ομιλούσες γραβάτες στα δελτία των οκτώ, το κλίμα έχει αλλάξει αισθητά τις τελευταίες εβδομάδες. Γνωρίζουν ότι η χρεωκοπία, την οποία υποτίθεται ότι θα απέτρεπε το μνημόνιο, είναι απλώς θέμα χρόνου και αρχίζουν να προετοιμάζουν το έδαφος για τον «δεύτερο γύρο». Το επικρατέστερο σενάριο μιλάει για μια ελεγχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους, με τη συναίνεση των μεγάλων γερμανικών και γαλλικών τραπεζών που κατέχουν το μεγαλύτερο μέρος του και με αντάλλαγμα ένα νέο γύρο ακρωτηριασμού των λαϊκών δικαιωμάτων (είπα ακρωτηριασμού; μα η πραγματικότητα έχει ήδη δώσει κυριολεκτικό νόημα στις ανατριχιαστικές μεταφορές!). Προς αυτή την κατεύθυνση κινείται η δήθεν αντιμνημονιακή στάση Σαμαρά και Μίχαλου, που προτείνουν στην αστική τάξη μια εναλλακτική, αλλά εξίσου ταξική πολιτική για την επόμενη μέρα, βασισμένη στο Ριγκανικό δίπολο αυστηρότερη συρρίκνωση των δημοσίων δαπανών- μείωση των φόρων, με την ελπίδα επανασυγκρότησης της συμμαχίας του μεγάλου κεφαλαίου με τη μικροαστική τάξη, που έχει υποστεί σοβαρά ρήγματα.

Στο μεταξύ, Ευρωπαϊκή Ένωση και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο οδηγούν τον πειθήνιο φοροεισπράχτορα της Ελληνικής Νομαρχίας, Γιώργο Παπανδρέου, στην οδό του μαρτυρίου. Πρώτα ήρθε η Κομισιόν, διά στόματος Όλι Ρεν, να προαναγγείλει αναθεώρηση του ελληνικού ελλείμματος προς τα πάνω, προλειαίνοντας το έδαφος γι αυτό που με μαθηματική ακρίβεια θα ακολουθήσει: «Λυπούμαστε, οι στατιστικές σας ήταν και πάλι λάθος, επομένως αυτά που μαζέψατε δεν φτάνουν, κόψτε το λαιμό σας και βρείτε περισσότερα»! Από κοντά ήρθε ο «σοσιαλιστής» πρόεδρος του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος- Καν, να εκφράσει τη «λύπη» του για την «ατυχή» εξέλιξη, πιέζοντας κι αυτός για νέα μέτρα. Διαβλέποντας την επερχόμενη κατάρρευση, πολλοί σπεύδουν να πάρουν αποστάσεις ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένου του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, επικεφαλής των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, ο οποίος ομολόγησε αυτό που μέχρι χθες μόνο οι ριζοσπάστες τολμούσαν να υποστηρίξουν: Ότι Γερμανοί και Γάλλοι γνώριζαν ήδη προτού μπει η Ελλάδα στην ΟΝΕ τη σαθρή κατάσταση των δημοσίων οικονομικών της, αλλά επέμεναν να την δανείζουν για να πουλάνε τα προϊόντα τους και να απομυζούν τόκους- επομένως είναι οι ίδιοι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνοι για την κρίση χρέους. Δεν δίστασε, μάλιστα, να προσθέσει «εγώ δεν μπορούσα να πω δημόσια αυτά που γνώριζα», αποκαλύπτοντας τον πραγματικό χαρακτήρα μιας «Ενωμένης Ευρώπης», που δεν μοιάζει καν με «διοικητικό συμβούλιο μετοχικής εταιρείας», όπως αποκαλούσε ο Μαρξ την κυβέρνηση ενός αστικού κράτους, αλλά φέρνει περισσότερο προς σύναξη αφεντικών της Μαφίας, όπου ισχύει ο νόμος της «ομερτά». (σ.σ. μα και η Μαφία παρόμοια λειτουργία έχει με το "μετοχικό συμβούλιο μετοχικής εταιρείας")

Η ελληνική ολιγαρχία θα μπορούσε να ελπίζει, ίσως, σε ηπιότερες εξελίξεις αν η κατάσταση στην παγκόσμια οικονομία υποσχόταν μια ισχυρή και μακροπρόθεσμα βιώσιμη ανάκαμψη. Δυστυχώς γι αυτήν, το διεθνές περιβάλλον εμφανίζεται δυσοίωνο, επιδεινώνοντας ακόμη περισσότερο τη θέση της. Οι δύο μεγαλύτερες βιομηχανικές δυνάμεις, Αμερική και Ιαπωνία, βρίσκονται στο κατώφλι της διπλής ύφεσης. Τα ισχυρότερα αστικά έντυπα σε όλο τον κόσμο αγωνιούν για τα τύμπανα που ακούγονται ολοένα και πιο δυνατά μέσα στη νύχτα, αναγγέλλοντας έναν παγκόσμιο νομισματικό πόλεμο όλων εναντίον όλων. Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να σημάνει το τέλος της παγκοσμιοποίησης, την επαναφορά ισχυρών προστατευτικών δασμών, δηλαδή ανοιχτών εμπορικών πολέμων- κάτι που έγινε και μετά τη μεγάλη κρίση του 1929- ’32, μόνο που αυτή τη φορά, αν εκδηλωθεί, θα διεξαχθεί όχι μεταξύ κρατών, αλλά μεταξύ τεράστιων περιφερειακών μπλοκ.

Ανησυχητική είναι η κατάσταση και στην Ευρώπη, όπου οι τράπεζες, παρά τα τεράστια ποσά που ρούφηξαν από τα κράτη (δηλαδή, από μισθωτούς και μικροαστούς), παραμένουν ευάλωτες (στην Ιρλανδία, στα όρια της κατάρρευσης), με σωρεία σκελετών στα ντουλάπια τους, απειλώντας ανά πάσα στιγμή να πυροδοτήσουν συστημική κατάρρευση. Στο μεταξύ, η Γερμανία έχει πάψει από καιρό να λειτουργεί ως δυναμική ατμομηχανή της Ευρώπης, αντίθετα, ολοένα και περισσότερο θρέφεται από τις σάρκες των υπολοίπων. Όπως έχει αποδείξει η τεκμηριωμένη δουλειά του Κώστα Λαπαβίτσα και των συνεργατών του στο ινστιτούτο RMF, η ευρωζώνη πολώνεται μεταξύ ηγεμονικού πυρήνα και υποτελούς περιφέρειας, γεγονός που τείνει να την διαρρήξει ολοκληρωτικά. Οι περιφερειακές χώρες του Νότου και της Ανατολικής Ευρώπης τείνουν να γίνουν ένα είδος «Λατινικής Αμερικής» στο ανατολικό ημισφαίριο. Το αστικό όραμα της «ισχυρής Ελλάδας του ευρώ» καταρρέει και η επαπειλούμενη υποβάθμιση της ελληνικής αστικής τάξης στον παγκόσμιο, καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας, σε συνδυασμό με την άνοδο της ανταγωνιστικής, τουρκικής αστικής τάξης, διαμορφώνει συνθήκες πραγματικής εθνικής κρίσης.

Με αυτά τα δεδομένα, είναι κάτι περισσότερο από πιθανό ότι τη σημερινή κατάσταση της γενικευμένης, κοινωνικής παραπληγίας θα διαδεχθεί μια μεγάλη κοινωνική έκρηξη, της οποίας η μορφή, οι πρωταγωνιστές, τα συνθήματα και τα αποτελέσματα είναι εντελώς ανοιχτά και εξαρτώνται καθοριστικά από την ετοιμότητα και επάρκεια των πολιτικών δυνάμεων. Ήδη, το κέντρο της Αθήνας και άλλων πόλεων είναι απαγορευμένη ζώνη για τους υπουργούς και τα μεγαλοστελέχη του ΠΑΣΟΚ, αλλά και για εξευτελισμένους γραφειοκράτες τύπου Παναγόπουλου, που μόνο με ισχυρή συνοδεία αστυνομικής δύναμης τολμούν να περιφέρονται σε δημόσιους χώρους. Στο μεταξύ, η αστική τάξη, αν και στηρίζει με κάθε τρόπο τον Γιώργο Παπανδρέου (μέσω των μεγάλων συγκροτημάτων, ο πλουραλισμός των οποίων θυμίζει Σοβιετική Ένωση της Πράβδα και της Ιζβέστια, αλλά και μέσω πολιτικών δεκανικιών κάθε είδους, από τον Καρατζαφέρη και τη Ντόρα μέχρι τον Κουβέλη), έχει αρχίσει να τον αντιμετωπίζει περισσότερο ως πολιορκητικό κριό, που κάποια στιγμή θα σπάσει και θα αντικατασταθεί. Από εδώ και η αναζήτηση κάθε είδους εφεδρειών, συμπεριλαμβανομένου του «καλού ΠΑΣΟΚ», που θα κληθεί να απορροφήσει ανώδυνα τη λαϊκή οργή- τηρουμένων των αναλογιών, όπως έγινε και στην Αργεντινή, όπου ήταν οι «κακοί» Περονιστές του Μένεμ που ξεπούλησαν τη χώρα και οι «καλοί» Περονιστές του ντε λα Ρούα που καρπώθηκαν τα κυβερνητικά λάφυρα του «Αργεντινάσο».

Σ’ αυτό το φόντο, ο χρόνος πιέζει ασφυκτικά τις μαχόμενες και σκεπτόμενες αριστερές δυνάμεις να υπερβούν χρόνιες αδυναμίες που απειλούν να τις καθηλώσουν στο γνωστό ρόλο εκείνου που βλέπει τα τρένα της ιστορίας να περνούν και τα ποτάμια της λαϊκής κινητοποίησης να κυλούν μέσα από τα δάχτυλά μας χωρίς να καταφέρνουμε να πιούμε μια στάλα. Εκείνο που ο κόσμος της εργασίας περιμένει από τις δυνάμεις της Αριστεράς είναι: Πρώτον, ένα συνεκτικό πρόγραμμα άμεσης απάντησης στην κρίση. Δεύτερον, μια κρίσιμη μάζα, ένα ισχυρό και μαζικό ενιαίο μέτωπο πάλης, που θα μπορεί να στηρίξει και να κάνει αξιόπιστη αυτή την πρόταση. Και τρίτον, το δρόμο για κάποιες παραδειγματικές, νικηφόρες μάχες που θα αλλάξουν την ψυχολογία των μαζών και το συσχετισμό των δυνάμεων.

Η διεθνής διάσκεψη που οργανώνουν το Αριστερό Βήμα και η Πρωτοβουλία Καλλιτεχνών το διήμερο 15 και 16 Οκτώβρη στο Πάντειο, αλλά και η πορεία των μαχόμενων καλλιτεχνών στους δρόμους της Αθήνας εναντίον του μνημονίου, με αφετηρία την αμαρτωλή Σοφοκλέους, αποτελούν μικρά, αλλά σταθερά βήματα, που έρχονται να προστεθούν στις πρωτοποριακές προσπάθειες πολλών κοινωνικών και πολιτικών συλλογικοτήτων, σ΄ αυτή τη μεγάλη πορεία που ανοίγεται μπροστά μας. Την εβδομάδα που η ενισχυμένη αντιπροσωπεία της τρόικας και της Eurostat θα βρίσκεται στην Αθήνα για την προετοιμασία των νέων όρων του κατοχικού δανείου, αγωνιστές της Αριστεράς και των κοινωνικών κινημάτων, εργαζόμενοι και διανοούμενοι, μαζί με μαρξιστές οικονομολόγους και θεωρητικούς από την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική, θα ανιχνεύουν τους δρόμους και τους όρους για ένα νέο μέλλον της εργασίας, της Ελλάδας, της Ευρώπης και της Αριστεράς. Ύστερα από ένα καλοκαίρι κοινωνικής κατατονίας και απογοητεύσεων στο χώρο της Αριστεράς, τα νυχτερινά συνθήματα θα πυκνώσουν:

«Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες»!

Η δεύτερη φάση της ελληνικής κρίσης, του Κώστα Λαπαβίτσα

2010-10-11T05:15:00.000-07:00

Τις τελευταίες εβδομάδες έχει εμφανιστεί δειλά-δειλά μια αλλαγή στην «επίσημη» ανάλυση της κρίσης. Η κυρίαρχη θέση μέχρι πρόσφατα ήταν ότι φταίει το κράτος, που είναι σπάταλο, διεφθαρμένο και ούτω καθεξής. Το Μνημόνιο είναι οδυνηρό μεν, ευεργετικό δε, διότι αναγκάζει την Ελλάδα να συμμαζέψει το δημόσιο. Αναρίθμητοι δημοσιογράφοι και πανεπιστημιακοί έβαλαν το πετραδάκι τους για να στηθεί αυτό το ιδεολόγημα. Ακόμη και μέσα στην Αριστερά ακούστηκαν τέτοιες απόψεις.

Σταδιακά παρατηρείται μετάβαση σε άλλα επιχειρήματα, που συμβαδίζουν με τις πραγματικές εξελίξεις μετά την υιοθέτηση του Μνημονίου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πρόσφατη έκθεση του ΙΟΒΕ που εστιάζει την προσοχή της στα δομικά αίτια της κρίσης, όπως η υποχώρηση της ανταγωνιστικότητας, το διεθνές έλλειμμα και η κατάρρευση της αποταμίευσης. Το δημόσιο παραμένει μεν προβληματικό, αλλά και η υπόλοιπη οικονομία φέρεται να πάσχει. Το συμπέρασμα του ΙΟΒΕ δεν εκπλήσσει: απαιτείται απελευθέρωση των αγορών, την οποία το Μνημόνιο έτσι κι αλλιώς επιβάλλει, αλλά και ολοσχερής αναδιάταξη του ιδιωτικού τομέα. Παράλληλα, άλλες πηγές διατυπώνουν πλέον ανοιχτά την άποψη ότι, όση επιτυχία και να έχει η δημοσιονομική σύσφιξη, είναι απαραίτητο να μειωθεί τάχιστα ο όγκος του χρέους. Όπερ σημαίνει αναδιάρθρωση με τη συναίνεση της ΕΕ.

Η αλλαγή οφείλεται, πρώτον, στο ότι οι δημοσιονομικές περικοπές έχουν προχωρήσει με ελάχιστο πολιτικό και κοινωνικό κόστος για τους κρατούντες. Δεύτερον, το Μνημόνιο απομάκρυνε τον κίνδυνο της άμεσης χρεοκοπίας, επιτρέποντας στην κυβέρνηση να προσεγγίσει Κινέζους, Άραβες και άλλους κρατικούς κεφαλαιούχους. Τρίτον και κυριότερο, τα λαϊκά στρώματα απορρίπτουν μεν μαζικά το Μνημόνιο, αλλά δεν διαθέτουν θεωρητική ανάλυση, οργάνωση και ηγεσία για να επιβάλλουν άλλη πολιτική. Αισθάνεται λοιπόν ικανή η άρχουσα τάξη να θέσει ωμότερα την ουσία του προβλήματος, την οποία πάντα γνώριζε, αλλά φρόντιζε να καλύπτει πίσω από την πολυλογία περί κακού δημοσίου. Παραδέχεται δηλαδή την προβληματική ένταξη του ελληνικού κεφαλαίου στην παγκόσμια αγορά, καθώς και το ανέφικτο της σταδιακής μείωσης του χρέους.

Η Αριστερά και η διαφαινόμενη αλλαγή

Είναι εξαιρετικά σημαντικό για την Αριστερά να αξιολογήσει σωστά τη διαφαινόμενη αλλαγή. Ως τώρα έχει συρθεί πίσω από τις εξελίξεις, αρχικά λόγω της θέσης ότι η κρίση είναι πλασματική, κατόπιν λόγω της εξίσου εσφαλμένης θέσης ότι υπάρχουν πολλές κρίσεις, συμπεριλαμβανομένης και αυτής του κεφαλαίου που δεν χρειάζεται να απασχολεί την εργατική τάξη. Πάνω απʼ όλα, η Αριστερά αποδείχτηκε εξαιρετικά διστακτική να αποδεχθεί τα δομικά αίτια της κρίσης, ιδίως όπως αυτά προκύπτουν εντός της ΟΝΕ. Για τους λόγους αυτούς τελικά περιορίστηκε στην κριτική του Μνημονίου, που είναι μεν απολύτως απαραίτητη, αλλά δεν συγκροτεί συνολική πρόταση προς την κοινωνία. Η αντιπαράθεση στο Μνημόνιο αδυνατεί να αντιμετωπίσει τη νέα φάση της κρίσης, η οποία θέτει ζητήματα που βρίσκονται εκτός Μνημονίου, όπως οι μισθοί και η οργάνωση του ιδιωτικού τομέα (σ.σ. διότι ο δυτικός εργάτης, όταν πρέπει να ανταγωνιστεί τον Κινέζο, προφανώς είναι "προνομιούχος", και δεν προτιμάται για επενδύσεις από τους εργοδότες - άρα, οι μισθοί "πρέπει' να πέσουν), καθώς και η αναδιάρθρωση του χρέους.

Για να αξιολογηθεί σωστά η νέα φάση είναι λοιπόν απαραίτητο να εκλείψει η σύγχυση όσον αφορά τα αίτια της κρίσης. Η άποψη ότι «πρόκειται για παγκόσμια κρίση που πηγάζει από τη φύση του συστήματος» είναι φυσικά ορθή, αλλά δεν λέει τίποτε συγκεκριμένο. Από την άλλη, η άποψη ότι η κρίση απορρέει από τον δυναμισμό του ελληνικού κεφαλαίου, που είναι μάλιστα ισότιμος εταίρος των ώριμων καπιταλιστικών χωρών της ΕΕ, είναι τελείως παραπλανητική. Απεναντίας, η κρίση οφείλεται στις αδυναμίες του ελληνικού κεφαλαίου, που λειτούργησαν καταστροφικά όταν ξέσπασε η παγκόσμια κρίση του 2008-9 και πλέον φάνηκε η πραγματική φύση της ΟΝΕ. Η απώλεια ανταγωνιστικότητας, το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, η ροπή προς την ιδιωτική κατανάλωση, ο υπερδανεισμός των νοικοκυριών, η γιγάντωση των τραπεζών μέσα το σύστημα του ευρώ συνιστούν την ουσία του ελληνικού προβλήματος. Η Ελλάδα είναι καθηλωμένη στην περιφέρεια της ΟΝΕ, μαζί με την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ισπανία, και όλες κυριαρχούνται από το κέντρο. Το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος της περιφέρειας είναι απόρροια αυτής της κατάστασης. Είναι σημαντικό ότι αυτά πλέον λέγονται και από «επίσημα» χείλη, αν και οι μελέτες του RMF τα είχαν από καιρό καταδείξει.

Η καταλυτική διαφορά βρίσκεται φυσικά στο διά ταύτα. Οι κρατούντες επιθυμούν να λύσουν το πρόβλημα με σκληρό ταξικό τρόπο, χωρίς να διακινδυνεύσουν τη στρατηγική επιλογή της συμμετοχής στην ΟΝΕ. Θα επιδιώξουν βελτίωση της ανταγωνιστικότητας συμπιέζοντας τους μισθούς και χειροτερεύοντας τις συνθήκες εργασίας του ιδιωτικού τομέα. Παράλληλα, θα προωθήσουν την απελευθέρωση των αγορών και θα ευνοήσουν τη συγκέντρωση κεφαλαίου στον τραπεζικό και άλλους τομείς. Τα μέτρα αυτά βρίσκονται σε πλήρη αρμονία με την κυρίαρχη πολιτική λιτότητας στην ΕΕ.

Η Αριστερά θα χάσει και πάλι το τρένο αν αντιμετωπίσει τη νέα φάση της κρίσης σε συνδικαλιστική βάση. Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης δεν είναι παρά το αυτονόητο και ελάχιστο. Αυτό που πραγματικά απαιτείται είναι, πρώτον, να καταδειχθεί ότι οι επιλογές των κρατούντων δεν θα οδηγήσουν σε ανάπτυξη, αλλά θα φέρουν στασιμότητα, ανεργία και ακόμη μεγαλύτερη ανισότητα. Δεύτερον, να υπάρξει συνολική πρόταση προς την κοινωνία που θα εμπεριέχει και προοδευτική λύση της κρίσης, πρόταση η οποία θα πρέπει να περιλαμβάνει δημόσιο έλεγχο και ιδιοκτησία των τραπεζών και άλλων τομέων της οικονομίας, χωρίς βεβαίως να μιμείται τις αποτυχημένες πρακτικές του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού». Και η οποία δεν θα διστάζει να κατονομάσει την ΟΝΕ ως πηγή του προβλήματος, θέτοντας επί τάπητος το ζήτημα της συνεχιζόμενης συμμετοχής της χώρας στη νομισματική ένωση. Εν ολίγοις, απαιτείται προγραμματική πρόταση που θα ξεκινάει από την ανάλυση της κρίσης, θα προτείνει μεθόδους επίλυσης και θα προωθεί τον κοινωνικό μετασχηματισμό υπέρ της εργασίας.

Η κομβική σημασία της αναδιαπραγμάτευσης του δημόσιου χρέους

Το δημόσιο χρέος έχει κομβική σημασία στην προγραμματική πρόταση, καθώς πλέον μόνο από θαύμα μπορεί να μπει σε διαχειρίσιμη τροχιά, πράγμα που αντιλαμβάνονται και οι κρατούντες. Όλο και συχνότερα ακούγεται η ιδέα της συναινετικής αναδιάρθρωσης εντός ΟΝΕ, ίσως με επιμήκυνση της αποπληρωμής των δανεικών του Μνημονίου, και αφού επανέλθει κάποια αξιοπιστία στα δημοσιονομικά. Πρόκειται για κακή και εμφανώς ταξική επιλογή. Θα προστατεύσει καταρχήν τα συμφέροντα των δανειστών, κυρίως των εγχώριων και ξένων τραπεζών, χωρίς να μειώσει ουσιαστικά το βάρος του χρέους. Θα σύρει την Ελλάδα σε μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις με αμφίβολα αποτελέσματα. Το ΔΝΤ, για παράδειγμα, ακόμη και αν συναινούσε, θα αντιμετώπιζε μεγάλες καταστατικές δυσκολίες. Δεν θα άρει, τέλος, το βραχνά της λιτότητας που πνίγει την οικονομία.

Η προγραμματική απάντηση της Αριστεράς θα πρέπει να περιλαμβάνει μονομερή παύση πληρωμών και ανάληψη πρωτοβουλίας για τη συνολική αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Πράγμα που προϋποθέτει απόλυτη διαφάνεια και κοινωνική κινητοποίηση. Ο στόχος θα πρέπει να είναι το ουσιαστικό «κούρεμα» των δανειστών και το κλείσιμο της εκκρεμότητας το δυνατόν ταχύτερα. Το ύψος του «κουρέματος» θα εξαρτηθεί και από τι θα δείξουν τα βιβλία όταν θα ανοιχτούν δημόσια. Αν η αναδιαπραγμάτευση γίνει γρήγορα και αποφασιστικά, με πρωτοβουλία της Ελλάδας και συμμετοχή της κοινωνίας, θα μπορέσει να άρει το άχθος του χρέους. Παράλληλα θα απαλλάξει τη χώρα από τη μέγγενη της λιτότητας, ενώ θα εγείρει άμεσα το ζήτημα της συμμετοχής στην ΟΝΕ.

Δεν τίθεται βεβαίως θέμα πλήρους άρνησης του χρέους. Ένα μέρος του χρέους ίσως είναι «απεχθές», αλλά προφανώς όχι όλο. Ακόμη, θα πρέπει οπωσδήποτε να αποπληρωθούν τα χρέη προς τα συνταξιοδοτικά ταμεία, ελληνικά και ξένα, καθώς και άλλα παρόμοιας φύσης. Δεδομένου δε ότι θα χρειαστεί να περιέλθουν οι ελληνικές τράπεζες υπό δημόσια ιδιοκτησία, η άρνηση του χρέους θα ισοδυναμούσε με άρνηση του δημοσίου να πληρώσει τον εαυτό του.

Εν συνόψει, η δεύτερη φάση της κρίσης βρίθει δύσκολων και πολύπλοκων ζητημάτων. Η κοινωνία πιθανόν να δώσει στην Αριστερά την ευκαιρία να τα λύσει, όπως έκανε και κατά την πρώτη φάση. Για να μη χαθεί και αυτή, η Αριστερά θα πρέπει να έχει προγραμματική πρόταση, συλλογικά διαμορφωμένη. Η υλική και θεωρητική βάση για το σκοπό αυτό υπάρχει. Μένει να δούμε αν οι πολιτικές και εργατικές οργανώσεις θα αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Κείμενο του Κώστα Λαπαβίτσα που δημοσιεύθηκε στα Ενθέματα της εφημερίδας Αυγή, 10/10/10

ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ - ΔΙΕΘΝΗ ΔΙΑΣΚΕΨΗ: Ανατροπή του μνημονίου! Η κρίση και η αναζήτηση αριστερής εναλλακτικής λύσης

2010-10-05T13:41:00.000-07:00

ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΑΣΚΕΨΗ

Με τη συμμετοχή Ελλήνων και ξένων αγωνιστών, στελεχών της Αριστεράς, οικονομολόγων, πανεπιστημιακών και πολιτικών διανοητών ξεκινά την Παρασκευή 15 Οκτωβρίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο η διήμερη διάσκεψη που οργανώνουν το Αριστερό Βήμα και η Πρωτοβουλία Καλλιτεχνών με τίτλο «Ανατροπή του μνημονίου! Η κρίση και η αναζήτηση αριστερής εναλλακτικής λύσης».

Στόχος της διάσκεψης, η συμβολή στην επεξεργασία αριστερής εναλλακτικής λύσης και στη λαϊκή συσπείρωση για την ανατροπή του μνημονίου.

Παρασκευή 15 Οκτώβρη

Άνοιγμα (6.00 – 7.15): Συντονιστής: Αλ. Χρύσης. Ομιλητές: Στ. Κουβελάκης, Γ. Ανδρεάδης, Χρ. Κορτζίδης, Ευτ. Μπιτσάκης.

Συζήτηση (7.15 – 9.15): Η κρίση της ευρωζώνης και η στάση της Αριστεράς. Συντονιστής Δημ. Κωνσταντακόπουλος. Ομιλητές: Κ. Λαπαβίτσας, Σ. Αμίν, Κ. Βεργόπουλος, Ζ. Νικονόφ.

Σάββατο 16 Οκτώβρη

Συζήτηση (5.00 – 7.00): Το επαχθές χρέος, μηχανισμός οικονομικής εκμετάλλευσης και εθνικής κηδεμονίας. Συντονιστής: Λ. Βατικιώτης. Ομιλητές: Γ. Τόλιος, Θ. Μαργιόλης, Κλαούντιο Κατς.

Τελική συζήτηση (7.15 – 9.15), Η απάντηση της Αριστεράς στην καπιταλιστική κρίση: Συντονιστής: Π. Σωτήρης. Ομιλητές: Π. Λαφαζάνης, Δ. Δεσύλλας, Ρ. Ρινάλντι, Σ. Σακοράφα, Κριβίν, Γ. Χουρμουζιάδης.

για περισσότερες πληροφορίες : http://www.aristerovima.gr/

2010-10-04T12:54:00.000-07:00

ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΑΒΑΝΟΣ για τη δημόσια συζήτηση με θέμα: «Οι εξελίξεις στην αριστερά και η ΠΑΣΑ».

2010-10-04T08:25:00.000-07:00

Φίλες και φίλοι της ΠΑΣΑ, μέσα στο χάος αυτών των ημερών, παρακολούθησα τη συζήτησή σας ενοψη της συνέλευσης. Είδα τις κριτικές κάποιων, τη στήριξη άλλων προς το εγχείρημα του Μετώπου. Οι πρώτες προειδοποιούν για παγίδες και επαναλήψεις, που κανείς δεν μπορεί να αγνοεί. Η δεύτερη είναι ζωογόνα, σε συνθήκες εξαιρετικά αντίξοες.

Κατά τη γνώμη μου δεν έχει νόημα είτε να γίνεσαι φίλαθλος του Μετώπου είτε αμείλικτος εισαγγελέας του. Είναι ένα εγχείρημα ανοικτό, εν κινήσει, σε διαμόρφωση, σε αναζήτηση της ταυτότητάς του. Το σημαντικό για μένα είναι να συμμετάσχει κανείς ενεργητικά στη συνδιαμόρφωσή του. Όπως οι εκατοντάδες πια συντρόφισσες και σύντροφοι στη μια μετά την άλλη γειτονιά της Αττικής που επιβιβάζονται στο πλοίο που φεύγει χωρίς να γνωρίζουν το δρομολόγιο, κάτι που είναι ανησυχητικό αλλά και μαγικό μαζί. Με την αίσθηση όμως και την απόφαση σχεδόν όλες και όλοι ότι δεν θα είναι επιβάτες στο έλεος των καπετανέων, αλλά αντάρτικο πλήρωμα που θα κάνει το σκάφος είτε πειρατικό είτε πλοίο των τρελλών είτε θωρηκτό του λαού.

Το χτίσιμο του σκάφους αυτού δεν είναι άσχετο από την ΠΑΣΑ, και για τα καλά του και για τα τρωτά του. Η ΠΑΣΑ ήταν ο πρώτη απόπειρα συλλογικής διεκδίκησης για ένα προωθημένα δημοκρατικό χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς και οι σπόροι μεταφέρθηκαν από τον αέρα σε πολλά χωράφια, όπως αυτό που φύτρώνει τώρα το Μέτωπο. Από την άλλη το αίτημα και η αναμονή για τη δημοκρατία στο ΣΥΡΙΖΑ ανέστελε συνεχώς την απόφαση του Μετώπου να περάσει από το επίπεδο μιας πολιτικής πρωτοβουλίας στη δημοκρατική συγκρότησή του.

Έτσι βρισκόμαστε σε αυτή την ιδιόμορφη κατάσταση, γνωρίζουμε την ατέλειά μας, αλλά την ίδια στιγμή γνωρίζουμε ότι δεν έχουμε άλλη πορεία από αυτή της ειλικρίνειας, της εντιμότητας και της δημοκρατίας. Έχουν λυθεί οι κάβοι. Έχει αρχίσει το ταξίδι, συντρόφισσες και σύντροφοι. Έλπίζω αυτές τις συννεφιασμένες μέρες του Οκτώβρη να συναντηθούμε με πολλές και πολλούς από σας στο κατάστρωμα.

Καλή επιτυχία στη συνέλευση

Αλέκος Αλαβάνος

Καταργήθηκε ο φόρος επί της τηλεοπτικής διαφήμισης

2010-10-04T08:11:00.000-07:00

To ξέρω, το ξέρω το μάθατε όλοι! Όλα τα μέσα το παίζουν! Ε, ναι, λοιπόν, καταργήθηκε! Καταργήθηκε ο φόρος επί της τηλεοπτικής διαφήμισης. Δε το μάθατε; Μα είναι δυνατόν; Από χθες παίζει παντού! Από το Τηλεαστυ των φασιστοεκδοτών μέχρι και στο Star Κεντρικής Ελλάδος!

Έχουμε και λέμε:

Το ΠΑΣΟΚ θέσπισε με νόμο, αφού πρώτα μας έσπασε τα αρχίδια, ότι το 20% της αξίας των εσόδων των τηλεοπτικών διαφημίσεων θα φορολογείται! Για να μη μας πείτε μαλάκες και αντιΠΑΣΟΚους, παραθέτουμε και το σχετικό απόσπασμα του νόμου από το indymedia, ο οποίος ανακοινώθηκε μαζί με τα ειδεχθή μέτρα εναντίων των μισθωτών και συνταξιούχων τον περασμένο Μάιο:

«Επιβάλλεται ειδικός φόρος στις διαφηµίσεις που προβάλλονται από την τηλεόραση.
Ο συντελεστής του φόρου ορίζεται σε ποσοστό είκοσι τοις εκατό (20%) επί της αξίας της διαφήµισης που υπολογίζουν τα τηλεοπτικά µέσα ενηµέρωσης, σύµφωνα µε τις κείµενες διατάξεις.

Ο φόρος βαρύνει άµεσα τη διαφηµιζόµενη επιχείρηση ή τον διαφηµιστή που μεσολαβεί και το τιµολόγιο εκδίδεται στο όνοµά του.

Εφόσον το τιµολόγιο εκδίδεται στο όνοµα του διαφηµιστή που µεσολαβεί, αντίγραφο του τιµολογίου µε τη σφραγίδα και την υπογραφή του εκδότη αποστέλλεται στο διαφηµιζόµενο µέχρι το τέλος του επόµενου µήνα από την έκδοση του τιµολογίου.

Στα πιστωτικά τιµολόγια που εκδίδουν τα τηλεοπτικά µέσα ενηµέρωσης πρέπει να αναγράφονται και οι αριθµοί των σχετικών τιµολογίων.

Τον ειδικό φόρο εισπράττουν τα τηλεοπτικά µέσα ενηµέρωσης και αποδίδουν στο ∆ηµόσιο µε µηνιαίες δηλώσεις που υποβάλλουν στην αρµόδια ∆.Ο.Υ. φορολογίας εισοδήµατος αυτών, µέχρι την εικοστή (20ή) ηµέρα κάθε µήνα, για τα έσοδα από τις τηλεοπτικές διαφηµίσεις του προηγούµενου µήνα.

Τα θέµατα που αφορούν τη βεβαίωση, τον έλεγχο, την παραγραφή του δικαιώµατος του ∆ηµοσίου και την έκδοση καταλογιστικών πράξεων διέπονται από τις διατάξεις που ισχύουν κάθε φορά στη φορολογία εισοδήµατος.

Οι διατάξεις του ν. 2523/1997 (ΦΕΚ 179 Α΄) εφαρµόζονται αναλόγως και στη φορολογία αυτή. Με απόφαση του Υπουργού Οικονοµικών καθορίζεται ο τύπος και το περιεχόµενο της δήλωσης απόδοσης του φόρου της παραγράφου αυτής και κάθε άλλη λεπτοµέρεια ή διαδικασία εφαρµογής των διατάξεών της».

Ενώ, λοιπόν, επιχειρείται νέα μείωση στις αμοιβές των δημοσίων υπαλλήλων μέσω του ενιαίου μισθολογίου, κατάργηση των συλλογικών και κλαδικών συμβάσεων, αύξηση του ΦΠΑ των αγαθών του χαμηλού συντελεστή, αύξηση κατά 20% των τελών κυκλοφορίας των αυτοκινήτων μέχρι και 1,400 κυβικά (και μείωση μέχρι και 40% για άνω των 2.000 κ.εκ.), επιπλέον εισφορές σε «υψηλόμισθους» συνταξιούχους, ιδιωτικοποίηση των εφοριών κλπ, έρχεται η κυβέρνηση του πιο επικίνδυνου πρωθυπουργού της μεταπολίτευσης και καταργεί το νόμο πριν καν τεθεί σε ισχύ!!!

Ειδικότερα, αρχική ημερομηνία για την είσπραξή του είχε οριστεί η 1η Ιουλίου αλλά ο Γιώργος την μετέφερε κατά 3 μήνες, με νέα ημερομηνία την 1η Οκτωβρίου.

Όμως, είναι δυνατόν να φορολογήσει το κεφάλαιο, ο άνθρωπος που ζει και αναπνέει γι'αυτό; Οχι βέβαια!

Έτσι, λοιπόν, ο φερόμενος και ως πρόεδρος της ΣοσιαΛΗστρικής Διεθνούς (είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και μόνο η ονομασία) με αντιπρόεδρο τον ...Νετανιάχου, αποφάσισε να καταργήσει τη σχετική νομοθεσία και επομένως και το φόρο!

Από ότι βλέπετε δε πρόκειται περί κοροϊδίας αλλά περί οργανωμένου εγκλήματος!

Και είναι προφανές πως είναι το μοναδικό μέτρο του Μαΐου που ακυρώθηκε!

Είδατε κάποιο από τα μέτρα κατά των εργαζομένων να ακυρώθηκε;

ΥΓ. Απλά να υπενθυμίσουμε ότι η ACT (Ευρωπαϊκή Ενωση Ιδιωτικών Τηλεοπτικών Σταθμών) μέσω του αντιπροέδρου της και γενικού διευθυντή του Ομίλου ANTENNA, κ. Χαραμή, τόνισε ότι ο φόρος θα «σκοτώσει» την τηλεόραση και θα ωφελήσει εμμέσως τη δημόσια τηλεόραση. Εμείς του έχουμε 4 πολύ ωραίες ερωτήσεις:

1. Τόσα χρόνια που ο βιασμός της ΕΡΤ συντελείται συστηματικά και σκόπιμα για να ωφεληθείτε εσείς (δηλαδή τα ιδιωτικά κανάλια) δεν είδα καμία ανακοίνωση για παραβίαση των συνθηκών του υγιούς ανταγωνισμού;

2. Πόσα χρωστούν στο ΙΚΑ, στην εφορία και γενικά σε Δημόσιους φορείς οι καναλάρχες ρε Χαραμή;

3. Αν σταματήσει η κρατική διαφήμιση (ή μίζα ή επιδότηση σε απλά ελληνικά) πόσα κανάλια θα επιβιώσουν; Ποτέ δε σε ακούσαμε να κάνεις σχετικές δηλώσεις αλλά ούτε και να αναφέρεις και τη διαπλοκή με το κράτος. Γιατί;

4. Πήρες ποτέ θέση για τα μέτρα εναντίων των εργαζομένων που ανακοίνωσε η κυβέρνηση παράλληλα με το φόρο; Οι απολύσεις στα κανάλια; Στο ΑΛΤΕΡ; Η καταστρατήγηση των συμβάσεων;

ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ

"Ακυρώστε την απεργία αλλιώς κλείνω το καθημερινό Βήμα"

2010-09-29T12:39:00.000-07:00

Αυτά ακριβώς ήταν τα λόγια του Παντελή Καψή προς τους εργαζόμενους του ΔΟΛ. Ωμός εκβιασμός και άσκηση τρομοκρατίας της εργοδοσίας ενάντια στους εργαζόμενους του ΔΟΛ, οι οποίοι, φυσικά έχουν μάθει να ζουν με τις φήμες αυτές εδώ και ένα χρόνο.

Επίσης, όπως ενημερωνόμαστε από τις "Τυπολογίες", επίκειται συνάντηση μεταξύ του Μπόμπολα και του Ψυχάρη ώστε συντονισμένα να ασκήσουν ασφαλιστικά μέτρα για να να κηρυχθεί παράνομη και καταχρηστική η απεργία.

Και η απάντηση στο κλίμα τρομοκρατίας έρχεται από την ανακοίνωση της Εργασιακής Επιτροπής του ΔΟΛ:

Συνάδελφοι (-σες),

Αύριο Πέμπτη, 30/9/2010, όλοι οι εργαζόμενοι στον κλάδο απαντούν με 48ωρη απεργία στο ΔΟΛ, ΠΗΓΑΣΟΣ (Πέμπτη 30/9-Παρασκευή 1/10), που κηρύσσουν οι Ενώσεις (ΕΣΗΕΑ,ΕΠΗΕΑ,ΕΣΠΗΤ,ΕΠΗΤ κ.α.) στη γενικευμένη επίθεση της εργοδοσίας που εκδηλώνεται με κυνισμό μέσα από μπαράζ μαζικών απολύσεων.

Σ’ αυτήν την κρίσιμη μάχη για το δικαίωμα στη δουλειά όλων των εργαζομένων, χρειάζεται ο καθένας να είναι ξεκάθαρος και αποφασιστικός. Καμία αυταπάτη ότι οι απολύσεις θα σταματήσουν στους διοικητικούς και δε θα αγγίξουν τους δημοσιογράφους. Αν περάσουν οι μαζικές απολύσεις στους διοικητικούς θα ακολουθήσουν όλοι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι. Αν καταφέρει η εργοδοσία να κερδίσει αυτή τη μάχη ,θα ισοπεδώσει το επόμενο διάστημα το σύνολο των εργασιακών δικαιωμάτων όλων των εργαζομένων.

Τώρα που είμαστε όλοι εδώ, είναι η στιγμή να ενώσουμε τις δυνάμεις μας και να φράξουμε το δρόμο της εργοδοσίας. Τώρα είναι η ώρα να δείξουμε τη μεγαλύτερη αλληλεγγύη, τη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα.

Οι διοικητικοί έχουν ανάγκη τους δημοσιογράφους αυτή την ώρα και οι δημοσιογράφοι με την αλληλεγγύη τους όχι μόνο συμπαραστέκονται στους συναδέλφους τους ,αλλά προστατεύουν και τις δικές τους θέσεις. Και για το επόμενο κρίσιμο διάστημα, μέσα στην καταιγίδα των κυβερνητικών και επιχειρηματικών μνημονίων, χτίζουμε τους πιο αγωνιστικούς δεσμούς για να ακυρώσουμε οποιαδήποτε νέα απόπειρα να μας ξαναπετάξουν στο δρόμο.

Όλοι μαζί έχουμε τη δύναμη. Το έδειξε η μαζική μας παρουσία και αποφασιστικότητα να προχωρήσουμε άμεσα σε κινητοποιήσεις στις Γενικές Συνελεύσεις των προηγούμενων ημερών. Το έδειξε η μαζική παρουσία των συναδέλφων στη σημερινή κινητοποίηση το πρωί, στην είσοδο του συγκροτήματος, που οδήγησε και στην απόφαση για 48ωρη απεργία από τις Ενώσεις μας. Ο αγώνας πλέον διαρκείας σε όλα τα μέσα ενημέρωσης ενάντια στις επιθέσεις είναι μονόδρομος. Ο αγώνας συνεχίζεται και θα κλιμακωθεί τις επόμενες ημέρες με όλα τα μέσα εάν η εργοδοσία επιμείνει στο σφαγιασμό των εργαζομένων.

ΑΥΡΙΟ ΠΕΜΠΤΗ ΚΑΙ ΜΕΘΑΥΡΙΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΑΠΕΡΓΟΙ.

ΑΥΡΙΟ ΠΕΜΠΤΗ ΟΛΟΙ ΤΟ ΠΡΩΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ

Η εργασιακή επιτροπή του ΔΟΛ

ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΔΙΑΔΗΛΩΤΕΣ ΣΕ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ, ΙΣΠΑΝΙΑ, ΙΤΑΛΙΑ, ΙΡΛΑΝΔΙΑ, ΛΕΤΟΝΙΑ, ΕΛΛΑΔΑ!

2010-09-29T11:35:00.000-07:00

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ ΕΕ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ

Για πρώτη φορά έπειτα από χρόνια οι λαοί της Ευρώπης συναντιούνται σε κοινούς, ενωτικούς αγώνες κόντρα στις ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές της ΕΕ και των κυβερνήσεών τους. Οι σημερινές, μεγάλες συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις σε Βρυξέλλες, Ισπανία, Ιταλία, Ιρλανδία, Λετονία και Ελλάδα σηματοδοτούν μια νέα αρχή αντίστασης των λαών της γηραιάς ηπείρου ενάντια στις μονεταριστικές πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες συνθλίβουν τις ζωές των ευρωπαίων πολιτών. Εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές από όλη την Ευρώπη ενώνουν τη φωνή και τις δυνάμεις τους στις Βρυξέλλες, διαμαρτυρόμενοι για τα μέτρα λιτότητας που ακολούθησαν την κρίση του δημοσιονομικού χρέους -την ώρα που η Κομισιόν εισηγείται κυρώσεις για τις δημοσιονομικά «απείθαρχες» χώρες. Ιστορική γενική απεργία και μαζική διαδήλωση στη Μαδρίτη. Συγκεντρώσεις σε Ελλάδα, Ιταλία, Ιρλανδία και Λετονία. Τρίτη ημέρα απεργίας στο δημόσιο τομέα της Σλοβενίας.

Περίπου 100.000 διαδηλωτές, σύμφωνα με τους διοργανωτές, έχουν κατακλύσει την Τετάρτη τους δρόμους των Βρυξελλών, εκφράζοντας την οργή τους για τα μέτρα λιτότητας που έχουν υιοθετήσει οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

Την ώρα που η ογκώδης πορεία βρισκόταν σε εξέλιξη μέσα σε μία «θάλασσα» από σημαίες και με το σύνθημα «όχι στη λιτότητα, προτεραιότητα στην εργασία και την ανάπτυξη», οι βελγικές αστυνομικές δυνάμεις απέκλεισαν την έδρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και «οχύρωσαν» τράπεζες και καταστήματα.

Η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Εργατικών Συνδικάτων, η οποία οργανώνει την πανευρωπαϊκή κινητοποίηση, κάνει λόγο για τη μεγαλύτερη διαδήλωση που έχει πραγματοποιηθεί τα τελευταία χρόνια στην «πρωτεύουσα» της ΕΕ -και συγκεκριμένα μετά το 2001 όταν 80.000 πολίτες είχαν διαδηλώσει στο Βέλγιο ζητώντας «μία πιο κοινωνική Ευρώπη».

«Οι εργαζόμενοι είναι σήμερα στους δρόμους στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα στους Ευρωπαίους ηγέτες: υπάρχει ακόμα καιρός να αλλάξετε κατεύθυνση, να μην επιλέξετε τη λιτότητα» αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία.

Τα ευρωπαϊκά συνδικάτα καλούν τους ηγέτες να μη βιαστούν να μειώσουν τα ελλείμματα με μέτρα λιτότητας και ζητούν να διοχετευτούν οι δημόσιες δαπάνες σε επενδύσεις για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Ο γενικός γραμματέας της Συνομοσπονδίας, Τζον Μονκς, επισημαίνει ότι αυτοί που πλήττονται περισσότερο από την ανεργία και την ανασφάλιστη εργασία είναι οι νέοι, οι οποίοι σήμερα θα βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της ευρωπαϊκής διαμαρτυρίας στις Βρυξέλλες.

Μετά τη διαδήλωση, αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Εργατικών Συνδικάτων θα συναντηθεί με τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοζέ Μπαρόζο και τον προεδρεύων του Συμβουλίου της ΕΕ Ιβ Λετέρμ.

ΕΛΕΝΗ ΠΟΡΤΑΛΙΟΥ- Το έργο της Ανοιχτής Πόλης εγγύηση για τη δράση μας στο μέλλον

2010-09-29T10:59:00.000-07:00

Η Ανοιχτή Πόλη δίνει ενωμένη, με συντροφικότητα και αλληλεγγύη, τον εκλογικό αγώνα, παρουσιάζοντας στον αθηναϊκό λαό το έργο μιας τετραετίας, που δημιουργήσαμε μαζί με τα κινήματα και τους ενεργούς πολίτες.

Η υποψηφιότητά μου εκφράζει το συλλογικό «εμείς» εκατοντάδων μελών και φίλων της δημοτικής μας κίνησης, χωρίς τους οποίους η Ανοιχτή Πόλη θα ήταν ανυπόστατη. Εργαστήκαμε στο Δημοτικό και τα Διαμερισματικά Συμβούλια και πρώτα απ’ όλα στις γειτονιές της Αθήνας, εκεί που οι κοινωνικές αντιστάσεις ενώνονται, ανατρέπουν τη συντηρητική πολιτική στους θεσμούς και κατακτούν νίκες. Συγκρουστήκαμε με ισχυρά οικονομικά συμφέροντα τα οποία λυμαίνονται την πόλη και κερδοσκοπούν σε βάρος του λαϊκού κόσμου και καταφέραμε να κερδίσουμε σε δεκάδες περιπτώσεις.

Στο Δημοτικό Συμβούλιο είμαστε η κύρια αντιπολίτευση στην πλειοψηφία του κ. Κακλαμάνη, αφού η αξιωματική αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τον κ. Σκανδαλίδη, απουσίαζε συστηματικά από το δημοτικό συμβούλιο και εμφανιζόταν στα σημαντικά θέματα –δάνεια, «Καλλικράτης», Μνημόνιο, πόροι κ.λπ.– για να ψηφίσει μαζί με την πλειοψηφία. Σήμερα, το θεσμικό και οικονομικό πλαίσιο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης έχει αλλάξει δραματικά προς το χειρότερο. Η κυβέρνηση, σε συνεργασία με την τρόικα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, συνεχίζει με το Μνημόνιο την ολομέτωπη επίθεση στα εργασιακά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού, βυθίζοντας τη χώρα στην ανεργία, τη φτώχεια και την ύφεση.

Ο «Καλλικράτης» είναι ένα από τα βασικά σημεία του Μνημονίου. Αποτελεί μια βαθιά αυταρχική μεταρρύθμιση γιατί συγκεντρώνει την εξουσία και τις αποφάσεις στα χέρια των εκλεγμένων με ληστρικό πλειοψηφικό σύστημα διοικήσεων, μακριά από τον έλεγχο και τη συμμετοχή των πολιτών. Η αυτοδιοίκηση μετατρέπεται οριστικά σε ετεροδιοίκηση.

Ο «Καλλικράτης» είναι, επίσης, μέρος της κυβερνητικής πολιτικής για πολύ μεγάλες περικοπές δημόσιων κοινωνικών δαπανών, που μεταφράζεται στην υποχρηματοδότηση υπηρεσιών και έργων και την υποστελέχωση δήμων και περιφερειών, με απόλυση σε πρώτη φάση 35.000 εργαζόμενων.

Η ψήφος στις δημοτικές εκλογές μπορεί να γίνει ένα ισχυρό λαϊκό όπλο στους αγώνες κατά του «Καλλικράτη» και του Μνημονίου γενικά και ειδικά στην αυτοδιοίκηση και τον Δήμο Αθηναίων.

Η Ανοιχτή Πόλη παίρνει μέρος στις δημοτικές εκλογές με εμπιστοσύνη στο έργο της τετραετίας που αποτελεί εγγύηση για τη δράση μας στο μέλλον.

Θέλουμε ν’ αποτελέσουμε την εναλλακτική πρόταση στον Δήμο υπέρ του λαού της Αθήνας. Καλούμε τους πολίτες ν’ αποδοκιμάσουν την κυβερνητική πολιτική την οποία υπηρετούν τα δύο ψηφοδέλτια με επικεφαλής τον κ. Κακλαμάνη και τον κ. Καμίνη. Το ψηφοδέλτιο, με επικεφαλής τον σημερινό δήμαρχο κ. Κακλαμάνη, είναι γνωστό για τη νεοφιλελεύθερη και αυταρχική πολιτική του. Πρέπει να τονίσουμε ότι ο κ. Κακλαμάνης, ως πρόεδρος της ΚΕΔΚΕ και ως δήμαρχος Αθηναίων, δεν συγκρούστηκε με την κυβερνητική πολιτική του «Καλλικράτη», του Μνημονίου και της μείωσης κατά 40% των πόρων που οφείλει το κεντρικό κράτος στην αυτοδιοίκηση. Συναίνεσε στην κυβερνητική πολιτική. Το εμφανιζόμενο ως στενά αυτοδιοικητικό ψηφοδέλτιο, με επικεφαλής τον κ. Καμίνη, που στηρίζεται κυρίως από την παράταξη του ΠΑΣΟΚ και τον ίδιο τον πρωθυπουργό, είναι σίγουρο ότι θα κινηθεί αυστηρά στο πλαίσιο των κυβερνητικών επιλογών, πολύ περισσότερο που ο κ. Παπανδρέου αποδίδει στις αυτοδιοικητικές εκλογές δημοψηφισματικό χαρακτήρα υπέρ της πολιτικής του. Δηλαδή, η ψήφος στο ψηφοδέλτιο του κ. Καμίνη θα πιστωθεί υπέρ της τρόικας και της κυβέρνησης.

Και τα δύο αυτά ψηφοδέλτια θα οδηγήσουν τις κοινωνικές υπηρεσίες του δήμου και την περιβαλλοντική πολιτική σε μαρασμό καθώς θα αποδεχθούν το κυβερνητικό πλαίσιο. Ο λαϊκός κόσμος δεν πρέπει να τους δώσει με την ψήφο του εντολή να το κάνουν.

* Η Ελένη Πορτάλιου είναι υποψήφια δήμαρχος Αθήνας, επικεφαλής της παράταξης Ανοιχτή Πόλη.

ΣΤΟΠ ΣΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΚΑΜΙΝΗ

2010-09-29T10:53:00.000-07:00

Το νέο του ρόλο ως "συνήγορος" του ΔΝΤ και των κυβερνητικών μέτρων αποκάλυψε ο κοινός υποψήφιος ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, Οικολόγων Πράσινων και της Δράσης του Στ. Μάνου Γ. Καμίνης. Μιλώντας στην Πρώτη Γραμμή της τηλεόρασης Σκάι τάχθηκε υπερ της ψήφισης νόμου ώστε να μπαίνουν όρια στις συγκεντρώσεις στο κέντρο της Αθήνας. Λίγο πολύ υποστήριξε ότι το "δικαίωμα της διαδήλωσης" σταματά εκεί που αρχίζει η "επιχειρηματική ελευθερία" και η ελευθερία "κυκλοφορίας των αυτοκινήτων". Ουσιαστικά ο Γ. Καμίνης τάσσεται υπερ της μεγαλύτερης καταστολής και εναντίον των διαδηλώσεων που θα συγκλονίσουν την Αθήνα -ότι και να γίνει- τους επόμενους μήνες.

Ο Γ. Καμίνης φυσικά και δεν τάχθηκε εναντίον του μνημονίου απλά ψέλλισε κάτι περί "καλύτερης διαπραγμάτευσης" και εναντίον της καλλιέργειας της εντύπωσης ότι "χρήματα υπάρχουν".

You Pay Your Crisis, του Ευκλείδη Τσακαλώτου.

2010-09-19T04:07:00.000-07:00

Μια οικονομετρική έρευνα πρόσφατα έδειξε ότι μια περιοριστική δημοσιονομική πολιτική μπορεί εν δυνάμει να ενισχύσει τους ρυθμούς ανάπτυξης. Αποτέλεσμα που, βεβαίως, άρεσε στους υπεύθυνους οικονομικής πολιτικής στην Κομισιόν και στη χώρα μας. Το επιχείρημα κάτω από τη στατιστική ανάλυση είναι ότι ένα συμμάζεμα των δημοσιονομικών του κράτους ενισχύει την αισιοδοξία των επενδυτών και οδηγεί σε χαμηλότερα επιτόκια και άρα σε αυξημένη επενδυτική δραστηριότητα.

Είναι το ίδιο επιχείρημα που αντιμετώπιζε ο Κέινς καθ΄ όλη τη δεκαετία του ΄30. Μόνο που σε καμία αναπτυγμένη χώρα εκείνης της εποχής δεν εμφανίστηκε μια τέτοια ενεργητική δραστηριότητα από τον ιδιωτικό τομέα ως αποτέλεσμα σφικτών δημοσιονομικών πολιτικών. Δεν έχει διατυπωθεί πειστικό επιχείρημα γιατί στη δική μας δεκαετία μπορούμε να έχουμε καλύτερη εξέλιξη με την εφαρμογή των αποτυχημένων συνταγών του ΄30.

Το σφάλμα δεν είναι στην ίδια την οικονομετρική μελέτη αλλά στην ερμηνεία του αποτελέσματος. Διότι το ερώτημα που τίθεται δεν είναι τι έγινε, κατά μέσον όρο, στο παρελθόν σε διάφορες οικονομίες όταν άσκησαν, κάτω από διάφορες οικονομικές συνθήκες, περιοριστική δημοσιονομική πολιτική. Μετά τον Σεπτέμβρη του 2008 δεν είμαστε σε μια μέση κατάσταση. Σημασία έχει να ερωτηθούμε τι αναμένεται να γίνει ύστερα από μια περιοριστική δημοσιονομική πολιτική σε συνθήκες παγκόσμιας ύφεσης όπου πολλές χώρες εφαρμόζουν παρόμοιες περιοριστικές πολιτικές, όπου οι τράπεζες συνεχίζουν να έχουν προβλήματα και όπου τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις επίσης προσπαθούν να περιορίσουν τα έξοδα για να αντιμετωπίσουν την υπερχρέωσή τους. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο μια περιοριστική δημοσιονομική πολιτική απλώς εντείνει την ύφεση.

Δύο χρόνια μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης έχουμε πολλούς λόγους για να είμαστε ανήσυχοι. Οπως αναγνώρισε την προηγούμενη εβδομάδα κύριο άρθρο των «Νew Υork Τimes», τα προβλήματα του χρηματοπιστωτικού συστήματος δεν αντιμετωπίστηκαν

με θαρραλέο και συντονισμένο τρόπο από τις ισχυρότερες οικονομίες. Ετσι οι μεγάλες τράπεζες αποδεικνύουν μια νέα αύξηση κερδοφορίας πάνω στις ίδιες δραστηριότητες που μας οδήγησαν στην κρίση. Συγχρόνως έχουμε τη συνέχιση των μακρο-οικονομικών ανισορροπιών στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών μεταξύ πλεονασματικών και ελλειμματικών οικονομιών. Και σε σχέση με την Κίνα και τις ΗΠΑ, αλλά και μεταξύ Γερμανίας και των χωρών της Νότιας Ευρώπης. Καθαρή ένδειξη ότι χωρίς μια ριζική αλλαγή στην οικονομική και χρηματοπιστωτική αρχιτεκτονική της ευρωζώνης, το ευρώ απλούστατα δεν αποτελεί βιώσιμο νόμισμα.

Ισως ακόμη πιο ανησυχητικοί είναι οι πολιτικοί συσχετισμοί όπως εξελίσσονται την τελευταία περίοδο. Ο τρόπος με τον οποίο διασώθηκε το τραπεζικό σύστημα μετέτρεψε μια χρηματοπιστωτική κρίση σε μια δημοσιονομική κρίση. Από τη μια μεριά ο θυμός κατά των τραπεζών δεν έχει καταλαγιάσει, από την άλλη ο κόσμος βλέπει ότι οι δαπάνες που ξοδεύτηκαν δεν οδήγησαν σε νέες θέσεις εργασίας, σε περισσότερες κοινωνικές παροχές, σε μεγαλύτερη ευημερία. Με αυτή την εμπειρία δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι στις ΗΠΑ, αλλά και αλλού, οι φορολογούμενοι θα είναι έτοιμοι να χρηματοδοτήσουν νέα πακέτα παρέμβασης σε επόμενα επεισόδια ύφεσης και χρηματοπιστωτικών αναταραχών. Ετσι ίσως αποδειχθεί ότι το μόνο χειρότερο από το να αντιμετωπίσεις μια μεγάλη κρίση μόνο με μια κοινωνικά άδικη διάσωση των τραπεζών, είναι να μην τις σώσεις καθόλου με κανέναν τρόπο!

Είναι δύσκολο, τέλος, να πιστέψει κανείς ότι θα βγούμε από την κρίση χωρίς μια ριζική αλλαγή στο επίπεδο των ιδεών. Στις ΗΠΑ το παιχνίδι χάθηκε από τον Ομπάμα όταν εμπιστεύτηκε την οικονομική πολιτική του σε άτομα που είναι απόλυτα συνδεδεμένα με τις ιδέες αυτές που μας οδήγησαν στην κρίση. Στη χώρα μας το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης δεν μπορεί να εξετάσει με κριτικό πνεύμα τα ιδεολογήματα της φιλελευθεροποίησης, των ευέλικτων σχέσεων εργασίας, της επιχειρηματικότητας.

Οπως έλεγε και ο Κέινς, οι πιο «πρακτικοί» άνθρωποι είναι αυτοί που συνήθως είναι δέσμιοι των πιο ξεπερασμένων ιδεών. Σε μια κρίση ο ρεαλισμός και το πρακτικό πνεύμα δεν αποτελούν προτερήματα. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια ριζικά διαφορετική κατεύθυνση, όπου οι ανάγκες των πολλών για μισθούς, για θέσεις εργασίας και για κοινωνικές δαπάνες θα αποτελούν μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος. Χωρίς μια τέτοια ανατροπή, που βεβαίως δεν θα είναι μόνο στο επίπεδο των ιδεών, απλώς δεν θα βγούμε από την κρίση.

ΠΟΡΤΑ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΗΣ Κ.Ν.Ε.

2010-09-19T03:18:00.000-07:00

"Πρωτοφανή πόρτα "έφαγαν" οι απολυμένοι στα Ελληνικά Γράμματα από το φεστιβάλ της ΚΝΕ. Ο σύλλογός τους, σε μια προσπάθεια να δημοσιοποιήσει το πρόβλημα, έχει ζητήσει παρεμβάσεις σε πολιτικές και άλλες εκδηλώσεις. Απευθύνθηκε και στην οργανωτική επιτροπή του Φεστιβάλ ΚΝΕ Οδηγητή, όπου πήρε την απάντηση ότι η ΚΝΕ και το ΚΚΕ έχουν συνολική απάντηση, στην οποία δεν χωρά ο συγκεκριμένος σύλλογος και γι’ αυτό δεν τους επιτρέπουν κάποια σύντομη παρέμβαση σε εργατικό πάνελ, ούτε καν να μοιράσουν την ανακοίνωσή τους έξω από το φεστιβάλ! Εάν ένα μαχόμενο σωματείο απολυμένων δεν χωρά στην πρόταση του ΚΚΕ, επειδή ίσως δεν ανήκει στο ΠΑΜΕ, τότε ποιος στα αλήθεια χωράει.

Ελπίζουμε ότι πρόκειται για διαδικαστικό γραφειοκρατικο λάθος γιατί οι 94 εργαζόμενοι στα Ελληνικά Γράμματα που έμειναν στο δρόμο και ο αγώνας τους χρειάζονται τη στήριξη και την αλληλεγγύη όλων των δυνάμεων της κοινωνίας που αντιστέκονται στο φασισμό και τον πολιτισμό του τρόμου και φυσικά και του ΚΚΕ που αποτελεί τη μεγαλύτερη οργανωμένη δύναμη. Ο αγώνας τους είναι πέρα από παρατάξεις και κομματικά συμφέροντα.

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας για την Αριστερή Ανασύνθεση του ΣΥΝ

2010-09-18T03:44:00.000-07:00

«Στη σημερινή συγκυρία, με την πλήρη ηγεμονία του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και την επίθεση που έχει εξαπολύσει, επιβάλλεται να προχωρήσουμε στην επανίδρυση του κόμματος στην κατεύθυνση της πολιτικοϊδεολογικής του ενότητας. Η αδυναμία του ΣΥΝ δεν οφείλεται κυρίως στην οργανωτική ανεπάρκεια, αλλά στην έλλειψη σαφούς σχεδίου που (α) θα διαμορφώνει κοινές αξιακές συμπεριφορές, (β) θα μπορεί να συγκινεί τα μέλη του, να τα συνεγείρει και να τα τροφοδοτεί ιδεολογικά και πολιτικά στη σύγκρουση με τη νεοφιλελεύθερη ηγεμονία. Ο ΣΥΝ ως κόμμα πολιτικής και προγραμματικής ενότητας, ό,τι είχε να προσφέρει το προσέφερε. Σύντομα δεν θα αρκεί ούτε απλά η συμμετοχή μας στα κινήματα και στους αγώνες, αν δεν φανούμε ικανοί να συγκροτήσουμε έναν συνεκτικό πολιτικοϊδεολογικό φορέα της σύγχρονης ριζοσπαστικής αριστεράς».

Με αυτές τις καθαρές κουβέντες απευθύνθηκε στα μέλη το Κόμματος στο 6ο έκτακτο Συνέδριο η «Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση» και σήμερα δύο μόλις μήνες μετά, δικαιώθηκε. Είχαμε εγκαίρως προειδοποιήσει τα μέλη του ΣΥΝ ότι η πλειοψηφία της νέας ηγετικής ομάδας όχι μόνο αποδομούσε όλη τη δουλειά τους που είχε γίνει την περίοδο 2004-2008, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ απέκτησε έντονη κοινωνική ταυτότητα και συγκίνησε σημαντικό κομμάτι της νεολαίας και των εργαζομένων, αλλά και ότι οι μετριοπαθείς θέσεις της πλειοψηφίας της ΚΠΕ στο 6ο Συνέδριο προμήνυαν τη δεξιά στροφή του Κόμματος τόσο σε επίπεδο φυσιογνωμίας (ζητήματα Ευρώπης και αριστεράς, εναλλακτικής οικονομικής πολιτικής και χρέους, συνεπή παρουσία στο μαζικό κίνημα, κλπ) όσο και τακτικής/συμμαχιών (υποβάθμιση του ΣΥΡΙΖΑ και των συλλογικών λειτουργιών του, απολιτίκ «άνοιγμα» κορυφής στον σοσιαλιστικό και οικολογικό χώρο).

Είχαμε εγκαίρως προειδοποιήσει ότι η πλειοψηφία της νέας ηγετικής ομάδας είχε σκοπό να διασπάσει τον ΣΥΡΙΖΑ με την κοντόφθαλμη πολιτική της και τις προσωπικές της φιλοδοξίες να «κερδίσει το Κόμμα» και να «πάρει στα χέρια της τον ΣΥΡΙΖΑ», όπως απειλούσε. Είναι χαρακτηριστικός ο κομπασμός και η αλαζονεία στελεχών της σημερινής πλειοψηφίας που αμέσως μετά τη «νίκη» τους στο Συνέδριο μίλαγαν για «επανάσταση των μελών» και άλλα φαιδρά.

Τους είχαμε προειδοποιήσει ότι έρχεται η καταστροφή, ότι βαδίζουν χωρίς σοβαρό πολιτικό σχέδιο και πως μέχρι το Φθινόπωρο θα βρεθούν σε αδιέξοδο.

Δυστυχώς οι μικρές μας δυνάμεις και ο λυσσαλέος πόλεμος που δεχτήκαμε από όλες τις πλευρές κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου, που έγινε μέσα σε κλίμα πόλωσης και ανέξοδου «κομματικού» και «τασικού» πατριωτισμού κατάφεραν να αποδυναμώσουν τη φωνή μας. Μας κατηγόρησαν για «φράξια» του Αλέκου Αλαβάνου επειδή δεν κόψαμε τις γέφυρες με τον πρώην πρόεδρο του Κόμματος, σύντροφοι της τάσης μας δέχθηκαν φραστικές επιθέσεις έξω και πέρα από την κουλτούρα και τα ήθη της δικής μας Αριστεράς.

Όλα αυτά για μας αποτελούν πλέον παρελθόν. Επειδή τώρα είναι η ώρα που ο καθένας μας πρέπει να πάρει τις ευθύνες του:

• Παραμένουμε σταθερά στη δήλωση που έκαναν τα δύο μέλη μας στην ΚΠΕ, ο σ. Βαγγέλης Πιλάλης και η σ. Ράνια Ιωσηφίδου στις 8 του Σεπτέμβρη προκειμένου να υπάρξει μια υποψηφιότητα στην Περιφέρεια Αττικής από τον ΣΥΡΙΖΑ. Γνώμη μας είναι ότι η υποψηφιότητα του σ. Αλέκου Αλαβάνου συνεχίζει να πληροί τις πολιτικές προϋποθέσεις και γιʼ αυτό θα πρέπει να υποστηριχθεί από τον ΣΥΝ με νέα απόφαση της ΚΠΕ που θα ακυρώνει την ολέθρια επιλογή Μητρόπουλου ως επικεφαλής.

• Καλούμε την ιστορική ηγεσία του κόμματος να πάρει ενωτικές πρωτοβουλίες προκειμένου να σωθεί ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Καλούμε τους συντρόφους Παναγιώτη Λαφαζάνη, Γιάννη Δραγασάκη , Νίκο Χουντή να ξεπεράσουν προσωπικές και πολιτικές πικρίες και με την εμπειρία τους να βρουν το ελάχιστο επίπεδο συνεννόησης, ώστε να αντιστραφεί το νοσηρό κλίμα που έχει δημιουργηθεί από σωρεία λανθασμένων επιλογών της σημερινής ηγετικής ομάδας, οι οποίες οδηγούν την Ανανεωτική και Ριζοσπαστική Αριστερά με μαθηματική ακρίβεια στη διάλυση και τον κατακερματισμό της.

• Καλούμε την φυσική ιστορική ηγεσία του ανανεωτικής-ευρωκομμουνιστικής αριστεράς τον σ. Γιάννη Μπανιά αλλά και τους ηγετικούς εκφραστές των λοιπών συνιστωσών εκτός του Μετώπου του ΣΥΡΙΖΑ να αντιληφθούν ότι την επόμενη μέρα θα έχουν δύο μόνο επιλογές : είτε την οργανωτική ενσωμάτωσή τους σε έναν συρρικνωμένο και πολλαπλά ηττημένο ΣΥΝ που δεν θα μπορεί να συμβάλει σε οποιοδήποτε σοβαρό ανασυνθετικό σχέδιο της αριστεράς είτε την επιστροφή τους στο μοναχικό δρόμο της μικροκομματικής αριστερής επιβίωσης.

• Καλούμε τον σ. Μανώλη Γλέζο να συνδράμει με την πολύτιμη πείρα του στο ξεπέρασμα της κρίσης.

• Καλούμε τον σ. Πρόεδρο Αλέξη Τσίπρα να δει καθαρά την πραγματικότητα μακριά από τις τεχνικές της μικροεξουσίας που του εισηγούνται είτε ιστορικά αποτυχημένοι σύμβουλοι είτε άπειροι επίδοξοι εραστές της.

• Καλούμε τον σ. Αλέκο Αλαβάνο να απευθυνθεί στα χιλιάδες μέλη του ΣΥΝ και να ζητήσει μια ηχηρή συγνώμη για το γεγονός της μη δημόσιας στήριξης του κόμματός του στις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009 και να δεσμευθεί για το πολιτικό και προγραμματικό πλαίσιο που θα στηρίξει.

• Καλούμε τις δυνάμεις που συναποτελούν το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής να κατανοήσουν ότι οι ιστορικές συνθήκες που ζούμε δεν επιτρέπουν πειράματα «καθαρότητας γραμμής» ακόμα και αν γίνονται με καλύτερους ιδεολογικοπολιτικούς και υλικούς όρους σε σχέση με το παρελθόν.

Για εμάς η ενότητα του υπαρκτού ΣΥΡΙΖΑ προέχει της περιβόητης συνάντησης με τον σοσιαλιστικό χώρο. Για αυτό τι θέμα είχαμε συγκρουστεί και με τον Αλέκο Αλαβάνο όταν ήταν Πρόεδρος του ΣΥΝ. Σε αυτήν την θέση εμμένουμε και ελπίζουμε να γίνει έστω και την τελευταία ώρα κατανοητή από το σύνολο της ηγεσίας του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ.

ΜΕΤΩΠΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΕΥΡΕΙΑ ΣΥΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΕΛEYΘΕΡΗ ΑΤΤΙΚΗ»

2010-09-18T03:35:00.000-07:00

Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής για την ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΤΤΙΚΗ καλεί σε Ανοικτή Σύσκεψη για την προετοιμασία της εκλογικής καμπάνιας στην Περιφέρεια Αττικής την Τρίτη 21 Σεπτεμβρίου 2010 στις 18.30 στο ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ της ΑΣΟΕΕ. (Πατησίων και Δεριγνύ)

Στον αέρα 4.000 εργαζόμενοι της «Ατλάντικ»

2010-07-16T10:19:00.001-07:00

Αίτηση για υπαγωγή στη διαδικασία συναλλαγής του Άρθρου 99 του πτωχευτικού κώδικα κατέθεσε η αλυσίδα super market «Ατλάντικ», καθώς η εταιρεία αντιμετωπίζει σημαντικά προβλήματα αποπληρωμής των υποχρεώσεων της προς τους προμηθευτές.Πλέον οι μετοχές της εταιρείας μπαίνουν σε καθεστώς επιτήρησης. Το αίτημα της εταιρείας θα εκδικασθεί από το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών.

Η εταιρεία απασχολεί περίπου 4.000 εργαζόμενους και αριθμεί 150 με 160 υποκαταστήματα και όπως αναφέρει στην ανακοίνωσή της «η ενέργεια αυτή κρίνεται απαραίτητη για τη διασφάλιση της ομαλής λειτουργίας της εταιρείας και της ευόδωσης των προσπαθειών που καταβάλλονται, ώστε να συνεχιστεί αδιάλειπτα η λειτουργία της, με στόχο τη μείωση του κόστους και την εξοικονόμηση ρευστότητας ώστε να υλοποιηθεί το αναπτυξιακό της πρόγραμμα».

Πλέον οι μετοχές της εταιρείας μπαίνουν σε καθεστώς επιτήρησης.

Σημειώνεται ότι το άρθρο 99 δεν είναι άλλο από το παλιό άρθρο 44, που είχε απασχολήσει στο παρελθόν την κοινή γνώμη με την ένταξή Ποδοσφαιρικών Ανώνυμων Εταιρειών, όπως της ΑΕΚ και του Άρη.

Στην εν λόγω διαδικασία έχουν ενταχθεί στο παρελθόν και άλλες εταιρείες, εκ των οποίων αρκετές δεν κατάφεραν να αντιστρέψουν την κατάσταση και έτσι οδηγήθηκαν σε κλείσιμο.

ΕΚΑΝΑΝ Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

2010-07-16T10:17:00.000-07:00

Ο παλιός εργατοπατέρας και νυν πρόεδρος της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής Χ. Πολυζωγόπουλος έδωσε με δήλωσή του το στίγμα της νέας, τριετούς ΕΓΣΣΕ (Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας), λέγοντας: «Χαιρετίζω την υπογραφή της ΕΓΣΣΕ ως πράξη ευθύνης που λαμβάνει σοβαρά υπόψη τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες της χώρας και της κοινωνίας. Η συμφωνία θα συμβάλλει στο άθροισμα προσπαθειών, δυνάμεων και δυνατοτήτων, ώστε να βγει η χώρα από την πολύπλευρη κρίση και να προστατευθούν τα συμφέροντα και του κόσμου της μισθωτής εργασίας».

Ο Πολυζωγόπουλος αδιαφορεί εντελώς για το περιεχόμενο της ΕΓΣΣΕ. Μένει στην πολιτική της σημασία. Το σύστημα έχει ανάγκη το καλό κλίμα ανάμεσα στη ΓΣΕΕ και τον ΣΕΒ, ώστε να λειτουργήσει –όσο μπορεί να λειτουργήσει– σαν ανάχωμα σε ανεξέλεγκτες ταξικές διεργασίες.

Στο ίδιο μήκος κύματος ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δ. Δασκαλόπουλος σημείωσε στην αρχή της δήλωσής του, ότι «οι κοινωνικοί εταίροι τίμησαν σήμερα την παράδοση συνευθύνης και ωριμότητας που υπηρετούν εδώ και χρόνια», για να περάσει αμέσως μετά στο φτύσιμο: «Συνυπογράφουμε μια νέα Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, η οποία αποτυπώνει τη βούληση του ιδιωτικού τομέα -που παραμένει ζωντανός- να προστατεύσει το εισόδημα των εργαζομένων του. Συμφωνήσαμε σε μέτρα – ασπίδα απέναντι στην κρίση που βιώνει η οικονομία και η κοινωνία μας λόγω της χρεοκοπίας του Δημοσίου».

Ποια είναι τα «μέτρα-ασπίδα»; Αύξηση 0% για ενάμιση χρόνο (το 2010 και το μισό 2011). Αύξηση 1,5% (πληθωρισμός ευρωζώνης) την 1.7.2011 και άλλο 1,7% την 1.7.2012! Αυτά είναι τα «μέτρα-ασπίδα». Με τον πληθωρισμό να τρέχει τον Ιούνη με 5,2% και να ετοιμάζεται να σκαρφαλώσει στο 7% (και βλέπουμε), μετά τις νέες αυξήσεις σε ΦΠΑ και ειδικούς φόρους κατανάλωσης. Και να ετοιμάζεται για νέο άλμα το 2011, μετά την (προβλεπόμενη από το Μνημόνιο) μεταφορά στον κανονικό συντελεστή (23%) του 30% των αγαθών και υπηρεσιών που σήμερα υπάγονται στο χαμηλό συντελεστή (μιλάμε αποκλειστικά για είδη και υπηρεσίες πρώτης ανάγκης). Χωρίς να λογαριάσουμε την έκρηξη της ανεργίας, που επιβαρύνει τα εργατικά νοικοκυριά με τη συντήρηση των άνεργων μελών τους, και της υποαπασχόλησης (εκ περιτροπής εργασία, μερική απασχόληση, διαθεσιμότητες), που πετσοκόβει το εργατικό εισόδημα.

Εντελώς αποθρασυμμένος ο πρόεδρος των καπιταλιστών μίλησε για το «ρεαλισμό» και την «ευαισθησία» που επέδειξε ο ΣΕΒ και τις «επικοδομητικές προτάσεις» που υπέβαλε, χωρίς να παραλείψει να πετάξει τη μπηχτή ότι η συμφωνία θα είχε γίνει τον Ιούνη «αν δεν είχε μεσολαβήσει το γνωστό επικοινωνιακό κομφούζιο, που δεν οφείλεται βέβαια στον ΣΕΒ».

Ο ΣΕΒ έχει κάθε λόγο να πανηγυρίζει, αφού κατάφερε να υπογράψει τριετή σύμβαση (για πρώτη φορά) με μηδενικές στην πραγματικότητα αυξήσεις, ενώ έχει ήδη στο «σακούλι» του τις νέες ρυθμίσεις για την αμοιβή των νέων με μισθό και μεροκάματο κάτω από τα βασικά και τη «μαθητεία», πέρα απ’ όλα τα άλλα που κατέκτησε με το εργασιακό νομοσχέδιο του Λοβέρδου (πριν υπογραφεί το Μνημόνιο). Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, όμως, γιατί πανηγυρίζει;

Ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο, η ΓΣΕΕ εξέδωσε μια πανηγυρική ανακοίνωση, που μόνο τη λέξη «θρίαμβος» δεν αναφέρει. Σταχυολογούμε χαρακτηριστικές εκφράσεις: «Είμαστε η ΜΟΝΑΔΙΚΗ χώρα, η μοναδική Συνδικαλιστική οργάνωση που μέσα σε τέτοιες συνθήκες δανεισμού, διεκδικήσαμε, ΚΑΤΑΚΤΗΣΑΜΕ και ΥΠΟΓΡΑΨΑΜΕ Συλλογική Σύμβαση Εργασίας […] Κατακτήσαμε την ΕΓΣΣΕ και επιβεβαιώσαμε για μία ακόμα φορά, τον ιστορικά, προοδευτικό, ταξικό και πολιτικό ρόλο των Συνδικάτων και της ΓΣΕΕ […] Ανατράπηκε και ξεπεράστηκε η απαίτηση και η απαγόρευση για ΜΗΔΕΝΙΚΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ για την 3ετία 2010, 2011, 2012». Με ακόμη μεγαλύτερο θράσος ο Παναγόπουλος δήλωσε, ότι πέτυχαν «ποσοστά αυξήσεων που αμφισβητούν το πνεύμα και το γράμμα του μνημονίου» και αυτό «είναι μια ασπίδα αισιοδοξίας, είναι ένα φως σε αυτό το τούνελ που μας έχει επιβάλει η Τρόϊκα και το μνημόνιο και υλοποιεί βεβαίως η κυβέρνηση»!

Πανηγυρίζουν οι αλητήριοι, ότι κατάφεραν να υπογράψουν σύμβαση και αυτό το ονομάζουν κατάκτηση. Αμφισβήτησε μήπως οποιοσδήποτε καπιταλιστής τη σύμβαση; Οχι. Από τη στιγμή που σύμβαση γίνεται το Μνημόνιο, δεν είχαν κανένα λόγο να μη θέλουν μια τέτοια σύμβαση. Ασε που ο Παπανδρέου άναψε το πράσινο φως γι’ αυτές τις γελοίες αυξήσεις (μιλάμε για αύξηση 20 ευρώ το μήνα, δηλαδή ούτε ένα ευρώ τη μέρα, μετά την πάροδο δυο ετών!), διαβεβαιώνοντας πως αν υπάρξει πρόβλημα με την τρόικα, θα το ρυθμίσει προσωπικά ο ίδιος.

Πανηγυρίζουν ότι «κατοχύρωσαν τον 13ο και 14ο μισθό». Οποιος προλαβαίνει πανηγυρίζει γι’ αυτό. Πρώτα η κυβέρνηση (όταν υπέγραψε το Μνημόνιο, σ’ αυτό το θέμα στήριξε την προπαγάνδα της), τώρα οι εργατοπατέρες. Οποιος, όμως, διαβάσει τη σύμβαση, διαπιστώνει πως ούτε καν αυτό έχουν κατοχυρώσει. Απλά, στο προοίμιο της σύμβασης (δηλαδή σ’ ένα τμήμα που έχει καθαρά το χαρακτήρα ευχολόγιου), αναφέρεται: «Πρωταρχικής σημασίας θέμα συμφωνήθηκε ότι αποτελεί η διασφάλιση των επί δεκαετίες παρεχομένων επιδομάτων εορτών και άδειας (που είναι γνωστά ως 13ος και 14ος μισθός) και η ρητή αποδοχή από τους συμβαλλόμενους ότι τα αποδέχονται ως τακτικές αποδοχές».

Το να αναρωτιόμαστε τι έπρεπε να κάνει η ΓΣΕΕ, οδηγεί σε αυτοπαγίδευση. Αυτή η ΓΣΕΕ δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτ’ άλλο, Μεθοδικά οδηγούσε τα πράγματα σ’ αυτό το σημείο, για να βγει και από πάνω. Με μια άλλη κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα, ριζικά διαφορετική, όλα θα ήταν αλλιώς.

Ανακοίνωση της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ με αφορμή την υπογραφή της ΕΓΣΣΕ

2010-07-16T10:14:00.000-07:00

«Τώρα, χωρίς να χαθεί άλλος χρόνος, αποδυναμώστε τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, γυρίστε την πλάτη στην πλειοψηφία της ΓΣΕΕ. Αν το συνδικαλιστικό κίνημα δεν απαλλαγεί από το βάρος του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, θα οδηγείται από ήττα σε ήττα.

Κόφτε το "δεξί" χέρι της κυβέρνησης και των εργοδοτών και εμποδίστε τους να κάνουν την επόμενη προδοσία τους σε βάρος των συμφερόντων της εργατικής τάξης της χώρας μας, όπως αυτήν που έκαναν για πολλοστή φορά συμφωνώντας τη μείωση των μισθών και των ημερομισθίων για τα επόμενα 3 χρόνια τουλάχιστον κατά 6% ετησίως, την ίδια ώρα που το εργατικό κίνημα δέχεται αλλεπάλληλα πλήγματα.

Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ) συμφώνησε με τον ΣΕΒ για τα επόμενα 3 χρόνια αυξήσεις
όχι με βάση τις ανάγκες μας και τον πλούτο που παράγουμε, ούτε καν στο ύψος του πληθωρισμού στην Ελλάδα που τρέχει τώρα με 6%, αλλά με βάση τον ευρωπαϊκό πληθωρισμό που είναι 0,6%, με το γελοίο επιχείρημα ότι έτσι πλήττεται το μνημόνιο.

Εχει κάθε λόγο ο ΣΕΒ να τρίβει τα χέρια του από ικανοποίηση.

Το μνημόνιο που συμφώνησε η κυβέρνηση προβλέπει πάγωμα μισθών τουλάχιστον για μια 3ετία. Η κυβέρνηση δήλωσε ότι αν μόνοι τους οι "κοινωνικοί" εταίροι δε συμμορφωθούν με το μνημόνιο, θα το έκανε η ίδια νομοθετώντας.

Η ΓΣΕΕ όχι μόνο συμφώνησε το πάγωμα των μισθών, αλλά στην ουσία παραιτήθηκε από κάθε αγώνα για την προστασία του εισοδήματος των εργαζομένων χάριν της ανταγωνιστικότητας, δηλαδή την αύξηση των κερδών του μονοπωλιακού κεφαλαίου.

Εργαζόμενες - Εργαζόμενοι

Η ηγεσία της ΓΣΕΕ για μια ακόμα φορά με τη στάση της και με τις πράξεις της δείχνει ότι αποτελεί γερό στήριγμα της κυβέρνησης, της εργοδοσίας στο συνδικαλιστικό κίνημα. Αποδέχεται τη λογική ότι για τη σημερινή κατάσταση ευθύνονται οι μεγάλοι μισθοί και τα δικαιώματα των εργαζομένων, όπως λένε η κυβέρνηση, η τρόικα και ο ΣΕΒ και όχι τα κέρδη των καπιταλιστών, για αυτό και συμφωνεί μαζί τους στη μείωση των μισθών. Με τη συμφωνία αυτή διευκολύνει την κυβέρνηση και τους εργοδότες να κάνουν όσο γίνεται πιο φτηνή την εργατική δύναμη, φορτώνοντας την κρίση και τις συνέπειές της όχι στους καπιταλιστές που ευθύνονται για αυτή, αλλά στους εργαζόμενους.

Ούτε βήμα πίσω από την απαίτησή μας την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία που τη δημιούργησε. Η εργατική οικογένεια οδηγείται σε μεγάλες στερήσεις και φτώχεια για να βγει η καπιταλιστική εργοδοσία αλώβητη από την κρίση, για να συνεχίσει να συγκεντρώνει όλο και περισσότερα κέρδη.

Ούτε βήμα πίσω από τη δράση για την απόσπαση ουσιαστικών αυξήσεων στους κλάδους παρά την υπονόμευση από την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ. Καλούμε τα συνδικάτα να καταγγείλουν αυτή την αισχρή συμφωνία και να παλέψουν για ουσιαστικές αυξήσεις.

Ούτε βήμα πίσω από την πάλη για την ικανοποίηση των σημερινών σύγχρονων αναγκών μας, για σταθερή και μόνιμη δουλειά, για δημόσια αποκλειστικά Παιδεία και Υγεία, για ελεύθερο χρόνο και ξεκούραση, αξιοποιώντας για αυτό τον αμύθητο πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι της χώρας μας και τον καρπώνονται τα παράσιτα οι καπιταλιστές.

Καλούμε κάθε τίμιο συνδικαλιστή, κάθε συνδικαλιστική οργάνωση να διαχωρίσει τη θέση της από την πλειοψηφία της ΓΣΕΕ. Να παλέψει για την ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος.

Εργαζόμενες - Εργαζόμενοι

Ο πόλεμος των εργοδοτών, της κυβέρνησης και των διεθνών ιμπεριαλιστικών οργανισμών (ΕΕ - ΔΝΤ κλπ.), με τη στήριξη των φιλοκαπιταλιστικών ηγεσιών στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ σε βάρος των δικαιωμάτων μας συνεχίζεται και θα συνεχιστεί ακόμα πιο αιματηρός και αδυσώπητος. Ετοιμάζουν και άλλα μέτρα πιο σκληρά σε βάρος των εργαζομένων.

Για αυτό οργανωθείτε σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε γιαπί και υπηρεσία με επιτροπές αγώνα, με σωματειακές επιτροπές, στα ταξικά συνδικάτα. Αναδείξτε τους δικούς σας εκπροσώπους.

ΣΥΣΠΕΙΡΩΘΕΙΤΕ, ΔΥΝΑΜΩΣΤΕ ΤΟ ΠΑΜΕ - ΔΩΣΤΕ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΑΣ».

Όλοι στην πανεργατική πανελλαδική απεργία της Πέμπτης 8/7

2010-07-07T10:54:00.001-07:00

Απεργιακή προσυγκέντρωση, Πέμπτη, 8/7, Προπύλαια, 9:30 π.μ. Συγκέντρωση στην πλατεία Κλαυθμώνος, 10:00 π.μ.

Καλούμε τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους συνταξιούχους, τους νέους και τις νέες σε παλλαϊκή συμμετοχή στην πανεργατική πανελλαδική απεργία της Πέμπτης 8/7.
Το κυβερνητικό ασφαλιστικό εργασιακό νομοσχέδιο που γυρίζει το ρολόι της ιστορίας στη χώρα μας 100 χρόνια πίσω και επιβάλλει τον κοινωνικό και εργασιακό μεσαίωνα δεν πρέπει να περάσει. Μπορούμε να τους σταματήσουμε. Όλοι και όλες στους δρόμους!

Αθήνα 06/07/2010
ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΑΠΕΡΓΙΑ!

2010-07-07T10:45:00.001-07:00

ΠΕΜΠΤΗ 8 ΙΟΥΛΙΟΥ
ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ-ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ-ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ!
ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ, 10:00 π.μ.
ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΟΡΕΞΕΙΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ!
ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ, Ο ΜΟΝΟΣ ΦΡΑΓΜΟΣ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ!
ΚΑΤΩ ΤΑ ΕΦΙΑΛΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑΣ
ΚΑΙ ΤΩΝ ΝΤΟΠΙΩΝ ΥΠΗΡΕΤΩΝ ΤΗΣ!
ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑΣ,
ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ, ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!
Ο ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ
ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!

Πού το πάει λοιπόν η Πρωτοβουλία;

2010-07-07T09:19:00.000-07:00

Αφορμή για αυτό το σχόλιο στάθηκε η δημοσίευση της απάντησης του Π. Παπακωνσταντίνου στην Συνέντευξη τύπου της Πρωτοβουλίας για τον διάλογο και την Κοινή Δράση της Αριστεράς. Εν αναμονή της λοιπής παρουσίασης των ομιλιών από την ΕΟΣ (που ως γνωστόν παρουσιάζει μανιωδώς κάθε επεισόδιο ψυχικού κλονισμού του ρετιρέ της Κουμουνδούρου), μπορούμε να κάνουμε κάποια πρώτα σχόλια:
Συγκινητική ήταν η παρουσία του Ν. Βούτση και του Χ. Παπαδόπουλου από την ντριμ τιμ της ΠΓ της ΚΠΕ του ΣΥΝ. Με έκδηλα τρομαγμένο βλέμμα για το πού το πάνε οι μπαγάσες (όχι οι εμπνευστές, οι άλλοι)… Συνεπικουρούμενοι από τον εμφανώς ζοριζόμενο Γ. Μπανιά, καθότι η πολυετής αναγνώρισή του ως μεγάλου τροχονόμου, συνομιλητή των όλων, συντονιστή των πάντων, γνώστη ορατών τε και αοράτων, προγνώστη του σύμπαντος, συνδετικού κρίκου, ψυχή της ενότητας, φωνή της συναίνεσης, διδάσκαλου της τακτικής κλπ κλπ, τίθεται εν αμφιβόλω.
Επαναστατική ήταν η παρουσία του Αριστερού Ρεύματος. Τόσο με τον Γ. Καλομοίρη στο πάνελ, όσο και με σύμπασα παρούσα την ηγεσία του Ρεύματος. Για πρώτη φορά (και σίγουρα όχι τελευταία) αυτό το ρεύμα διαφοροποιείται τόσο έντονα από τα στενά κομματικά όρια. Εμμέσως πλην σαφώς ο Π. Λαφαζάνης αποδέχεται ότι ο ΣΥΝ πάει για απόσυρση και ετοιμάζεται ποικιλοτρόπως.
Η δημιουργία του http://www.iskra.gr/ (για να σηματοδοτηθεί και η επιστροφή στον επαναστατικό μαρξισμό), η υποστήριξη της κίνησης της Πρωτοβουλίας, η πύκνωση διεργασιών εκτός του επίσημου ΣΥΝ, είναι βήματα που ποτέ το ρεύμα Λαφαζάνη δεν είχε τολμήσει. Οι γνωρίζοντες ψιθυρίζουν για συστηματική εκκαθάριση των στελεχών του Ρεύματος από τις κρίσιμες θέσεις του μετασυνεδριακού μηχανισμού, ενώ οι προσυνεδριακές κόντρες έχουν ραγίσει το γυαλί της ψυχικής άμα και πολιτικής ενότητας. Πάντως η πληροφορία ότι ο Βούτσης θα μετασχηματίσει το http://www.pravda.gr/ σε ηλεκτρονική πλατφόρμα απόκρουσης της αποκλίνουσας πορείας του Ρεύματος, προς το παρόν διαψεύδεται.
Βιτριολική ήταν η φυσική απουσία του Αλέκου. Διευκόλυνε την παρουσία του Λαφαζάνη. Λέμε όμως φυσική απουσία, διότι το πνεύμα του επάρατου επλανάτο απειλητικά επί του χώρου. Όπως πολύ σωστά παρατήρησε ο φίλος και συμπροβοκάτορας Σώτος Τριανταφύλλου σε σχόλιο του στην προηγούμενη ανάρτηση, το άλογο κινείται σε δεύτερο χρόνο σε μια σωστά αναπτυσσόμενη παρτίδα. Ο δε πύργος κινείται σε τρίτο ή τέταρτο, σίγουρα μετά το άλογο και πάντως μετά τον αξιωματικό. Εξ ου και η ΚΟΕ όπως και το λοιπό επίσημο Μέτωπο Α-Α απουσιάζει από τις υπογραφές, αν και η πρότασή τους ελάχιστα διαφέρει στις πρώτες τακτικές κινήσεις από την Πρωτοβουλία. Όμως μια ανεπαισθήτως άκομψη συμπεριφορά του περιβάλλοντος Αλέκου απέναντι στους τροτσκιστές συμμάχους του, πιθανά να σπείρει αφορμές διάρρηξης του αρραγούς Μετώπου Α-Α (και δεν είναι ώρα για τέτοια).
Οι λοιπές υπογραφές (πλην της θρυλικής πάλαι ποτέ ΚΝΕ) ποικίλουν από «ελεύθερα ιόντα που τα ελκύει η συγκυρία» (καταπώς τα απεκάλεσε εύστοχα ο Σώτος), μέχρι υπαρκτές και σημαίνουσες διαφοροποιήσεις στη συμμαχία του Σύριζα των προθύμων (πχ ΑΚΟΑ). Σε κάθε περίπτωση όμως οι φυγόκεντρες τάσεις είναι υπαρκτές και ισχυροποιούνται παντού.
Η Πρωτοβουλία ξεκίνησε από το τμήμα του ΝΑΡ που αμφισβητεί τα λαμπρά αποτελέσματα του τρίτου πόλου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και το κεκτημένο της Ανταρσύας. Ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου με το διαχρονικά απαράμιλλο ύφος του απάντησε στο «πού το πάει η πρωτοβουλία;» με το πολύ σαφές και πολιτικό «όπου εσείς το πάτε»… Μας θύμισε τις μέρες που μεγαλουργούσε στα φοιτητικά αμφιθέατρα. Η πλειοψηφική πτέρυγα του ΝΑΡ που έχει και την ευθύνη της επίσημης έκφρασης, από τη μια πιέζεται, από την άλλη έχει γίνει τούρμπο με την συνιστώσα Π.Π. Δεν μπορεί όμως να κάνει και πολλά διότι η συνιστώσα Π.Π. αφενός εκφράζει μια πραγματική ανάγκη, αφετέρου στηρίζεται από αφανή καθοδηγητή. Γεγονός είναι ότι το ΝΑΡ πρέπει σύντομα να καταλήξει, αλλιώς η Ανταρσύα θα καταντήσει σαν το Σύριζα, και ο Άγγελος θα βρεθεί στην ίδια και χειρότερη θέση με τον Αλέξη: να αποκρούει διασταυρώμενα πυρά.
Ποια είναι τα όρια της Πρωτοβουλίας; Ο κίνδυνος να εξαντληθεί ως κόλπο του αφανούς καθοδηγητή της. Μοιάζει με ριγιούνιον 20 χρόνια μετά, ενώ ανακάλυψε την Κοινή Δράση και τον Διάλογο 10 χρόνια μετά τον Χώρο διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς που κατέληξε στον Συριζα. Θα παραβίαζε δηλαδή πόρτες ανοικτές στο βαθμό που δεν συσπείρωνε ένα καινούριο και πραγματικά ευρύ φάσμα προσωπικοτήτων της αριστεράς.
Οι εμπνευστές της Πρωτοβουλίας θα τραβήξουν το σκοινί μέχρι να σπάσει, βλέποντας και αποσκοπώντας σε νέα «υποκείμενα» ή «μέτωπα», ή θα την χρησιμοποιήσουν για καινούριες ισορροπίες στα υπαρκτά κόμματα και σχήματα; Ιδού το κεντρικό ερώτημα για μια ακόμη συνωμοσία που έκανε δημόσια πρώτη στην ΕΣΗΕΑ.
Το κρίσιμο στοίχημα που παίζεται σήμερα στην αριστερά δεν είναι αν ο Αλαβάνος κάνει κόμμα, αν το ΝΑΡ μετατοπιστεί, ή αν η ΚΟΕ θα φύγει από τον Συριζα. Το κρίσιμο είναι το τι θα κάνει το ρεύμα Λαφαζάνη, και αν αυτό σε δεύτερο χρόνο επιταχύνει εξελίξεις στον χώρο του ΚΚΕ. Αυτό προφανώς είναι κατανοητό στο Μέτωπο Α-Α. Δεν νομίζω ότι είναι κατ’ αυτόν τον τρόπο κατανοητό στην μετωπική συνιστώσα του ΝΑΡ. Για το Μέτωπο Α-Α μετράει πολύ περισσότερο το Αριστερό Ρεύμα, παρά ο εξωκοινοβουλευτικός χώρος, ακόμη κι αν αυτός συσπειρώνει κάμποσους πρώην αποσκιρτήσαντές του.
Το κλειδί επομένως των όποιων εξελίξεων στον Συριζα, δεν είναι στον Ριζα, ούτε στον Αλαβάνο, είναι στον ΣΥΝ. Μια ρήξη του Μετώπου Α-Α με τον Συριζα με μόνες προσδοκίες από Ανταρσύα μεριά είναι αυτοκτονική. Επιπλέον οι κατατεθειμένες πολιτικές απόψεις, αντικειμενικά ενώνουν σε σφιχταγκαλιάσματα και ρουφηχτά φιλιά το Μέτωπο Α-Α με το Αριστερό Ρεύμα. Επειδή όμως ο επάρατος Αλέκος έχει φιλοδοξίες, θέτει –και σωστά- την κατεπείγουσα ανάγκη καταγραφής των υπαρκτών διαφοροποιήσεων μικρών και μικρομεσαίων στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή εν κατακλείδι, προσπαθώ να πω ότι οι αυτοδιοικητικές εκλογές θα έχουν πλάκα.
Η αποστασιοποίηση του Ρεύματος δείχνει ότι ο μέγας πρωτομάστορας και μαστροχαλαστής Μπομπ Σφουγκαράκης ή αλλιώς Νίκος Βούτσης, πήγε για ντόρτια κι έφερε ασσόδυο. Για την ακρίβεια παρέλαβε την κηδεμονία ενός προέδρου κόμματος και κοντεύει να τον μετατρέψει σε πρόεδρο αποκόμματος. Φεύγουν από δώ, φεύγουν από κει, αποστασιοπούνται από παραπέρα, σε λίγο θα μείνει μόνο η παρέα του Χριστόφορου, το Κόκκινο και το Ξεκίνημα. Η γραμμή Βούτση -σε αυτή την περίοδο- είναι σαν να προσπαθείς να ιδρύσεις Υπουργείο Ναυτιλίας στην Ελβετία. Μπορεί να φτιαχτεί, αλλά δεν θα φτουρήσει.
Προς το παρόν ο αρχιτέκτονας του ματωμένου συνεδρίου ραδιουργεί ενόψει αυτοδιοικητικών. Σε χρόνο dt έχουν ανακοινωθεί κάμποσα δημοτικά ή περιφερειακά σχήματα, ενώ ο μέγας στόχος είναι να αποκλειστεί ο επάρατος από την Περιφέρεια Αττικής. Στόχος καθόλα ρεαλιστικός εάν η ομάδα έπαιζε με πλήρη και συμπαγή την 11άδα, αλλά δυστυχώς οι μισοί πήραν μεταγραφή για αλλού και οι άλλοι μισοί πάνε να παίξουν όλοι σε θέση αριστερού εξτρέμ. Με μόνους τους προεδρικούς στην άμυνα, στον άξονα και στα δεξιά, η ομάδα θα πάει σφαγμένη σαν την Αργεντινή.
Τελικό συμπέρασμα: Έρχεται και γαμώ τα καλοκαίρια, καλύτερο ίσως κι από το περσινό…

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ ΠΕΜΠΤΗ 04/03 ΣΤΙΣ 6 Μ.Μ.

2010-03-03T12:31:00.000-08:00

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΡΠΑΝΕ ΤΟ ΦΑΪ ΑΠʼ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ κηρύχνουν τη λιτότητα.

Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες.

Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θα ʽρθουν.

-Μπέρτολτ Μπρεχτ

Μέσα στο περιβάλλον της τριπλής επιτήρησης (Κομισιόν, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), η κυβέρνηση ανακοίνωσε τελικά ένα πακέτο μέτρων που οδηγεί στην τελική εξόντωση όλων των εργαζόμενων χωρίς καμία εξαίρεση: μίλησε για μείωση των μισθών από 14 σε 12,4 περικόπτοντας μέρος από το δώρο Πάσχα και Χριστουγέννων καθώς και από το επίδομα αδείας, περικοπή των επιδομάτων στο δημόσιο κατά 12%, πάγωμα των συντάξεων στο δημόσιο το 2010, αύξηση του ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης, αύξηση 20% στα τσιγάρα και στα ποτά, αύξηση της τιμής της βενζίνης 8 λεπτά το λίτρο, μέτρα που σύμφωνα με τις εκτιμήσεις τους θα επιφέρουν 4,8 δις ευρώ καθώς και τη στήριξη της Ευρώπης. Γιʼ αυτό και ο κ. Παπανδρέου ζήτησε τη στήριξη των μέτρων από όλους.

Η στάση της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ είναι τουλάχιστον προκλητική όταν βλέπουμε όλο το επιτελείο της να περιδιαβαίνει την Ευρώπη προσπαθώντας να πείσει ότι είναι διατεθειμένη να πάρει όσο γίνεται πιο σκληρά μέτρα αρκεί να ικανοποιήσει τις διαθέσεις και τις ορέξεις τόσο του διεθνούς κεφαλαίου όσο και των πολιτικών εκπροσώπων τους όπως η Μέρκελ, ο Αλμούνια, ο Μπαρόζο και όλο το σινάφι τους. Εκφράζουν με όλους τους τρόπους την υποτακτικότητά τους και τη διάθεσή τους να κηρύξουν τον πόλεμο στην ελληνική κοινωνία, να οδηγήσουν τους εργαζόμενους σε οριακό σημείο επιβίωσης.

Το πιο σημαντικό είναι ότι δεν θα σταματήσουν εδώ. Περιμένουν, υπολογίζουν, μετράνε ποια θα είναι η αντίδραση του εργαζόμενου κόσμου για να προχωρήσουν σε ακόμα μεγαλύτερη μείωση των μισθών και των συντάξεων, στη συνέχιση του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου, στην ουσιαστική και τυπική κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, στην απελευθέρωση των απολύσεων, στην ολοκληρωτική διάλυση του δημόσιου χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης.

Χωρίς καμία αναβολή λοιπόν είναι η στιγμή που πρέπει να απαντήσουμε. Ο κόσμος της δουλειάς να δείξει επιτέλους ότι η δύναμη βρίσκεται στα χέρια του.

Οι πολλές και διαφορετικές, κατακερματισμένες πρωτοβουλίες δεν είναι χρήσιμες ούτε και αποτελεσματικές. Χρειάζεται ένας ενιαίος συντονισμός που να αγκαλιάζεται από όλους.

Γιατί:

Έχουμε ανάγκη ΕΝΑ μεγάλο κίνημα ενάντια στο κυβερνητικό Πρόγραμμα Σταθερότητας, ενάντια στο ζουρλομανδύα του ευρωπαϊκού Συμφώνου Σταθερότητας.

Καλούμε στο συντονισμό και στην κοινή δράση όλο τον κόσμο της αριστεράς, τους κοινωνικούς αγωνιστές, τους συνδικαλιστές που σέβονται το ρόλο τους, όλους τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες, τους νέους και τις νέες, στη δημιουργία ενός ενιαίου πολιτικού και κοινωνικού μετώπου που θα ανατρέψει αυτές τις πολιτικές.

ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΟΛΑ ΤΑ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΤΩΡΑ

ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ

ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΔΙΚΤΥΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΔΗΛΩΣΗ ΑΛΕΚΟΥ ΑΛΑΒΑΝΟΥ

2010-03-03T12:24:00.001-08:00

- ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, ΥΠΟΤΕΛΗΣ ΣΤΟΥΣ ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΜΠΟΡΟΥΣ ΟΠΛΩΝ ΤΩΝ ΒΡΥΞΕΛΛΩΝ

- Η ΕΛΛΑΔΑ, ΜΕ ΤΙΣ ΑΣΥΛΛΗΠΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ ΓΙΑ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ, ΔΕΝ ΚΟΒΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΥΡΩ – ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΩΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥΣ

- ΜΕΤΩΠΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

- ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Ναι, στην Ελλάδα οξύτατο δημοσιονομικό πρόβλημα υπάρχει.

Ναι, χρειάζονται μέτρα.

Ναι, πρέπει να είναι επείγοντα.

Γιατί η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν βρήκε έστω, συμβολικά, 1 ευρώ να κόψει από τις δαπάνες για εξοπλισμούς; Γιατί όλες οι μειώσεις δαπανών από μισθούς και συντάξεις;

Ναι, να φθάσουμε στο δημοσιονομικό επίπεδο των χωρών της Ευρωζώνης. Η Ελλάδα, όμως, σύμφωνα με τα στοιχεία του Ινστιτούτου της Στοκχόλμης SIPRI, είναι η χώρα της ευρωζώνης με τη μεγαλύτερη κατά κεφαλή δαπάνη για εξοπλισμούς. σε όλο τον κόσμο, μετά τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Έχει τις μεγαλύτερες δημοσιονομικές δαπάνες για εισαγωγή όπλων στην Ευρωζώνη, 7 φορές περισσότερο από την δεύτερη Ισπανία. Έχει τις μεγαλύτερες δημοσιονομικές δαπάνες για την αγορά πολεμικών αεροπλάνων ανά κάτοικο στην Ευρωζώνη, 4 φορές περισσότερα από το δεύτερο, Βέλγιο. Έχει τις μεγαλύτερες εισαγωγές όπλων στην Ευρωζώνη, 5 φορές περισσότερο από την δεύτερη Ιταλία.

Ούτε ένα αεροπλάνο, ούτε ένα πολυβόλο, ούτε καν ένα τουφέκι λιγότερο. Εξοικονόμηση μόνο από μισθούς και συντάξεις.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν επιτίθεται μόνο αδυσώπητα ενάντια στους εργαζόμενους. Τους εξαπατά με κυνισμό.

Αυτή η κυβέρνηση, υποτελής στους κλεπτοκράτες και τους εμπόρους όπλων των Βρυξελλών, δουλοπρεπής απέναντι στο Σύμφωνο Σταθερότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρέπει να φύγει το συντομότερο δυνατό.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι αναγκαίο ένα ΜΕΤΩΠΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ για να υπάρξει στροφή στη χώρα μας πριν πέσει στο γκρεμό. Σε αυτό το ΜΕΤΩΠΟ, μαζί με όλους τους άλλους, θέση έχουν οι φίλοι του ΠΑΣΟΚ, που είδαν το χώρο τους από εγχείρημα κατάργησης του κοινωνικού αποκλεισμού τον πρώτο καιρό του Α. Παπανδρέου να γίνεται φορέας της χειρότερης επίθεσης ενάντια στους εργαζόμενους επί Γ. Παπανδρέου, χειρότερης ακόμα κι από της δεξιάς κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Δημοψήφισμα για το Σύμφωνο Σταθερότητας, που τα άρθρα 121 και 124 δίνουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση τη δυνατότητα να κυβερνά στην Ελλάδα με τα μέτρα που τυπικά ανακοίνωσε το φερέφωνο της, η κυβέρνηση Παπανδρέου, χωρίς να έχει καμία δημοκρατική νομιμοποίηση ακόμα κι από το εκλογικό της πρόγραμμα.

Αθήνα, 3 Μαρτίου

2010-03-03T06:49:00.001-08:00

ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΑΒΑΝΟΣ

2010-02-08T08:43:00.000-08:00

Το κείμενο που παρουσίασε ο Αλέκος Αλαβάνος το μεσημέρι στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ

ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

• ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΜΕ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

• ΓΙΑ ΕΝΑ «ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ»

Στις σημερινές συνθήκες «επιτροπείας» της χώρας από τις Βρυξέλλες και τους κερδοσκόπους των «αγορών», γίνεται ακόμα επιτακτικότερη ανάγκη απ’ ότι μέχρι σήμερα η παρουσία και δράση μιας ριζοσπαστικής αριστεράς που θα αξιοποιήσει, θα διευρύνει, θα αναπτύξει εκείνα τα χαρακτηριστικά που, τα τελευταία χρόνια, την έκαναν, σε κάποιες στιγμές, να πρωταγωνιστεί στις εξελίξεις.

Η ριζοσπαστική αριστερά...

στήριξε και εξέφρασε αυθεντικά κινήματα του λαού και της νεολαίας. Το κίνημα για το άρθρο 16 σήμανε την αρχή του τέλους της κυβέρνησης της ΝΔ με την κατάρρευση της συνταγματικής αναθεώρησης. Ο Δεκέμβρης της μαθητικής νεολαίας έφερε έναν απελευθερωτικό άνεμο από την Ελλάδα στην Ευρώπη, μέχρι και τα πέρατα του πλανήτη. Γνήσια κινήματα «από τα κάτω» για τους δημόσιους χώρους και για την προστασία του περιβάλλοντος έφεραν σε πολλές περιπτώσεις αποτελέσματα.

Οι εργαζόμενοι που βρέθηκαν να αγωνίζονται για τη δουλειά και τη ζωή τους και οι αγρότες που βγήκαν στα μπλόκα για να υπερασπιστούν την ύπαρξη τους, ξέρουν ότι μπορούν να υπολογίζουν στην υποστήριξη και την αλληλεγγύη της αριστεράς. Με πρωτοβουλίες της ριζοσπαστικής αριστεράς τα ζωντανά κινήματα εμφανίστηκαν και βρήκαν θερμή στήριξη μέσα στην γκρίζα αίθουσα του Κοινοβουλίου.

Αυτά είναι τα «εγκλήματα», που δεν μας συγχώρησε ποτέ το σύστημα. Εμείς θα τα ξανακάνουμε, και μάλιστα με την ένταση που απαιτεί η εποχή. Μπορούμε. Έχουμε διδαχθεί από τις επιτυχίες και τις αποτυχίες. Γνωρίζουμε πια πώς να διαμορφώνουμε την ημερήσια διάταξη της πολιτικής ζωής. Νοιώθουμε σιγουριά από την εκπληκτική δημιουργική δύναμη και την πρωτοβουλία που διαθέτει ο κόσμος της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Να βαδίσουμε το δρόμο της αλληλεγγύης, της ρήξης και της ανατροπής.

Έχουμε πλήρη συνείδηση της δίνης στην οποία έχουν φέρει τη χώρας μας οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Οικονομικά, μαζί με άλλες χώρες της περιφέρειας, ο «αδύναμος κρίκος» σε μια Ευρώπη που ολόκληρη παραπαίει στο πλαίσιο μιας παγκόσμιας παρατεταμένης και πολύπλευρης καπιταλιστικής κρίσης. Της πιο οξείας κρίσης που βιώσαμε στη διάρκεια της ζωής μας. Οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής, περιβαλλοντικής, πολιτιστικής.

Στο μεγάλο ιστορικό δίλημμα που επαναδιατυπώνεται με σύγχρονους όρους και δραματικό τρόπο, εμείς επιλέγουμε: Είμαστε με τον κόσμο της εργασίας, με τους φτωχούς, με τους αποκλεισμένους, με όσους αντιστέκονται πολιτικά και ηθικά.

Γνωρίζουμε ότι η ελπίδα για τον λαό δε θα γεννηθεί με τις ευλογίες ή την ανοχή των κυρίαρχων δυνάμεων. Θα αντιμετωπίσουμε, όλοι μαζί ως ριζοσπαστική αριστερά, την επίθεση των διαπλεκόμενων μηχανισμών εξουσίας και πληροφόρησης. Έχουμε τη θέληση να αντισταθούμε στο αυταρχικό κράτος.

Αντιλαμβανόμαστε τον φόβο που τους προκαλεί μια Αριστερά η οποία έχει την ικανότητα να μπλοκάρει με τον στοχασμό και τη δράση της τα γρανάζια του πολιτικού τους συστήματος και να εγκαινιάζει μια νέα, αντικαπιταλιστική οικονομική και πνευματική διαδρομή για τη χώρα.

Nα κατακτήσουμε την πολιτική ηγεμονία

Απέναντι μας έχουμε μια κυβέρνηση η οποία με την στήριξη της αξιωματικής αντιπολίτευσης απέδειξε ότι είναι έτοιμη για κάθε ενδοτισμό στις διεθνείς μαφίες των «αγορών». Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εξαπολύει σήμερα την σφοδρότερη αντιλαϊκή, αντεργατική επίθεση των τελευταίων δεκαετιών.

Στις συνθήκες αυτές χρειάζεται μία αντιπολίτευση και μία συνολική δράση,

Δομική: να αντιπαρατεθούμε με τις δομές, τα στερεότυπα και τις προτεραιότητες του κατεστημένου.

Κινηματική: να ενεργοποιήσουμε την κοινωνία, κρατώντας ανοιχτές τις πόρτες της σε κάθε πρωτοβουλία κριτικής και αντίστασης, χωρίς γραφειοκρατικές υποδείξεις «πολιτικής ορθότητας», κερδίζοντας τη μάχη του δρόμου.

Ενωτική: να συνενώσουμε σ’ ένα ορμητικό δημοκρατικό ποτάμι όλους τους παραπόταμους, τα ρυάκια, τις πηγές αντίστασης σε χώρους δουλειάς, σπουδών και δημιουργίας χωρίς να απαιτούμε πιστοποιητικά αριστερών φρονημάτων, αλληλέγγυοι με όλους όσοι είναι διατεθειμένοι να σταθούν ο ένας πλάι στον άλλον.

Στοχαστική και ανατρεπτική : να προωθήσουμε έναν σαφή στρατηγικό στόχο, ένα πρόγραμμα βαθύτατων αλλαγών, που αμφισβητεί άμεσα και έμπρακτα την θεσμοποιημένη κοινωνική αδικία και στη θέση της να αντιπροτείνουμε μια δημιουργική πορεία ισότητας, δημοκρατίας και αλληλεγγύης. Οραματική : στην προοπτική για τον Σοσιαλισμό του 21ου αιώνα!

Το Σύμφωνο Σταθερότητας είναι ο γόρδιος δεσμός.Καλούμε τις δυνάμεις της εργασίας και της νεολαίας να τον κόψουν.

Όλοι βλέπουμε πια ότι κομβικό στοιχείο για την πορεία της χώρας μας είναι η εφαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας. Η επιλογή της δημοσιονομικής σταθερότητας σε βάρος των αναγκών των εργαζομένων και σε βάρος της ανάπτυξης οδηγεί την οικονομία σε πάγωμα, την κοινωνία στην φτώχεια και την ανεργία, τις γυναίκες στο περιθώριο και την εξάρτηση, τις προσδοκίες της νεολαίας στη ματαίωση.

Καμιά πρόοδος δεν πρόκειται να υπάρξει στη χώρα μας με έναν ευρωπαϊσμό υποταγής στις «αγορές», στους «οίκους αξιολόγησης» και στις Βρυξέλλες. Και καμιά αξιοπρέπεια δεν απομένει σε μια χώρα που μπαίνει με μοιρολατρία και ηττοπάθεια στο καθεστώς «αυστηρής επιτήρησης» που επιβάλλουν οι εντεταλμένοι των αμαρτωλών και εκδικητικών ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ομίλων.

Το κυβερνητικό Πρόγραμμα Σταθερότητας υλοποιεί ακριβώς την γραμμή του Συμφώνου Σταθερότητας.

Μπορούμε εδώ, στην Ελλάδα, όπως και στην Πορτογαλία, την Ιρλανδία, την Ισπανία κι αλλού, να δώσουμε αποφασιστικό πλήγμα στη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Η Ελλάδα δεν είναι μόνη. Μπορεί η μάχη μας ενάντια στους αναξιοπρεπείς, σκληρά ταξικούς, εξοντωτικούς όρους της «επιτήρησης» να εγγραφεί στους στόχους των κοινών ευρωπαϊκών κοινωνικών αγώνων και στις συλλογικότητες, μέσα κι έξω από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, της ευρωπαϊκής ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς.

Το έδειξαν ήδη οι αγρότες, που δίνουν αγώνα ύπαρξης ενώ θα μπορούσαν να αποτελέσουν ζωτικό τμήμα της άλλης ανάπτυξης που χρειάζεται η Ελλάδα κι η Ευρώπη. Το συνειδητοποιούν οι εργαζόμενοι του δημόσιου τομέα που απεργούν στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, τη Γερμανία και αλλού. Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες στον ιδιωτικό τομέα.

Μπορεί αυτή η μάχη μας να δώσει συνέχεια στις προσπάθειες που εκφράστηκαν με το «όχι» των ευρωπαϊκών λαών στο Ευρωσύνταγμα. Μπορεί να ενισχύσει μια προσπάθεια δημιουργίας κοινών μετώπων πάλης με τους εργαζόμενους και την αριστερά των άλλων χωρών, φέρνοντας ένα απελευθερωτικό μήνυμα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Μπορεί να κορυφωθεί με Δημοψήφισμα για την απελευθέρωση της κοινωνίας από τις εντολές του Συμφώνου Σταθερότητας.

ΣΥΡΙΖΑ και δημοκρατία

Το έχουμε βιώσει από πικρές εμπειρίες στην ιστορία του εργατικού κινήματος. Για να υπάρξει ένα απελευθερωτικό εγχείρημα, χρειάζεται ένας χώρος ελευθερίας. Για να πραγματοποιηθεί ένας δημοκρατικός στόχος, χρειάζεται ένα προωθημένο δημοκρατικό και συγχρόνως αποτελεσματικό μέσο.

Είμαστε αποφασιστικά ταγμένοι υπέρ ενός ΣΥΡΙΖΑ πολύπλευρου, ενωτικού, με δημοκρατική συγκρότηση και δημοκρατική λειτουργία.

Γιατί η Δημοκρατία είναι η απεριόριστη δυνατότητα μαζικής, αλλά και ατομικής συμμετοχής στη δράση, τον σχεδιασμό και την υλοποίηση της πολιτικής που θα επιτρέψει την είσοδο στο προσκήνιο όλων εκείνων που αυτή την στιγμή παραμένουν στο περιθώριο απογοητευμένοι.

Γιατί η Δημοκρατία είναι η μόνη προστασία από τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς.

Γιατί μόνο η Δημοκρατία μπορεί να εγγυηθεί σε έναν ευρύ αριστερό χώρο τις συντροφικές σχέσεις των μελών και των φίλων, μπορεί να εγγυηθεί την δημιουργία τοπικών οργανώσεων με πλήρεις ευθύνες, με συλλογικά σώματα που να φέρουν την τελική αρμοδιότητα για τον καθορισμό την πολιτικής μας, όπως είναι και το καθολικό αίτημα του κόσμου της αριστεράς

Απευθυνόμαστε σε όλη την αριστερά

Έχουμε συναντηθεί σε κοινές δράσεις για τα εργασιακά δικαιώματα, για τον αντιμπεριαλιστικό και αντιπολεμικό αγώνα, για το αντιρατσιστικό κίνημα και τις ελευθερίες, για την ειρήνη, με ποικίλες δυνάμεις εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ. Είναι καιρός να συναντηθούμε ξανά, με δυναμισμό, χωρίς προκαταλήψεις σε κοινές πολιτικές δράσεις και σχέδια. Οι προγραμματικές μας θέσεις με αιχμή τα 15 σημεία, ανοιχτές σε συνεχή επικαιροποίηση, προσδιορίζουν τα όρια των συνεργασιών μας.

Είμαστε έτοιμοι να συναντηθούμε με ολόκληρη την ριζοσπαστική αριστερά, με συντρόφισσες και συντρόφους του ΚΚΕ και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που έχουν διαρκή και γόνιμη παρουσία στο κίνημα.

Μπορούμε να συναντηθούμε με τις γυναίκες που αγωνίζονται για τα δικά τους αιτήματα, τα οποία οφείλει η ριζοσπαστική αριστερά να προωθήσει ακόμη περισσότερο.

Μπορούμε να συναντηθούμε με φίλες και φίλους αυθεντικών ριζοσπαστικών οικολογικών πρωτοβουλιών.

Αισθανόμαστε σύντροφοι με ένα πολύ μεγάλο τμήμα του σοσιαλιστικού χώρου που διαφωνεί με τις κεντρικές πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης. Κάθε βήμα αποστασιοποίησης τους από την πολιτική της κυβέρνησης είναι ένα βήμα ουσιαστικής προσέγγισης προς την αριστερά.

Πολιτιστική και ηθική επανάσταση

Αισθανόμαστε περήφανοι γιατί συμβάλαμε, ως ριζοσπαστική αριστερά, ώστε η νεολαία της εποχής μας σε σημαντικό βαθμό να μη είναι γενιά του ατομισμού, του ανταγωνισμού, της παραίτησης, όπως έδειξε η πρόσφατη αγωνιστική της στάση και ιστορία.

Αισθανόμαστε όμως την ανάγκη να δούμε τις δικές μας ευθύνες για το γεγονός ότι πρωτοποριακά στοιχεία των κινημάτων, επαναστατικά πνεύματα, αντισυμβατικές παρουσίες στράφηκαν προς αδιέξοδες κατευθύνσεις ή επέστρεψαν στη σιωπή τους. Θα αισθανθούμε και πάλι περήφανοι, αν συμβάλουμε ώστε η γενιά των 500 ευρώ να γράψει την δική της ιστορία.

Η αντισυστημικότητά μας κρίνεται στην πράξη, στη συμπεριφορά και στη διάρκεια. Κρίνεται στην ικανότητα να επανακτήσουμε το ηθικό πλεονέκτημα. Ένας χώρος στον οποίο διεισδύουν οι κώδικες, οι αξίες και τα κριτήρια του αντιπάλου δεν μπορεί να διεκδικήσει να είναι εναλλακτικός πόλος για τους νέους. Χρειάζεται ρήξη, κριτική, προωθητική σύνθεση, όραμα.

Θεωρούμε κεντρική προτεραιότητα την ανάδειξη του χώρου μας ως χώρου αξιών, αλληλεγγύης, συντροφικότητας, συμμετοχής, συλλογικότητας, ελευθερίας, αυτενέργειας.

Η πολιτική αριστερά μπορεί να ανθίσει μόνο μέσα σε ένα περιβάλλον διαλόγου, συζητήσεων, παραγωγής ιδεών, αναγέννησης της μαρξιστικής σκέψης, αναζωογόνησης των ιδεών του γυναικείου κινήματος, αφομοίωσης νέων ρευμάτων κοινωνικής κριτικής, επιστημονικών αναζητήσεων, ελεύθερης καλλιτεχνικής δραστηριότητας, πολιτισμού.

Μόνο μια τέτοια αριστερά έχει το ηθικό πλεονέκτημα και τα εργαλεία να απευθυνθεί στη νεολαία. Μόνο μια τέτοια αριστερά μπορεί, μαζί με τις πιο πρωτοπόρες δυνάμεις της εργασίας, της διανόησης και της τέχνης να ρίξει το σπόρο για τον κόσμο ενός πραγματοποιήσιμου, ποιοτικά εντελώς διαφορετικού μέλλοντος.

«Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής»

Καλούμε όσους συμμερίζονται παρόμοιες ανησυχίες, απόψεις, ιδανικά να βρεθούμε σε μια κοινή πορεία προκειμένου να αναδείξουμε και πάλι τη δύναμη και την αποτελεσματικότητα της ενότητας και της αλληλεγγύης. Να «πάμε πίσω στο μέλλον», στην ενότητα που αδέλφωνε, στη σύμπνοια που δικαίωνε, στην πρωτοβουλία που συγκλόνιζε.

Παίρνουμε την πρωτοβουλία να θέσουμε ως θέμα συζήτησης τη συγκρότηση ενός κοινού τόπου συνάντησης, ανταλλαγής ιδεών, δημοκρατίας, αλληλεγγύης και θετικών δράσεων. Την ευρύτατη συμπαράταξη δυνάμεων μέσα από μετωπικές δράσεις.

Στόχος μας ένα «Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής». Στηριγμένο στον ενωμένο ξανά κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ. Ανοικτό στον ευρύτερο αριστερό και προοδευτικό χώρο. Φιλόξενο σε όσους από το χώρο του ΠΑΣΟΚ έχουν τις ίδιες αγωνίες. Ένα Μέτωπο αξιόμαχο, ικανό για σκληρές μάχες ενάντια στους ισχυρότερους αντίπαλους. Ένα Μέτωπο ικανό να εκφράζει την κοινωνική πλειοψηφία. Ξέρουμε ότι είναι δύσκολο. Δεν είναι αδύνατο όμως. Πηγάζει από την ιστορία της ελληνικής αριστεράς, από τα λαϊκά της εγχειρήματα και τις ενωτικές της παραδόσεις.

Για την αλλαγή της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας. Για την κοινωνική απελευθέρωση που δεν είναι ουτοπία, αλλά ανάγκη.

Αθήνα, 8 Φεβρουαρίου 2010

Αγγελόπουλος Βένιος, Καθηγητής Ε.Μ.Π.

Αθανασιάδου Μυρσίνη, Φιλόλογος – Διευθύντρια Λυκείου

Αλαβάνος Αλέκος, Μέλος ΣΥΡΙΖΑ Χαλανδρίου

Αντωνίου Περικλής, Ολυμπιακή Αεροπορία

Βαλαβάνη Νάντια, Συγγραφέας

Γαλάνης Νίκος, Γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ

Γεωργακάκη Ροδή, Αντιδήμαρχος Ελληνικού

Δεμέστιχας Γρηγόρης, Γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ

Θεοδόση Αυγή, Τραπεζοϋπάλληλος

Θεωνάς Γιάννης, Γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ

Καβουριάρης Μάκης, Πανεπιστημιακός

Καλατζόπουλος Γιώργος, Δημόσιος Υπάλληλος

Καραβάς Αντώνης, Γιατρός, ΕΙΝΑΠ Ερυθρού Σταυρού

Κοίλιας Βασίλης, Πρόεδρος Ιατρικής Εταιρείας Άρτας

Κοροβέσης Περικλής, Συγγραφέας – Δημοσιογράφος

Κούρκουλας Θανάσης, Κίνηση «Απελάστε τον Ρατσισμό»

Κυριακάκης Βασίλης, Δημοτικός Σύμβουλος Λαμίας

Λατζανάκη Μαρία, Φοιτήτρια Ιατρικής Ηρακλείου

Μαντζουράνης Σωκράτης, Ολυμπιακή Αεροπορία

Μεσσίνης Μιχάλης, Μουσουργός

Μπενέκου Παναγιώτα, Φοιτήτρια Φαρμακευτικής Πάτρας

Μπόλαρη Μαρία, ΣΥΡΙΖΑ Αθήνας

Νικολάου Κώστας, Συνδικαλιστής Χρηματοπιστωτικού Τομέα

Νταβανέλλος Αντώνης, Γραμματέας ΕΣΗΕΑ, Συντονιστής Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ

Παπαδημητρίου Ευθύμης, Καθηγητής Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Παπαδημητρίου Μάνια, Ηθοποιός - Σκηνοθέτις

Παπαπέτρου Γιώργος, Μέλος Δ.Σ. Συνδέσμου Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αγωνιστών

Παπουλής Κώστας (Γέρος) , Εκπαιδευτικός – Πολιτικός Μηχανικός

Πατρικίου Έλενα, Ιστορικός – Σκηνοθέτις

Πλωμαρίτης Στρατής, Νομαρχιακός Σύμβουλος Θεσσαλονίκης

Προκόβας Γιάννης, Γιατρός

Ρινάλντι Ρούντι, Εκδότης Εφημερίδας «Δρόμος»

Σαπουνάς Γιώργος, Γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ

Σερεμέτης Δημήτρης, Αν. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου

Στρατινάκης Γιώργος, ΣΥΡΙΖΑ Περιστερίου

Τραχανατζής Στάθης, Αντιπρόεδρος Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Αθήνας

Τρίκκας Τάσος, Δημοσιογράφος

Τσακνιάς Δήμος, Γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ

Φίλιος Φίλιππος, Πρώην Δήμαρχος Ιωαννίνων

Χατζηλάμπρου Βασίλης, Νομαρχιακός Σύμβουλος Αχαΐας

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

2010-02-03T09:12:00.000-08:00

Μπροστά στην κλιμάκωση των επιθέσεων απ’ τη μεριά της κυβέρνησης, του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου, της ΕΕ και των εκπροσώπων τους για να φορτώσουν την κρίση στους εργαζόμενους, τη φτωχομεσαία αγροτιά και την νεολαία οι οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής, επαναστατικής, κομμουνιστικής Αριστεράς ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, ΕΚΚΕ, ΚΚΕ (μ-λ), ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, ΝΑΡ, ΟΚΔΕ Σπάρτακος, ΟΚΔΕ, ΣΕΚ σε συνάντησή τους αποφάσισαν τα εξής:

1.Το «Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης(ΠΣΑ)» που επεξεργάστηκε η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σύμφωνα με τις εντολές του μεγάλου κεφαλαίου και της ΕΕ και προωθείται με τη συναίνεση της ΝΔ και του ΛΑΟΣ έχει σαν αποκλειστικό του στόχο τη λεγόμενη «Δημοσιονομική εξυγίανση» υπέρ του κεφαλαίου και σε βάρος των εργαζόμενων. Δεν συνεχίζει απλά αλλά κλιμακώνει την ίδια εκείνη ταξική πολιτική που υπήρξε ο δημιουργός της κρίσης. Για αυτό δεν μπορεί να διορθωθεί αλλά πρέπει να ανατραπεί με τους αγώνες των εργαζόμενων. Οι παραπάνω οργανώσεις αποφάσισαν να εντείνουν τις προσπάθειές τους για μετωπική κοινή δράση, για τη νικηφόρα αντίσταση και την ανατροπή του ΠΣΑ και της αντιλαϊκής πολιτικής. Σε αυτή την κατεύθυνση θα εργαστούν για την ευρύτερη δυνατή κοινή δράση όλων των δυνάμεων της Αριστεράς και των εργαζόμενων στο μαζικό κίνημα.

2.To Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης στα πλαίσια των συμφωνιών του Μάαστριχτ και της Λισαβόνας αναδεικνύει περισσότερο παρά ποτέ το βάναυσο ταξικό ρόλο της ΕΕ. Η ΕΕ όχι μόνο δεν είναι μια ‘ένωση των λαών’, όχι μόνο δεν ‘συγκράτησε την κρίση’ όπως λένε, αλλά αποδείχτηκε παράγοντας όξυνσης της κρίσης και δύναμη κρούσης για να φορτωθεί στις πλάτες των εργαζόμενων. Για αυτό απαιτείται συνολική πάλη κατά της ΕΕ, ρήξη και αποδέσμευση από αυτήν..’

3.Άμεσα η κοινή προσπάθεια τάσσεται υπέρ της ενίσχυσης των αγώνων της αγροτιάς. Θα συμβάλει στην ανάπτυξη ενός γνήσιου ταξικού και αγωνιστικού ρεύματος μέσα στο συνδικαλιστικό εργατικό κίνημα σε αντιπαράθεση με τον αστικό, γραφειοκρατικό, κυβερνητικό συνδικαλισμό αλλά και σε διάκριση με ρεφορμιστική υπονόμευση και την πολυδιάσπαση των δυνάμεων της εργατικής τάξης. Κεντρική επιδίωξη στη σημερινή συγκυρία είναι η αξιοποίηση όλων των δυνάμεών τους για την επιτυχία της Απεργίας της 10 του Φλεβάρη, όχι μόνο στον δημόσιο αλλά και στον ιδιωτικό τομέα.

Για την προώθηση των κατευθύνσεων αυτών αποφάσισαν μια πρώτη πολιτική συγκέντρωση και πορεία το Σάββατο 6 του Φλεβάρη στις 1μ.μ. με αφετηρία την Ομόνοια και με στόχο την πλατειά προπαγάνδα υπέρ της απεργίας της 10 του Φλεβάρη. Αποφασίστηκε ακόμα η συνέχιση και κλιμάκωση της κοινής δράσης των παραπάνω οργανώσεων με ενιαία παρέμβαση εν’ όψει της συζήτησης του ΠΣΑ στο ECOFIN στις 16 του Φλεβάρη, αλλά και τη συνέχεια του αγώνα για την ανατροπή του.

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, ΕΚΚΕ, ΚΚΕ (μ-λ), ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, ΝΑΡ, ΟΚΔΕ Σπάρτακος, ΟΚΔΕ, ΣΕΚ

ΑΠΟΦΑΣΗ ΑΠΕΡΓΙΑΣ

2010-02-03T08:12:00.000-08:00

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ¨ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ¨

ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ

Συναδέλφισσες- φοι

Το Σ.Ε.Τ.Τ.Ε.Α με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης συμμετέχει στην απεργία τις 10 Φλεβάρη, προκειμένου να εκφράσουμε την αντίθεσή μας στην αντεργατική πολιτική των κυβερνήσεων – ΣΕΒ – Ε.Ε.

Αυτοί που μας ζητάν και άλλες θυσίες, είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για την σημερινή κατάσταση.

Τα τελευταία είκοσι χρόνια οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές έχουν επιβάλλει λιτότητα, ακρίβεια, φόρους, αυξήσεις ορίων συνταξιοδότησης,

Άδεια ταμεία, ελαστικές σχέσεις εργασίας κ.τ.λ.

Το να υποχωρήσουμε οι εργαζόμενοι και να δεχτούμε το σύμφωνο ¨σταθερότητας¨ σημαίνει ακόμα περισσότερες θυσίες για εμάς ακόμα περισσότερα κέρδη για τους καπιταλιστές.

Άλλα περιθώρια δεν υπάρχουν:

ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

Αυτό θέλει να εκφράσει η απεργία στις 10 Φλεβάρη. Είναι πρωτοβουλία στην κατεύθυνση συντονισμού και κοινής δράσης των εργαζομένων , δυστυχώς μέχρι τώρα αλλά και για ακόμα μια φορά η Γ.Σ.Ε.Ε βρίσκεται πολύ πιο κάτω από τις ανάγκες των εργαζομένων, που ο στόχος είναι η οργάνωση ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ – ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ.

Εδικά στον κλάδο της ταχυδρόμησης – ταχυμεταφορας όπου όλοι μας έχουμε νοιώσει στο πετσί μας, τι σημαίνει ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΊΗΣΗ – ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑΣ – ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ – ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑ είναι θράσος να μας ζητάνε σύμφωνο ¨σταθερότητας¨.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

• ΚΑΤΩ ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ

• STOP ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ – ΑΥΞΗΣΕΙΣ & ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ

• STOP ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

• ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΕΥΕΛΙΚΤΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

• 35ΩΡΟ – 7ΩΡΟ – 5ΘΗΜΕΡΟ

• ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΕΣ & ΒΑΡΕΑ ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΑ ΕΝΣΗΜΑ ΣΤΟΝ ΚΛΑΔΟ ΤΑΧΥΔΡΟΜΗΣΗΣ – ΤΑΧΥΜΕΤΑΦΟΡΑΣ

Η ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ Σ.Ε.Τ.Τ.Ε.Α

ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ Η ΑΠΟΛΥΣΗ ΣΤΗΝ 'ΑΓΡΑ'

2010-02-03T06:56:00.000-08:00

Καταγγέλλουμε την απόλυση του συναδέλφου Ντίνου Παλαιστίδη από τις εκδόσεις ΑΓΡΑ

Η απόλυσή του είναι άδικη και προκλητική. Έχει εκδικητικό χαρακτήρα και αποτελεί επίθεση στο δικαίωμα του συνδικαλισμού και στο δικαίωμα κάθε εργαζόμενου να διεκδικεί τα δικαιώματά του.

Ο συνάδελφος είχε προσληφθεί το Μάη του 2004 ως υπάλληλος γραφείου (και για εξωτερικές εργασίες). Όμως με τη μεταφορά των εκδόσεων ΑΓΡΑ στο κτίριο της Ζωοδόχου Πηγής (Ιούλης 2007) και την έναρξη λειτουργίας του βιβλιοπωλείου (Οκτώβρης 2007), ο συνάδελφος τοποθετείται στο βιβλιοπωλείο και τα καθήκοντά του αλλάζουν. Μαζί με τα καθήκοντα στο βιβλιοπωλείο, ο εργαζόμενος εκτελούσε και άλλα καθήκοντα σχετικά με τη λειτουργία του εκδοτικού οίκου, τα οποία εκπλήρωνε με συνέπεια, παρʼ ότι του είχε ανατεθεί μεγάλος φόρτος εργασίας.

Για την εργασιακή του συνθήκη, το φόρτο εργασίας και την παράλογη απαίτηση να κάνει ενίοτε εξωτερικές εργασίες (μάλιστα με το δικό του μηχανάκι) ζήτησε, από τον Ιούλη του 2008, συνάντηση με τον εργοδότη. Όμως, αυτός αδιαφόρησε και ουσιαστικά απαξίωσε το συνάδελφο και το αίτημά του. Ο συνάδελφος για νε περιφρουρήσει την εργασιακή του συνθήκη ζήτησε να αλλαχτεί η ειδικότητά του σε πωλητή. Με δύο επιστολές του (Ιούλης 2009 και Νοέμβρης 2009) έθεσε και πάλι τα ζητήματα που τον απασχολούσαν καθώς και το ζήτημα για αλλαγή ειδικότητας. Εισέπραξε και πάλι αδιαφορία.

Στις 2/12/2009 ο εργαζόμενος στέλνει εξώδικο στην εταιρεία και λέει πως αν μέχρι τις 8/12/2009 δεν αντιμετωπιστούν τα ζητήματα που τον απασχολούν, θα προσφύγει στην Επιθεώρηση Εργασίας. Η εταιρεία «απαντά» με εξώδικο γεμάτο ανακρίβειες και ψεύδη. Την Παρασκευή 8/1/2010 γίνεται η 3μερής συνάντηση στην Επιθεώρηση. Η Επιθεωρήτρια Εργασίας γνωμοδοτεί ότι, «η εταιρεία θα μπορούσε να επανεξετάσει το αίτημα του εργαζόμενου με προοπτική επίλυσης».

Στις 13/1 η εταιρεία προχωρά σε απόλυση του συναδέλφου για «αντισυμβατική συμπεριφορά» (!!!). Ο εργοδότης, κύριος Πετσόπουλος εκτός του ότι θεωρεί πως στην εταιρεία όλοι πρέπει να κάνουν τα πάντα, θεωρεί επίσης και πως το να ζητάς τα δικαιώματά σου είναι αντισυμβατική συμπεριφορά.

Οι συνάδελφοι στις εκδόσεις ΑΓΡΑ αντέδρασαν από την πρώτη στιγμή. Έθεσαν στον εργοδότη το ζήτημα της ανάκλησης της απόλυσης. Αυτός άφησε αρχικά να εννοηθεί πως μπορεί να επανεξετάσει την απόφασή του. Επί δεκαπέντε μέρες «το σκεφτόταν». Όπως αποδείχτηκε αυτό ήταν απλά στάχτη στα μάτια, ήταν μια ταχτική αποπροσανατολισμού και κωλυσιεργίας. Στις 28/1 καλεί τον απολυμένο και αφού του λέει πως, και μόνο η παρουσία του στο χώρο τού είναι δυσάρεστη, του προτείνει να αποδεχτεί την απόλυση και να επαναπροσληφθεί με σύμβαση ορισμένου χρόνου. Ουσιαστικά δηλαδή, να αποδεχτεί ο συνάδελφος το πέταγμά του από τη δουλειά, όταν λήξει η σύμβαση ορισμένου χρόνου. Τότε δε θα μιλάμε για απόλυση, αλλά για λήξη της σύμβασης. Ο απολυμένος τότε δε θα μπορεί να απαιτήσει ανάκληση της παράνομης και καταχρηστικής απόλυσης με συνδικαλιστικά και νομικά μέσα. .

Η ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ.

Μας εξοργίζει η απόλυση, μας εξοργίζει και η κοροϊδία.

Να ανακληθεί η εκδικητική απόλυση. Να γίνονται σεβαστά τα εργατικά δικαιώματα.

ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΛΥΣΗΣ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟ, ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΟ.

Βομβαρδίστε με μηνύματα διαμαρτυρίας το μέιλ (info@agra.gr) και το ΦΑΞ (210-7018649) των εκδόσεων ΑΓΡΑ

Να στηρίξουμε τις ΑΠΕΡΓΙΕΣ στις οποίες προχωρούν οι εργαζόμενοι στην «ΑΓΡΑ»: Τετάρτη 3/2 και Παρασκευή 5/2. Συγκέντρωση έξω από την «ΑΓΡΑ» (Ζωοδ. Πηγής 99 Εξάρχεια) στις 9.00 π.μ.

Ο Σύλλογός μας συγκροτεί ΑΠΕΡΓΙΑΚΟ ΤΑΜΕΙΟ για τη στήριξη των ΑΠΕΡΓΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ: Αριθμός Λογ/σμού Εθνικής Τράπεζας 137/769971-92

2009-12-05T00:14:00.001-08:00

2009-12-03T11:23:00.001-08:00

2009-12-03T11:21:00.001-08:00

2009-12-02T08:41:00.001-08:00

ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΑΒΑΝΟΣ

2009-12-01T08:11:00.001-08:00

Θα ήθελα κλείνοντας να απευθυνθώ στις δυνάμεις του συστήματος που επιχαίρουν για μας.

Κάνετε λάθος.

Κάνετε λάθος αν νομίζετε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ οριστικά «συνεμορφώθη με τας υποδείξεις» των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, εγχώριας ή γερμανικής ιδιοκτησίας, και των δημοσκόπων.

Κάνετε λάθος αν νομίζετε ότι στο μηνολόγιο της νεολαίας υπάρχει μόνο ένας Δεκέμβρης κι αυτός, ευτυχώς, πέρασε.

Κάνετε λάθος, αν νομίσατε ότι ξεμπερδέψατε με τη δική μου γενιά. Την τελευταία λέξη δεν την έχετε ακούσει ακόμη.

Μπορεί να πουν βέβαια ότι τόση σιγουριά σε μια εποχή κρίσης μόνο «ψυχοπαθείς» μπορεί να την έχουν. Και το έχετε ακούσει σίγουρα.

Ίσως έχουν δίκιο.

Αν δεν είμαστε τρελοί, ίσως να μην είμαστε στην αριστερά.

Τρελοί από πόνο σε ένα σύστημα όπου χιλιάδες νέοι και νέες χάνονται κάθε χρόνο από ναρκωτικά, αυτοκτονίες, εργατικά ατυχήματα, θάνατο στην άσφαλτο.

Τρελοί από παραισθήσεις , γιατί όταν βρίσκουμε φοιτητές και φοιτήτριες να διαδηλώνουν στους δρόμους βλέπουμε από πάνω τους να υπερίπτανται με φτερά οι παρέες των ΕΠΟΝιτών, των Λαμπράκηδων, των αντιδικτατορικών οργανώσεων.

Τρελοί από προσδοκία για μια νέα γενιά που σωστά γυρνά την πλάτη στον κομματισμό χωρίς ορίζοντες. Που πονάει, που κλαίει, που αποτυχαίνει, που αποκλείεται κι είναι έτοιμη για ένα ειρηνικό Αντάρτικο πόλεων, που θα αμφισβητήσει , θα αφυπνίσει, θα εμπνεύσει όλη την κοινωνία.

Τρελοί, για δέσιμο, από το όνειρο: Όπως μπόρεσε μια φούχτα αριστερών φοιτητών και φοιτητριών μέσα στη δικτατορία να εμπνεύσει όλη τη χώρα, μπορούμε και τώρα.

Όπως η ΕΔΑ, δύναμη συνεργασίας, μέσα στην αμερικανοκρατία, εξέφρασε όλο το δημοκρατικό ρεύμα, μπορούμε και τώρα.

Και κυρίως όπως το ΕΑΜ. Το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο έχει αφήσει μια αδυσώπητη και ανεξίτηλη ευχή και κατάρα στην ελληνική αριστερά. Να πετύχει αυτό που επέτυχε το ίδιο, να κερδίσει την ψυχή του ελληνικού λαού. Και να πετύχει εκεί που το ίδιο απέτυχε: τη νίκη μέχρι το τέρμα.

Ας ακούσουμε την ιστορία μας. Ας ανοίξουμε πάλι τους ορίζοντές μας.

Μπορούμε. Μέσα από δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα από σας, να αναδειχθεί αυτό το Μέτωπο Αλλαγής, για μια κοινωνία ισότητας, ελευθερίας και αδελφοσύνης, για τον σοσιαλισμό, που θα κερδίσει πάλι την ψυχή της πατρίδας μας.

Ευχαριστώ.

2009-11-27T22:52:00.001-08:00

Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς

2009-11-26T11:15:00.000-08:00

Τη Δευτέρα 23 Νοεμβρίου, μια παρακρατική φασιστική ομάδα επιτέθηκε με σιδηρολοστούς και μαχαίρια σε μετανάστες, που κατοικούν στις προσφυγικές πολυκατοικίες στο Δουργούτι κι έστειλαν στο νοσοκομείο τέσσερις ανθρώπους, κατέστρεψαν αυτοκίνητα, λεηλάτησαν μαγαζιά και λήστεψαν τις εισπράξεις της ημέρας, φωνάζοντας ρατσιστικά συνθήματα. Προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένταση σε μια ήσυχη γειτονιά.

Πήγαν νύχτα, γιατί στο σκοτάδι δεν φαίνονται τα φριχτά μούτρα τους, με κουκούλες, κράνη , ρόπαλα και μαχαίρια!

Γιατί; Ενάντια σε ποιους; Σε αθώους, φιλήσυχους γείτονές μας!

Σε ανθρώπους νοικοκυραίους που ήρθαν από αλλού, να βρουν μια καλύτερη μοίρα. Αυτούς βρήκαν σα στόχο τους οι αποτρόπαιοι φασίστες.

Και τους χτύπησαν, τους μαχαίρωσαν, κατέστρεψαν τα μαγαζιά τους, τους έκλεψαν, για να μην ξεχνάνε και τη δουλειά τους, οι αλήτες!

Η αστυνομία;

Ατάραχη, αδιάφορη, ανίκανη να συλλάβει έστω και ένα από αυτά τα κτήνη.

Λέγοντας ψέματα ότι «μεταξύ τους τσακώθηκαν» οι γείτονές μας.

Η αστυνομία καλύπτει τους φασίστες.

Ας το βάλουν καλά στο μυαλό τους. Αν δεν μπορούν να προστατέψουν τους φιλήσυχους πολίτες, ας παραιτηθούν, να πάνε να κάνουν άλλη δουλειά.

Κηρύσσουν τον πόλεμο ενάντια στους φτωχούς για να αφήσουν ανέπαφο το σύστημα που δημιουργεί τη φτώχεια!

Κάλεσμα

Καλούμε όλους τους γείτονες, σαν μια γροθιά, να μην επιτρέψουμε ποτέ ξανά τέτοια αίσχη, να μην αφήσουμε αυτά τα κτήνη να δηλητηριάσουν τη γειτονιά μας.

Δεν υπάρχει καμιά διαφορά ανάμεσα στους ανθρώπους, ανεξάρτητα από το χρώμα ή από πού κατάγονται. Όλοι είμαστε ίσοι.

Αλληλεγγύη και οικονομική συμπαράσταση στα θύματα της ρατσιστικής, φασιστικής επίθεσης.

Διαλεύκανση της υπόθεσης. Να μη μείνουν ατιμώρητοι οι εγκληματίες.

Απαγόρευση της δράσης των φασιστικών παρακρατικών οργανώσεων.

2009-11-26T10:46:00.001-08:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

2009-11-23T10:00:00.000-08:00

Ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του Αλέξη, διαδηλώνουμε στις 6 και 7 Δεκέμβρη.
Ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου και τη μεγαλειώδη εξέγερση του Δεκέμβρη, όλες οι αιτίες που προκάλεσαν την τραγωδία και τον ξεσηκωμό, παραμένουν εδώ: κρίση, γιγάντωση της επισφάλειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, αστυνομοκρατία, στοχοποίηση της νεολαίας.

Ένα χρόνο μετά, δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα για να μην ξαναϋπάρξει άλλος Κορκονέας. Αντιθέτως, όχι μόνο είναι σε πλήρη λειτουργία ο μηχανισμός που γεννάει τους αστυνομικούς-πιστολέρο, αλλά και μεθοδεύεται η «επιεικής» δικαστική μεταχείριση των δολοφόνων, με πρώτο βήμα την προκλητική μεταφορά της δίκης στην Άμφισσα.

Ένα χρόνο μετά, θα βγούμε και πάλι στους δρόμους για να διαδηλώσουμε όχι μόνο για τον Αλέξη, αλλά και ενάντια στην κυβερνητική πολιτική της λιτότητας της ανεργίας, των ιδιωτικοποιήσεων, του αντεργατικού προϋπολογισμού, της περιστολής των δημοκρατικών ελευθεριών, του ρατσισμού.

Ένα χρόνο μετά επιμένουμε: η εξέγερση ήταν, είναι, και θα παραμείνει δίκαιη.

Σε σύσκεψη αριστερών οργανώσεων και κομμάτων που πραγματοποιήθηκε στις 19/11 στο Πολυτεχνείο αποφασίστηκαν.

Η οργάνωση πορείας διαμαρτυρίας την ημέρα που συμπληρώνεται ένας χρόνος από τη δολοφονία του Αλέξη, την Κυριακή 6 Δεκεμβρίου στη 1:30 μμ στα Προπύλαια (με κατεύθυνση τη Βουλή).

Η στήριξη και συμμετοχή στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της 7ης Δεκεμβρίου (Προπύλαια, 12:00).

Το άνοιγμα πρωτοβουλιών σε όλη τη χώρα για να πάρουν οι κινητοποιήσεις πανελλαδικό χαρακτήρα.
Ένα χρόνο μετά το κρατικό έγκλημα και την κοινωνική εξέγερση, θα διαδηλώσουμε διεκδικώντας:
Να τιμωρηθούν οι δολοφόνοι αστυνομικοί.

Να αφοπλιστεί η Αστυνομία και να καταργηθούν οι ειδικές δυνάμεις (ΜΑΤ, «Δ», κτλ)

Να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία την καπιταλιστική κρίση.

Ένα χρόνο μετά, και αυτός ο Δεκέμβρης θα είναι του Αλέξη!
Το κάλεσμα υπογράφουν μέχρι τώρα οι (ο κατάλογος παραμένει ανοιχτός):

ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΑΡΑΝ, ΔΕΑ, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, Κοινή Δράση Αλληλεγγύης, Κόκκινο, Νεολαία Συνασπισμού ΟΚΔΕ, ΟΚΔΕ Σπάρτακος, ΣΕΚ, Συνασπισμός, Συντονιστικό Αντίστασης Μαθητικών Πρωτοβουλιών.

Αθήνα 23/11/09

2009-10-25T00:16:00.000-07:00

Λες: Πολύ καιρό αγωνίστηκες. Δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς.
Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι:
Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις.
Λες: Πολύ καιρό έλπιζες. Δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις.
Έλπιζες τi; Πως ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι.
Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες.
Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο. Δεν έχουμε ελπίδα.
Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει
Θα χαθούμε.
Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε.
Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του.
Οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση.
Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.
Μπ.Μπρεχτ

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΠΡΥΤΑΝΕΙΑΣ - 19/10/2009

2009-10-19T05:50:00.000-07:00

Το Σάββατο 17 Οκτώβρη, 400 διαδηλωτές και διαδηλώτριες πορευτήκαμε στους δρόμους της Νίκαιας σε μια πορεία οργής για την πρόσφατη δολοφονία του 25χρονου πακιστανού μετανάστη Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ από βασανιστήρια στο Α.Τ. Νίκαιας, καλεσμένη από αναρχικές συλλογικότητες και τοπική συνέλευση από τις περιοχές.
Περάσαμε από κεντρικούς δρόμους της περιοχής, από το σπίτι του δολοφονημένου και κατευθυνθήκαμε προς το τμήμα. Οι μεγάλες αστυνομικές δυνάμεις των ΜΑΤ, Δέλτα και Ζήτα που «συνόδευαν» τη διαδήλωση, μπροστά, πίσω και σε παράλληλους δρόμους, υπέδειξαν την επίσημη τοποθέτηση του σοσιαλιστικού πια Υπουργείου Δημόσιας Τάξης (Προστασίας του Πολίτη!): κάλυψη και στήριξη των βασανιστών φονιάδων, αστυνομική κατοχή της περιοχής για τον κόσμο του αγώνα και της αλληλεγγύης. Εξάλλου, ό,τι συνέβαινε θα συνεχιστεί: ξύλο, βασανιστήρια, εξευτελισμοί στα αστυνομικά τμήματα της επικράτειας.
Στη συγκέντρωση και κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια της πορείας η βροχή δυνατή. Όμως στο ύψος του Α.Τ. Νίκαιας δεν ήταν μόνο οι στάλες της βροχής. Η διμοιρία του αστυνομικού φράγματος, προστασίας του τμήματος δέχτηκε και μια βροχή από πέτρες. Η συντεταγμένη συνέχιση της πορείας και αποχώρηση από το σημείο αντιμετώπισε τη συνδυασμένη επίθεση δυνάμεων των ΜΑΤ στην πίσω πλευρά και στα πλάγια της πορείας. Οι περιφρουρήσεις κράτησαν ενώ κάτοικοι από τα πεζοδρόμια και τα μπαλκόνια αποδοκίμαζαν και έβριζαν τον αστυνομικό στρατό κατοχής. Όμως μέσα στο νέφος των δακρυγόνων και την επίθεση των ΜΑΤ με γκλοπς κάποιοι/-ες αποκόπηκαν με αποτέλεσμα να προσαχθούν.
Η πορεία ολοκληρώθηκε στο περιβολάκι της Νίκαιας, όπως ήταν συμφωνημένο και δεδομένων των προσαγωγών ένα μεγάλο μέρος των συγκεντρωμένων προχωρήσαμε σε κατάληψη του Δημαρχείου Νίκαιας για την άμεση απελευθέρωση των αιχμαλώτων συντρόφων και συντροφισσών μας. Ορισμένοι που αποχώρησαν με τα οχήματά τους σταματήθηκαν στη συμβολή της Πέτρου Ράλλη με τον Κηφισό από μηχανοκίνητες αστυνομικές δυνάμεις και προσήχθησαν επίσης. Συνολικά, οι προσαγωγές έφτασαν τις 11, σε 8 απʼ τους οποίους απαγγέλθηκαν κατηγορίες. Στους 3 αποδόθηκαν κατηγορίες πλημμεληματικού χαρακτήρα ενώ οι υπόλοιποι 5 διώκονται σε βαθμό κακουργήματος σύμφωνα με τον πρόσφατα ψηφισμένο νόμο περί «απόκρυψης των χαρακτηριστικών κατά την τέλεση αδικήματος που αφορά σε διατάραξη κοινής ειρήνης», δηλαδή το περίφημο ιδιώνυμο της κουκούλας. Πρόκειται για την πρώτη απόπειρα εφαρμογής της εν λόγω διάταξης που αποτελεί το νέο πολυδιαφημισμένο όπλο στη νομοθετική φαρέτρα του κράτους ενάντια στους αντιστεκόμενους. Ουσιαστικά, υιοθετείται η ναζιστική λογική της συλλογικής ευθύνης απέναντι σʼόποιον επιλέγει να συμμετέχει σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις, πράξεις αντίστασης και κοινωνικές συγκρούσεις από την στιγμή που η κατοχή μέσων αυτοπροστασίας (πχ. μαντήλι) απέναντι στην αστυνομική βία ποινικοποιείται και επιφέρει ακόμα και ποινή κάθειρξης. Ευρύτερα, εξυπηρετεί το νέο κρατικό δόγμα «δημοκρατία και πυγμή» -έτσι όπως ανακοινώθηκε από το νέο υπουργό Δημόσιας Τάξης Μιχάλη Χρυσοχοΐδη κατά του κόσμου της εξέγερσης και κάθε εν δυνάμει αντιστεκόμενου- σε όλο του το μεγαλείο… Όπως στη συγκέντρωση εργατών και ανέργων της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης του Περάματος την Πέμπτη 15 Οκτώβρη έξω από το Υπουργείο Εργασίας στην οδό Πειραιώς και με την ευρύτερη κατασταλτική πολιτική που ασκείται απέναντι στις εργατικές κινητοποιήσεις.. Όπως στα κατεχόμενα εδώ και μέρες Εξάρχεια. Όπως στις πρόσφατες εισαγγελικές παραγγελίες κατά καταληψιών μαθητών. Η αστυνομική βαρβαρότητα δεν είναι παρά η κατασταλτική εκδοχή της κρατικής-καπιταλιστικής βαρβαρότητας: καταπίεση, εκμετάλλευση, υποταγή, θάνατος.
Η νέα πολιτική διαχείριση αυτό που ήρθε κυρίως να διαχειριστεί είναι την κοινωνική διάσταση της κρίσης των ημερών μας: τη διευρυμένη ανυπακοή και σύγκρουση με τις επιταγές της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Καμιά ψευδαίσθηση λοιπόν. Καμιά αλλαγή δεν θα υπάρξει από καμιά νέα κυβέρνηση. Όπως πάντα άλλωστε. Η κρατική τρομοκρατία συνεχίζεται και μαζί ο αγώνας για κοινωνική και ατομική απελευθέρωση, για έναν κόσμο ελεύθερο χωρίς εξουσία.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΔΙΑΔΗΛΩΤΩΝ
ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ

ΟΙ ΚΡΑΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΝΕΑ ΙΔΙΩΝΥΜΑ
ΘʼΑΠΑΝΤΗΘΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

-ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ Δευτέρα 19/10 στις 19.00 στη κατειλημμένη Πρυτανεία
-ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ Τρίτη 20/10 στις 11.00 στα Δικαστήρια Πειραιά

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΠΡΥΤΑΝΕΙΑΣ

2009-10-19T05:13:00.001-07:00

Σε εφαρμογή ο σύγχρονος νόμος 4000 "περί τεντιμποϊσμού" από το ΠΑΣΟΚ

2009-10-19T05:11:00.000-07:00

Με τον περιβόητο "κουκουλονόμο" διώκονται οι 5 από τους 8 συλληφθέντες κατά τη διάρκεια της χθεσινής πορείας στο αστυνομικό τμήμα της Νίκαιας για τη δολοφονία του μετανάστη Μοχάμεντ Καμράν Ατίφ. Πέρα από πλημμελήματα, στους 5 από αυτούς έχει αποδοθεί και κακούργημα με βάση την νέα διάταξη περί διατάραξης κοινής ειρήνης που αφορά υποκίνηση ή ενεργή συμμετοχή σε πλήθος ατόμων που ασκούν βία έχοντας καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου.
Συνεχίζεται με ακραίους πλέον όρους η επίδειξη σοσιαλιστικής πυγμής. Σε λιγότερο από ένα μήνα διακυβέρνησης καταρρέουν πλέον μια-μια οι ψευδαισθήσεις όσων πίστεψαν έστω και για μια στιγμή ότι το βγαλμένο από τη φορμόλη σύνθημα της αλλαγής θα είχε κάποιον πραγματικό αντίκτυπο με θετικό πρόσημο στην καθημερινή τους ζωή.
Το ΠΑΣΟΚ ήρθε να εφαρμόσει με τη "σοσιαλιστική" του τεχνογνωσία τις κατασταλτικές μεθόδους που θέσπισε η "επάρατος δεξιά" για να αντιμετωπιστούν οι κοινωνικές εκρήξεις που προκαλεί η οικονομική και πολιτική εξουσία που με τόσο σθένος εκπροσωπούν. Μια αναδρομή στις αντιδράσεις που είχε προκαλέσει η νομοθετική ρύθμιση για τις κουκούλες μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο ως φαρσοκωμωδία.
"Νόμο-φάρσα για τις κουκούλες προωθεί η κυβέρνηση" έγραφαν στις 18 Μαρτίου 2009 τα αντιπολιτευόμενα τότε "Νέα" σε ρεπορτάζ σχετικά με την πρόταση νόμου του τότε υπουργού Δικαιοσύνης που προέβλεπε ότι η χρήση κουκούλας ή η αλλοίωση των χαρακτηριστικών του προσώπου όποιου συλλαμβάνεται να διαπράττει συγκεκριμένα αδικήματα, όπως διατάραξη κοινής ειρήνης, διακεκριμένες φθορές και σωματικές βλάβες, θα θεωρείται ιδιαίτερα επιβαρυντική περίσταση και ο δράστης που θα συλλαμβάνεται θα τιμωρείται με βαρύτατες ποινές.
Ο τύπος κατέγραφε την περίοδο εκείνη αντιδράσεις τόσο από τη πλευρά της αντιπολίτευσης όσο και από ολόκληρο το νομικό κόσμο.Ανάμεσα στις αντιδράσεις, ιδιαιτέρως γελοία μοιάζει σήμερα η συνέντευξη του νυν υπουργού δημοσίας τάξεως Χρυσοχοΐδη στο "ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ" στις 22 Μαρτίου του 2009.
Ερώτηση: Η κυβέρνηση ανακοίνωσε την πρόθεσή της να κάνει πιο αυστηρές τις ποινές για όσους διαπράττουν αδικήματα φορώντας κουκούλες και να διώκεται αυτεπαγγέλτως όποιος εξυβρίζει δημόσιο λειτουργό. Πιστεύετε ότι αυτά τα μέτρα θα αποδώσουν; Θα περιορίσουν τη δράση των κουκουλοφόρων;
Χρυσοχοΐδης: Σε καμία περίπτωση. Οι ρυθμίσεις αυτές καθαυτές είναι αστείες. Πέραν του ότι δεν στέκουν νομικά, θα πέσουν και αυτομάτως σε αδράνεια διότι πολύ απλά προσκρούουν πρακτικά στην ίδια την κοινή λογική. Αυτό που με ανησυχεί και πρέπει να ανησυχεί όλους τους προοδευτικούς πολίτες είναι η βαθιά συντηρητική και αναχρονιστική στροφή που επιχειρεί με τέτοια μέτρα η κυβέρνηση. Είναι προφανές ότι το ακροατήριο στην προκειμένη περίπτωση είναι οι ψηφοφόροι του ΛΑΟΣ. Οπως αντιλαμβάνεστε, η συνεργασία ΝΔ ΛΑΟΣ ή, αν θέλετε, η αφομοίωσή τους, μολονότι αποκηρύσσεται ρητορικά, συμβαίνει ήδη. Αλίμονο, όμως, αν επιχειρούμε να λύσουμε εξαιρετικά σύνθετα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα, όπως αυτό των κουκουλοφόρων, βάζοντας μπροστά την ατζέντα του κ. Καρατζαφέρη. Ας παραδεχτεί επιτέλους ο κ. Καραμανλής ότι αποφάσισε να εκχωρήσει την πρωθυπουργία στον αρχηγό του ΛΑΟΣ και δευτερευόντως στον κ. Σουφλιά.
Κι όμως ο νόμος ψηφίστηκε στο Α' θερινό τμήμα της βουλής και μόλις 7 μήνες μετά από αυτή τη συνέντευξη του αμερικανοτσολιά Χρυσοχοΐδη όχι μόνο δεν έπεσε σε αδράνεια αλλά αυτός πρώτος πρόκαμε να τον εφαρμόσει σε διαδήλωση οργής για το βασανισμό και το θάνατο ενός μετανάστη.
Και βέβαια πλέον δεν τίθεται θέμα βαθιάς "συντηρητικής και αναχρονιστικής στροφής" της κυβέρνησης με ακροατήριο τους νοικοκυραίους του ΛΑΟΣ αφού πλέον οι αντιεξουσιαστές είναι στην εξουσία.

Στελέχη του ΚΚΕ αμφισβητούν την γραμμή του κόμματος

2009-10-11T00:56:00.001-07:00

Με επιστολή τους προς την ηγεσία, στελέχη και μέλη μεγάλων οργανώσεων αμφισβητούν την ανάλυση της ηγεσίας του κόμματος για το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα. Σύμφωνα με την "Ελευθεροτυπία" τα στελέχη υποστηρίζουν ότι δεν είναι δυνατόν "να φταίνε πάντα οι άλλοι" και ασκούν κριτική στην αποκατάσταση του Στάλιν καθώς και στην άρνηση της ηγεσίας να συνεργαστεί με άλλες δυνάμεις.Ολόκληρο το ρεπορτάζ του Φώτη Παπούλια:... Δεν φταίει ο... ΛαζόπουλοςΤο βράδυ της Τετάρτης στον έβδομο όροφο των γραφείων του ΚΚΕ στον Περισσό το κλίμα ήταν βαρύ, καθώς τα μέλη του Πολιτικού Γραφείου προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν τους λόγους για τους οποίους, πρώτη φορά μετά τη διάλυση του ενιαίου Συνασπισμού, το 1991, το κόμμα σημείωνε κάμψη.Ηδη είχαν γίνει αποδέκτες παραπόνων από μέλη της Κεντρικής Επιτροπής. Και -το κυριότερο- είχαν μπροστά τους μια επιστολή η οποία υπογραφόταν από στελέχη και μέλη μεγάλων οργανώσεων στην οποία, πρώτη φορά εδώ και καιρό, υπήρχαν αιχμές κατά της ηγετικής ομάδας: «Δεν είναι δυνατόν να φταίνε πάντα οι άλλοι. Δεν μπορούμε να επιμένουμε στην πρωτοπορία της εργατικής τάξης όταν δεν έχουμε καταφέρει να την ορίσουμε και να διακρίνουμε τα χαρακτηριστικά της και τις αλλαγές που έχει υποστεί... Δεν μπορεί σε συνθήκες οικονομικής κρίσης να παραβλέπουμε τα δομικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας και να παραπέμπουμε τη λύση τους στο σοσιαλιστικό μέλλον», αναφέρεται, σύμφωνα με πληροφορίες, στην επιστολή.Και στη συνέχεια επισημαίνεται: «Γιατί αποκλείουμε τη συνεργασία με άλλες δυνάμεις στο όνομα της ιδεολογικής καθαρότητας; Γιατί επιμένουμε στον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό; Γιατί συνεχίζουμε να επιμένουμε σε λάθος θεωρητικές αναλύσεις με αποκορύφωμα την αποκατάσταση του Στάλιν; Γιατί αδυνατούμε να καταλάβουμε ότι η ελληνική κοινωνία κινείται σε τελείως διαφορετικούς δρόμους; Είναι αναντίστοιχο το αποτέλεσμα, ίσως γιατί εμείς είμαστε σε αναντιστοιχία με την κοινωνία».Προτάσεις για συνέδριοΠρώτη φορά η ηγετική ομάδα του κόμματος βρίσκεται αντιμέτωπη με κλίμα αμφισβήτησης, το οποίο δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί με τους «παραδοσιακούς» τρόπους. Η επωδός «δεν μας καταλαβαίνουν οι λαϊκές μάζες», ή «για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ και ο δικομματισμός» ή... ο Λαζόπουλος (όπως έγραψε ο «Ριζοσπάστης»!) δεν φαίνεται πλέον να συγκινούν τα μέλη.Σε μια προσπάθεια να αντιστραφεί το κλίμα, οι Μ. Μαΐλης, Δ. Γόντικας και Π. Μεντρέκας πρότειναν τη διενέργεια έκτακτου συνεδρίου, ώστε να επιβεβαιωθούν η γραμμή του κόμματος και η τακτική του στις εκλογές. Η πρόταση απορρίφθηκε προς το παρόν, αφού θα ισοδυναμούσε με παραδοχή ήττας.-Απορρίφθηκε επίσης και η πρόταση για «συνέδριο διαδοχής», αφού θα «έδειχνε» ως υπεύθυνη για το αποτέλεσμα την Αλέκα Παπαρήγα. Στην προσπάθεια, μάλιστα, να μην γενικευτεί το κλίμα απογοήτευσης, η γραμματέας του ΚΚΕ εγκαινιάζει νέα πορεία προς το λαό, αρχής γενομένης από σήμερα στον Πειραιά.«Συνταγή παλιά και δοκιμασμένη, αλλά αμφιβόλου αποτελέσματος» σχολίαζαν στελέχη του ΚΚΕ, τα οποία προβλέπουν ότι «το κόμμα μπαίνει σε περίοδο κρίσης, εκτός και αν αποφασίσουμε να δούμε την αλήθεια κατάματα».

πηγη/http://www.tvxs.gr/

Μέλη και φίλοι του ΠΑΣΟΚ

2009-10-11T00:42:00.001-07:00

Προς τους κ.κ. Μ. Χρυσοχοΐδη και Σπ. Βούγια
Κοινοποίηση: κ. Γεώργιο Παπανδρέου, Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και της Κυβέρνησης.
Χθες, Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2009 και επί πολλές ώρες της ημέρας, ευάριθμες και εξοπλισμένες με πολεμικά όπλα αστυνομικές δυνάμεις, αποτελούμενες από εκατοντάδες πάνοπλους αστυνομικούς, οι οποίες θύμιζαν κατά τον αριθμό, την εξάρτιση και την δράση στρατό κατοχής, διενήργησαν εκτεταμένες επιχειρήσεις στην περιοχή των Εξαρχείων. Εξευτελιστικοί έλεγχοι με πολίτες οι οποίοι υποχρεώθηκαν να γονατίσουν και να δεχθούν σωματικούς ελέγχους, δεκάδες προσαγωγές πολιτών, οι οποίοι απολάμβαναν τον καφέ, το ποτό ή το αναψυκτικό τους καθήμενοι σε καταστήματα που λειτουργούν με νόμιμη άδεια της αρχής και τούτο με το πρόσχημα της έλλειψης αστυνομικής ταυτότητας. Ουδείς από αυτούς δεν κατηγορήθηκε ή δεν διαπιστώθηκε ότι έχει τελέσει παράνομες πράξεις
Έλεγχοι από προφανώς καθ’ ύλην και κατά το νόμο αναρμοδίους αστυνομικούς της Υ.Μ.Ε.Τ. έγιναν και εντός καταστημάτων, παρουσιαζόμενοι ψευδεπίγραφα ως υγειονομικοί. Ουδεμία νόμιμη αρμοδιότητα διενέργειας αστυνομικών ελέγχων έχουν τα όργανα των υπηρεσιών αυτών.
Κ.κ. Χρυσοχοΐδη και Βούγια επειδή μας είναι άγνωστη η επιστημονική σας συγκρότηση και η επαγγελματική σας ιδιότητα σας πληροφορούμε ότι το Σύνταγμα της Ελλάδος στις διατάξεις του για τα ατομικά δικαιώματα και τις σχέσεις κράτους – πολιτών ορίζει τα ακόλουθα:
α) Αρθρο 2§1 : 1. Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.
β) Αρθρο 5§2: Ολοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση … .
γ) Αρθρο 5§3: Η προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστη. Κανένας δεν καταδιώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο περιορίζεται, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος.
δ) Αρθρο 25§1: Τα δικαιώματα του ανθρώπου ως ατόμου και ως μέλους του κοινωνικού συνόλου και η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου τελούν υπό την εγγύηση του Κράτους. Ολα τα κρατικά όργανα υποχρεούνται να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη και αποτελεσματική άσκησή τους.
ε) Αρθρο 25§3: Η αναγνώριση και η προστασία των θεμελιωδών και απαράγραπτων δικαιωμάτων του ανθρώπου από την Πολιτεία αποβλέπει στην πραγμάτωση της κοινωνικής προόδου μέσα σε ελευθερία και δικαιοσύνη.
Το αστικό Σύνταγμα, «σύντροφοι σοσιαλιστές», προστατεύει, έστω ατελώς, τις στοιχειώδεις ανθρώπινες ελευθερίες και τούτο επιτεύχθηκε κατόπιν μακραίωνων και αιματηρών αγώνων των λαών, αρχομένων κατά τα νεότερα ιστορικά έτη από την Γαλλική Επανάσταση και τον Διαφωτισμό. Στην χώρα δε αυτή τα ατομικά δικαιώματα εκπηγάζουν από την αρχαιότητα και τα δημοκρατικά της πολιτεύματα και αποτελούν κεντρικό στοιχείο του ελληνικού πολιτισμού και της πολιτικής παράδοσής μας.
Ποια δικαιολογία μπορεί να έχει ένας «δημοκράτης σοσιαλιστής» όταν εφαρμόζει νόμους της χούντας για να στερεί την ελευθερία από τους πολίτες υπό το πρόσχημα των δήθεν «εξακριβώσεων» και «προσαγωγών»; Οι «προσαγωγές» κύριοι αποτελούν βίαια στέρηση της προσωπικής ελευθερίας, όπως αυτές και οι εξευτελιστικοί σωματικοί έλεγχοι αποτελούν προσβολή της τιμής και της προσωπικότητας και προσβολή της αξίας του ανθρώπου .
Ποίος σας δίδει το δικαίωμα να τρομοκρατείτε πολίτες, να τους υποβάλλετε σε εξευτελιστικούς ελέγχους, σε ψυχική ταραχή και δοκιμασίες και στην υποχρέωση να λαμβάνουν εξευτελιστικές στάσεις σώματος υπό την απειλή όπλων;
Ποιος σας δίδει το δικαίωμα να ανατρέπετε το πρόγραμμά τους και να διαταράσσετε εν γένει την ηρεμία τους;
Πληροφορούμε εσάς, αλλά και τους Ελληνες πολίτες ότι οι έλεγχοι αυτοί είναι αντισυνταγματικοί και πλήρως παράνομοι και η ελάχιστη τυπική νομιμοποίησή τους (έστω και κατά τους αυταρχικούς νόμους της χούντας που εφαρμόζονται) προβλέπει συγκεκριμένο πρόσφατο διαπραχθέν αδίκημα στην περιοχή και περιγραφή πολίτη που να ομοιάζει με αυτή του ελεγχόμενου. Τα στοιχεία αυτά οφείλουν να ανακοινώνουν τα αστυνομικά όργανα στον πολίτη που πρέπει να ελέγχεται με κάθε μέτρο σεβασμού προς την προσωπικότητά του και την δημόσια εικόνα του. Ο δε πολίτης, ο οποίος προς αδίκως και αβασίμως δέχεται την προσβολή αυτή του ελέγχου δικαιούται ηθικής αποκαταστάσεως και υλικής αποζημιώσεως για την βλάβη του.
Κε Χρυσοχοϊδη πληροφορούμαστε από τον τύπο, ότι ερωτηθείς για την στρατιωτικού τύπου επιχείρηση, απαντήσατε για «άβατο των Εξαρχείων, το οποίο πρέπει να σταματήσει και να διαλυθεί και πως οι πολίτες πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθεροι και ανέμελοι όπου θέλουν.»
Κε Χρυσοχοΐδη, οι χιλιάδες συμπολίτες μας που διαμένουν και κινούνται καθημερινά στην περιοχή των Εξαρχείων αποτελούν περίτρανη απόδειξη του γεγονότος ότι δεν υφίσταται κανένα «άβατο». Αυτοί δε οι πολίτες, οι θαμώνες, είναι συχνότατα ενδεδυμένοι με κοστούμια και γραβάτες, χωρίς κανείς (εκτός των οργάνων σας) να τους ενοχλεί. Εκτός και εάν ενοχλείται η προσφιλής σε εσάς και άλλους «συντρόφους» πλατεία Κολωνακίου και οι θαμώνες της, από την παρακείμενη ύπαρξη πολιτών άλλου «επιπέδου».
Κ.κ. Χρυσοχοΐδη και Βούγια, πρέπει να αντιληφθείτε ότι οι μέθοδοι και οι αιτιολογίες που χρησιμοποιείτε είναι οι αυτές στην φύση τους με τις αιτιολογίες που χρησιμοποιούν οι Ισραηλινοί για να επιτίθενται και να δολοφονούν αμάχους στην Γάζα και σε άλλα σημεία της Παλαιστίνης, οι Η.Π.Α. και οι λοιπές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις για να πραγματοποιούν δολοφονικές εκστρατείες, καταλήψεις χωρών και δολοφονίες πολιτών. Σε τίποτα δεν διαφέρουν στην φύση και την αιτιολογία τους.
Θα πρέπει δε να σας πληροφορήσουμε και πάλι, «αγαπητοί σύντροφοί», ότι τα μέτρα σας φέρουν «προληπτικόν» χαρακτήρα κατά την επιστημονική τους θεώρηση. Κατά την ίδια την επιστήμη του διοικητικού δικαίου τα μέτρα «προληπτικού» χαρακτήρα έναντι των πολιτών, αποτελούν το χαρακτηριστικότερο στοιχείο των ολοκληρωτικών καθεστώτων.
Τέλος και κυρίως «σύντροφοι, δημοκράτες και σοσιαλιστές» η παράταξή μας ονομάστηκε και ονομάζεται «δημοκρατική παράταξη» (σε αντιδιαστολή με την «δεξιά») για τους αγώνες της υπέρ των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων των πολιτών, υπέρ των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων: του habeas corpus, του σεβασμού της προσωπικότητας, της ελευθερίας και των ιδεών, της ελευθερίας κίνησης και του συνόλου των δικαιωμάτων που αναγνωρίζονται από τον διεθνή νομικό πολιτισμό, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, φυλής, χρώματος, οικονομικού status και οποιασδήποτε διάκρισης. Στον αντίποδα της δημοκρατικής παράταξης βρισκόταν πάντοτε το κράτος και το παρακράτος των «χωροφυλάκων», της βίας και της τρομοκρατίας έναντι των πολιτών, το κράτος της αυθαιρεσίας και των διακρίσεων. Οι πρακτικές του κράτους της δεξιάς ήταν και παραμένουν αυτές που εφαρμόσατε χθες στην περιοχή των Εξαρχείων και σε τίποτα δεν διαφέρουν. Πληρώσαμε με πολύ αίμα και διώξεις σε αυτή την χώρα την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων κάθε πολίτη για να δεχθούμε τώρα το όνειδος από τέτοιες επιλογές σας.
Τιμήσαμε και τιμούμε τις ελευθερίες και τα δικαιώματα όλων των πολιτών και τούτο είναι ένα συστατικό στοιχείο της παράταξής μας.
Κύριοι, δεν έχετε κανένα δικαίωμα να ευτελίζετε και να ακυρώνετε τους αγώνες γενιών και γενιών Ελλήνων, τους αγώνες της γενιάς του 1-1-4, των Λαμπράκηδων, του «γέρου της Δημοκρατίας», τους αγώνες του ΠΑΚ και του αντιδικτατορικού αγώνα, τον αγώνα του Πολυτεχνείου, του ΠΑΣΟΚ και των υπόλοιπων δημοκρατικών ανθρώπων και δυνάμεων της χώρας. Μήπως υπό τις αυτές αιτιολογίες και πρακτικές δεν κινήθηκε κατά της παράταξής μας και κατά των αγωνιστών μας, η δεξιά και η ακροδεξιά ;
Σας απαγορεύουμε τον σταλινισμό και κάθε είδους ολοκληρωτισμό, κύριοι.
Δεν δεχόμαστε ως μέλη και φίλοι του ΠΑΣΟΚ να εξευτελιζόμαστε από τις πράξεις σας και να καθιστάμεθα αντικείμενο χλεύης, λοιδοριών και ιδεολογικών επιθέσεων για τις πράξεις σας. Δεν δικαιούστε να μας φέρνετε σε αυτή την κοινωνική και πολιτική θέση και εάν δεν μπορείτε να το εννοήσετε παραιτηθείτε πάραυτα. Ούτε βεβαίως μπορούμε να ανεχθούμε συμπεριφορές σας που ακυρώνουν τα δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών, προσβάλουν τις αξίες μας και την παράταξή μας, την ευτελίζουν και θέτουν θρυαλλίδες για την επανάληψη γεγονότων, όπως αυτά του περασμένου Δεκεμβρίου.
Κύριοι, οι ενέργειές σας είναι απολύτως αντίθετες με της αρχές της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού και ευθέως αντίθετες με τις καταστατικές αρχές του ΠΑΣΟΚ.
Κύριοι τίθεστε αυτομάτως με τις ενέργειές σας υπό δημοκρατική αμφισβήτηση και επιτήρηση και επί επαναλήψει θα τεθείτε αυτομάτως και εκτός της δημοκρατικής σοσιαλιστικής παρατάξεως.
Το γεγονός ότι η πρώτη επιλογή σας ως νέοι υπουργοί μιας νέας κυβέρνησης ήταν οι στρατιωτικού τύπου βίαιες προληπτικές επιδρομές κατά πολιτών με μοναδική αιτιολογία και λόγο τον τόπο, όπου ευρίσκονταν (αντί π.χ. να ρυθμίσετε τα αρύθμιστα και ρυπογόνα φανάρια κυκλοφορίας στις μεγαλουπόλεις ή να στραφείτε στην δίωξη του κοινού εγκλήματος) φανερώνει τις θέσεις και τις προθέσεις σας. Ποία σχέση μπορούν να έχουν οι ενέργειές σας και η κρατική τρομοκρατία με την δημοκρατική παράταξη; Με ποιο δικαίωμα και με ποια πολιτική νομιμότητα σύρονται οι πολίτες ή υποχρεώνονται υπό την απειλή όπλων να γονατίζουν; Τι συμβολίζει η μόνιμη και επί έτη παρουσία σε κεντρικότατα σημεία των Αθηνών και μακράν των Εξαρχείων, δεκάδων αστυνομικών οπλισμένων με πολεμικά αυτόματα όπλα; Μήπως είναι επίδειξη ισχύος του ανασφαλούς κράτους και όσων αυτών πρεσβεύει; Ποια είναι η εικόνα της πόλεως των Αθηνών; Μήπως πρόκειται περί πόλεως εν καταλείψει ή διατελούσας υπό στρατιωτικό νόμο;
Επαναλαμβάνουμε και αυτή είναι η πρώτη και η τελευταία μας προειδοποίηση, βρίσκεστε ήδη υπό δημοκρατική πολιτική αμφισβήτηση και επιτήρηση και δεν θα ανεχθούμε ως ελεύθεροι πολίτες και ως δημοκράτες σοσιαλιστές καμία παρέκκλιση από τις αρχές μας και κανένα νέο όνειδος από την συμπεριφορά και τις εντολές σας. Εμείς θα σας απομακρύνουμε από την παράταξη και από την ίδια την εξουσία που σας δώσαμε ως κοινωνία.
Υ.Γ. Σύντροφε πρόεδρε του ΠΑΣΟΚ , εσύ ο εγγονός του Γέρου της Δημοκρατίας, εσύ που έζησες την αστυνομική τρομοκρατία από παιδί, εσύ που είδες τις διώξεις και τις εξορίες, εσύ ο γιός του Ανδρέα είναι δυνατόν να ανέχεσαι την επιβολή αστυνομικής βίας, την κατάλυση και καταπάτηση θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών, για τις οποίες επί δεκαετίες αγωνίστηκε και αγωνίζεται η παράταξή μας και είναι η ειδοποιός διαφορά της από την παράταξη της κρατικής βίας, της καταστολής και του παρακράτους;
Ζητούμε την λήψη άμεσων μέτρων
Μέλη και φίλοι του ΠΑΣΟΚ

2009-10-10T04:28:00.000-07:00